Masuk"ถามจริง? o_O เฮ้อ...สงสารน้องนะ แต่จะทำยังไงได้ เราว่าไทเปเข้าใจเชนนะ อย่าคิดมากเลย^^"เจแปนยังน่ารักและดีกับผม ขนาดผมทำร้ายจิตใจเธอและนอกใจเธอมานานซึ่งผมรู้สึกโชคดีมาก..ที่สิ่งที่ผมทำ มันไม่ได้จบที่เสียใครสักคนไปผมยังมีเพื่อนที่ดี มีแฟนที่ดี..และได้ลงเอยกับคนที่รักผมทั้งใจและตอนนี้มีผมก็มีพยายา
พามาส่งงั้นเหรอ?ผมอึ้งไปเลย...ผมรู้สึกผิดมาก ทำไมผมต้องถ่อไปพระรามสองดูชุดเครื่องนอนเอาวันนี้ ทำไมผมถึงทิ้งโทรศัพท์ปล่อยให้เธอโทรเข้าจนแบตหมดทำไมวะ?!ถ้าไทเปกับลูกเป็นอะไร ผมไม่ให้อภัยตัวเองแน่ๆ"ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริงๆ"ผมยกมือไหว้พี่บุรุษไปรษณีย์รอบที่สิบ ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะยิ้มและตบไหล่ผมเบ
ฉันขยับตัวซ้ายทีขวาทีบนโซฟา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ที่เพิ่งวางหมาดๆ ขึ้นมากดโทรหาพี่เชนอีกครั้งแต่โทรเท่าไหร่พี่เชนก็ไม่รับ แถมสายหลังๆยังปิดเครื่องอีกต่างหากเขาขับรถอยู่ ติดประชุม หรือยุ่ง? ทำไมไม่บอกฉันบ้าง นี่จะมืดค่ำแล้วนะฉันเป็นห่วง และท้องฉันก็แก่มากด้วย ทำไมพี่เชนกล้าทิ้งฉันไว้แบบนี้ตุบๆฉันคลำ
ตอนนี้เราคุยไปทำไป..แถมยังห้ามลูกเด็กเล็กแดงไปด้วย จนสักพักของเซอร์ไพรส์เราเสร็จ ฉันพับกระดาษผลตรวจเป็นรูปหัวใจห้อยลูกโป่งไว้เพียบแต่!....ลูกโป่งหลายลูก กระดาษพับหัวใจก็หลายดวง พี่เชนจะมีความอดทนไขปริศนาแสนเซอร์ไพรส์ฉันได้ไหม?!"เรียบร้อย! เฮ้อ..พี่เจแปนคิดแผนเซอร์ไพรส์เก่งแบบนี้ เซอร์ไพรส์พี่กัปตั
เรื่องท้องไม่ท้อง..คงต้องเอาไว้ก่อน เพราะตอนนี้ฉันกับพี่เชนถูกดึงกลับไปนั่งร่วมโต๊ะกับผู้ใหญ่แล้ว และทุกคนก็พูดเป็นเสียงเดียวว่าฉันควรมีลูกแฝด มีแข่งกับพี่เจแปนไปเลย"ไม่ไหวครับๆ คนเดียวก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่?^^" พี่เชนตอบยิ้มๆแล้วตักนู่นตักนี่ให้ฉันกิน"ไม่ไหว? เออๆเดี๋ยวยกโซลให้ไปเลี้ยงหนึ่งวัน คงไม
ฉันก้มมองท้องโตๆพี่เจแปน แล้วพยักหน้าทั้งน้ำตา"ค่ะ ไทเปจะรีบตามไป"ก้อก ก้อก ก้อก..."ออกมาได้แล้ว พวกเธอสองสาว^^" เมื่อฉันเห็นแม่ฮายเคาะประตูเปิดเข้ามา..น้ำตาฉันก็ไหลอีก เพราะฉันจำได้ ว่าเราไม่ถูกกันและเกลียดกันมาก.. แต่วันนี้ท่านกลับมาเป็นที่ปรึกษาและเป็นญาติผู้ใหญ่ให้ฉัน ฉันนึกไม่ถึงจริงๆว่าเราจ
"เป็นอะไร? เก็บของต่อสิ..." ฉันที่กุมขมับอยู่เงยหน้าขึ้นทันที ก่อนที่จะพยักหน้าและรีบเก็บของใส่กระเป๋า ระหว่างที่กัปตันต้นไม้กำลังนั่งรอฉันและเล่นคอม อยู่ๆประตูห้องนอนก็ถูกเคาะดังขึ้นมา..ก้อก ก้อก ก้อก... กัปตันลุกขึ้นไปเปิดทันที ก่อนที่ฉันจะเห็นไทเปมองหน้าเขาสลับกับฉันตกใจฉันที่นั่งพับผ้าใส่กระเป
ฉันกำส้อมในมือแน่น มึงมา..มาเลยมา!"ป้าฟังผมนะ ผมน่ะ...ชอบป้ามาก" ฉันเหวี่ยงส้อมไปมาเหมือนคนเมายา เมื่อไคล์เขาค่อยๆเดินมาหาและพูดจาอ้อนวอนฉัน"ออกไป ฉันมีแฟนแล้ว-_-!""แล้วไง...ผมชอบป้าไม่ได้ชอบแฟนป้า" อีบ้าไคล์ อีหน้าด้านหน้าทน ฉันชักจะไม่ไหวกับแกแล้วนะ"ก้าน!-_-" ฉันรีบตะโกนเรียกก้านแก้ว แหม่!..ตอ
อยู่ๆก้านแก้วก็หยุดชะงัก..และรีบเก็บนิ้วชี้ตัวเอง ก่อนจะทำเป็นยืนปกติ เก็กขรึม อะไรวะ?...มันเจอคนรู้จักเหรอ?-_-"อ้าวหมอธันวา สวัสดีครับ^^" เสียงแมน ใช่แน่ๆ ฉันมองหาว่ามันทักทายใคร จนหันเป็นเห็นหมอธันวา จิตแพทย์เจ้าของไข้ เขากำลังโบกมือทักทายก้านแก้ว"สวัสดีครับหมอก้าน เอ๊ะ...คุณกัณณ์รลิน คุณกับคุณก
อ้าว..ควายนี่หว่าฉัน : ไม่เจอกันสามวัน อดอยากเหรอคะ ?My Pilot: พูดอะไรก็เชื่อ หูเบาจริงๆ เธอแลนด์แล้วสินะ ไอ้ไคล์ขับเป็นไง มันลงนิ่มไหม?ฉัน : ลงนิ่มกว่ากัปตันค่ะ^^My Pilot: เดี๋ยวเธอจะโดนทิ่ม หึหึ ถึงคอนโดรึยัง?ฉัน : ยังอยู่ที่สนามบินค่ะ รอรถมารับMy Pilot: ไอ้ไคล์กลับยังไง?ฉัน : ถามเยอะแบบนี้







