Mag-log in"ถามจริง? o_O เฮ้อ...สงสารน้องนะ แต่จะทำยังไงได้ เราว่าไทเปเข้าใจเชนนะ อย่าคิดมากเลย^^"เจแปนยังน่ารักและดีกับผม ขนาดผมทำร้ายจิตใจเธอและนอกใจเธอมานานซึ่งผมรู้สึกโชคดีมาก..ที่สิ่งที่ผมทำ มันไม่ได้จบที่เสียใครสักคนไปผมยังมีเพื่อนที่ดี มีแฟนที่ดี..และได้ลงเอยกับคนที่รักผมทั้งใจและตอนนี้มีผมก็มีพยายา
พามาส่งงั้นเหรอ?ผมอึ้งไปเลย...ผมรู้สึกผิดมาก ทำไมผมต้องถ่อไปพระรามสองดูชุดเครื่องนอนเอาวันนี้ ทำไมผมถึงทิ้งโทรศัพท์ปล่อยให้เธอโทรเข้าจนแบตหมดทำไมวะ?!ถ้าไทเปกับลูกเป็นอะไร ผมไม่ให้อภัยตัวเองแน่ๆ"ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริงๆ"ผมยกมือไหว้พี่บุรุษไปรษณีย์รอบที่สิบ ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะยิ้มและตบไหล่ผมเบ
ฉันขยับตัวซ้ายทีขวาทีบนโซฟา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ที่เพิ่งวางหมาดๆ ขึ้นมากดโทรหาพี่เชนอีกครั้งแต่โทรเท่าไหร่พี่เชนก็ไม่รับ แถมสายหลังๆยังปิดเครื่องอีกต่างหากเขาขับรถอยู่ ติดประชุม หรือยุ่ง? ทำไมไม่บอกฉันบ้าง นี่จะมืดค่ำแล้วนะฉันเป็นห่วง และท้องฉันก็แก่มากด้วย ทำไมพี่เชนกล้าทิ้งฉันไว้แบบนี้ตุบๆฉันคลำ
ตอนนี้เราคุยไปทำไป..แถมยังห้ามลูกเด็กเล็กแดงไปด้วย จนสักพักของเซอร์ไพรส์เราเสร็จ ฉันพับกระดาษผลตรวจเป็นรูปหัวใจห้อยลูกโป่งไว้เพียบแต่!....ลูกโป่งหลายลูก กระดาษพับหัวใจก็หลายดวง พี่เชนจะมีความอดทนไขปริศนาแสนเซอร์ไพรส์ฉันได้ไหม?!"เรียบร้อย! เฮ้อ..พี่เจแปนคิดแผนเซอร์ไพรส์เก่งแบบนี้ เซอร์ไพรส์พี่กัปตั
เรื่องท้องไม่ท้อง..คงต้องเอาไว้ก่อน เพราะตอนนี้ฉันกับพี่เชนถูกดึงกลับไปนั่งร่วมโต๊ะกับผู้ใหญ่แล้ว และทุกคนก็พูดเป็นเสียงเดียวว่าฉันควรมีลูกแฝด มีแข่งกับพี่เจแปนไปเลย"ไม่ไหวครับๆ คนเดียวก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่?^^" พี่เชนตอบยิ้มๆแล้วตักนู่นตักนี่ให้ฉันกิน"ไม่ไหว? เออๆเดี๋ยวยกโซลให้ไปเลี้ยงหนึ่งวัน คงไม
ฉันก้มมองท้องโตๆพี่เจแปน แล้วพยักหน้าทั้งน้ำตา"ค่ะ ไทเปจะรีบตามไป"ก้อก ก้อก ก้อก..."ออกมาได้แล้ว พวกเธอสองสาว^^" เมื่อฉันเห็นแม่ฮายเคาะประตูเปิดเข้ามา..น้ำตาฉันก็ไหลอีก เพราะฉันจำได้ ว่าเราไม่ถูกกันและเกลียดกันมาก.. แต่วันนี้ท่านกลับมาเป็นที่ปรึกษาและเป็นญาติผู้ใหญ่ให้ฉัน ฉันนึกไม่ถึงจริงๆว่าเราจ
ก่อนที่อยู่ๆกัปตันจะจอดรถ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหาอะไรไม่รู้"อยู่ไหนวะ?" -_- หลงทางเหรอ? โนววววววว!!!"อะไรอยู่ไหน? ให้เจแปนช่วยหาไหมคะ?^^" เขาส่งโทรศัพท์ให้ฉันทันที ก่อนที่ฉันจะรีบรับมา..แล้วเห็นแผนที่โรงแรมอะไรไม่รู้ติดทะเลเลยจะไปยากอะไร! ก็ให้GPSนำทางไปสิ ลูกศรก็ชี้อยู่ว่าเราอยู่ตรงนี้และหั
"ป่ะ..กลับกัน" พอก้านแก้วมาถึงโต๊ะ..มันก็รีบดึงมือฉันลุกขึ้นทันที ก่อนที่ฉันจะแอบพยักหน้าบอกหมอนัยๆ...ว่าให้เก็บเรื่องนี้เป็นความลับ"ไปแล้วนะคะหมอ ขอบคุณค่ะ""ผมไปนะครับหมอธันวา^^""ครับ โชคดี^^"พอล่ำลาปุ๊บ! อีก้านก็กึ่งดึงกึ่งลากฉันเดินออกมา มันไม่บอกฉันเลย...ว่ามันกำลังทำอะไร หนีอะไร จนฉันเริ่มท
เรามีกันสองคนแค่นี้...เพราะพ่อแม่ฉันเสียพร้อมๆกับยาย ที่โดนคลื่นสึนามิเมื่อสิบกว่าปีก่อนมันเศร้านะที่ฉันต้องอาศัยเงินค่าประกันพ่อแม่เรียนหนังสือจนจบ แต่ดีหน่อยที่ไทเปเป็นนักเขียนอิสระ..เธอแต่งนิยายมีรายได้มาช่วยแบ่งเบาภาระฉันทุกเดือน โดยเฉพาะค่าขนมตัวเอง เว้นแต่ค่าเทอมนี่แหละ..ที่ฉันต้องรับผิดชอบให
‘ครืน ครืน’ LINE | KAI | CALLING สงสัยกลับบ้านเจอแม่นางแล้ว นางจะโทรมาด่ากูอีก! “ใครโทรมาย๊ะ ถ้าไม่รับก็มาลองชุดนี้ก่อน ชุดนี้ปัง ๆ” ฉันรีบยกมือให้ก้านแก้วเงียบ “เงียบแป๊บ” พอก้านแก้วเงียบ ฉันก็รีบกดรับสาย รับโดยไม่ฮัลโหล ไม่พูดอะไรสักคำ ร







