12. หาทางออก

บุษยาเปิดประตูเข้าห้องด้วยความเหนื่อยล้า พอมาถึงห้องเธอก็รีบเข้าไปดูที่ประกาศขายห้องไว้มีคนสนใจ และมีใครเข้ามาดูภาพที่ลงประกาศไว้หรือไม่ ได้แต่ถอนหายใจมีผู้เข้าดูแค่3คน ทันใดนั้นก็มีสายเข้า 

“ ฮัลโลว กอหญ้า”

“บัว ไม่ได้คุยกันเป็นเดือนแล้วนะ บัวอยู่ที่ไหน”

“เป็นอะไรหรือเปล่าทำไมเสียงเป็นแบบนั้น ไม่สบายหรือเปล่า”

“ไม่เป็นไรฉันเป็นไข้หวัดนิดหน่อย บัวเธอเป็น ไงบ้างเห็นหมอรุท บอกว่าคุณแม่เธอไม่สบาย เราขอโทษนะไม่ได้ไปเยี่ยมเลย เธอมีอะไรไม่สบายใจโทรหาฉันได้นะบัว ถึงฉันช่วยอะไรไม่ได้มากแต่ฉันรับฟังเธอได้นะ”

กอหญ้าเป็นเพื่อนสนิทตอนอยู่มหาลัย และบุษยาก็แนะนำกอหญ้าให้รู้จักกับหมอรุททั้งสามจึงสนิทสนมกัน อย่างน้อยก็ยังมีเพื่อนก็ได้ปรึกษา แต่ด้วยนิสัยที่เหมือนกับพ่อบุษยาเลือกที่จะพึ่งพาตัวเองมาโดยตลอด หลังจากวางสายเพื่อนแล้ว ก็มีสายแปลกโทรเข้ามา

“สวัสดีค่ะคุณบุษยาหรือเปล่าคะ 

“ใช่ค่ะฉันบุษยาค่ะ”

“ฉันเห็นคุณประกาศขายคอนโด ขอโทษนะคะที่โทรมากลางคืน พอดีว่าฉันอยากเข้าไปดูห้องเย็นพรุ่งนี้หลังเลิกงาน คุณสะดวกไหมคะ”

“พรุ่งนี้เป็นวันศุกร์ฉันจะไม่ได้เข้ามาคอนโดค่ะ มีธุระสะดวกเป็นวันเสาร์ได้ไหมคะ”

บุษยาบอกปลายสายคิดว่าวันศุกร์เธอตั้งใจจะไปเฝ้าคุณแม่ โดยปกติหากคุณวดีไม่เข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาลเธอก็จะกลับบ้านสวนที่ปทุมธานี แถบชานเมืองทุกวันศุกร์ 

“พอดีว่าเสาร์ อาทิตย์นี้ต้องไปต่างจังหวัดหน่ะค่ะ เสียดายจังเลยค่ะ งั้นค่อยนัดกันใหม่ก็ได้ค่ะ”

“เดี๋ยวก่อนค่ะ ถ้าอย่างนั้นเป็นเย็นวันศุกร์นี้ก็ได้ค่ะ เสร็จธุระจากคุณ....คุณชื่ออะไรนะคะ”

“แนนค่ะ ฉันชื่อแนน งั้นนพรุ่งนี้เจอกันสักหกโมงเย็นนะคะ”

บุษยาดีใจมากเธอส่งข้อความทางไลน์ไปบอกแม่นมพุดตาลว่าพรุ่งนี้จะอาจจะไม่ได้เข้าไป จะเป็นเช้าวันเสาร์เลย เพราะจะมีคนมาดูคอนโด พลันคิดในใจที่คำภาวนาที่เธอภาวนาทุกวันได้ผล ขอบคุณนะคะบัวเชื่อว่าเป็นคุณพ่อที่เลือกคนที่จะมาซื้อคอนโดของเราไปดูแลต่อ

ตื่นเช้าบุษยาก็ไปทำงานเป็นปกติ เธออยากให้ถึงหกโมงเย็นเร็วๆหากคนที่มาดูห้องแล้วชอบตกลงซื้อ เธอก็จะได้อุ่นใจว่ามีเงินรักษาคุณแม่และดูแลครอบครัวต่อไปได้ เมื่อไปถึงแผนกออกแบบบุษยาก็ไหว้ทักทายพี่ๆ ที่อยู่ในแผนกซึ่งทุกคนก็เอ็นดูบุษยามาก ด้วยหน้าตาที่น่ารักและนิสัยเรียบร้อยแต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่นในการทำงาน 

การทำงานที่นี่เธอปรับตัวได้ดี ถ้าไม่นับว่าจะคอยหลบท่านรองประธานที่เห็นหน้าเธอทีไร ก็ชายตามองแล้วทำเหมือนเธอเกลียดขี้หน้าเธอจนไม่กล้าสบตา เจอทีไรก็กระอักกระอ่วนใจทุกที 

“ ได้เวลาเลิกงานแล้ววันนี้วันศุกร์เราแวะดื่มก่อนกลับบ้านดีไหมกร” เสียงสองชวนเพื่อนซี้แวะดื่มตามประสาผู้ชาย แต่ทะว่า กรผู้มีเมียแล้ว 

“เดี่ยวกูโทรขอเมียก่อนเดี๋ยวโดนด่าหูชาแบบวันนั้นอีก น้องบัวไปกับพวกพี่ไหมจ๊ะ” กรหนุ่มทะเล่นเอ่ยแซวบุษยาหลังจากที่เมียที่บ้านอนุญาตให้ไป 

“แฮ่....บัวไม่ดื่มค่ะวันนี้บัวมีธุระด้วยค่ะ ขอบคุณนะคะ” บุษยาหันไปยิ้มแหยๆ ให้รุ่นพี่ที่ชอบแซวจนเริ่มชินแล้ว หลังจากวันนั้นกิ่งกาญดาก็ย้ายโต๊ะทำงานของบุษยามาติดกับหน้าห้องของเธอซึ่งอยู่ห่างจากสองหนุ่มและผู้ชายอีกสองคนในแผนกคือเอก กับวิทย์ที่ยังโสดทั้งคู่ โดยให้บุษยาเป็นผู้ช่วยของกิ่งกานดาซึ่งบางครั้งกิ่งกานดาก็จะพาบุษยาออกไปพบลูกค้าด้วย

17.30 น บุษยาเลิกงานแล้วก็รีบกลับไปที่คอนโดโดยนั่งรถไฟฟ้า 3 สถานีก็ถึงคอนโดซึ่งสะดวกสบายมากในการเดินทางทำให้คอนโดของเธอราคาสูงพอสมควร หากไม่รีบขายเธอจะได้ราคาที่ดีกว่า 10 ล้านบาทด้วย

17.50น. เสียงโทรศัพท์บุษยาดังขึ้น เธอรีบรับสายของที่โชว์หน้าจอว่าคุณแนนทันที

“ สวัสดีค่ะคุณแนนถึงหรือยังคะ” 

“ถึงแล้วค่ะ แนนรออยู่ข้างล่างที่โซฟาข้างล่างนะคะ” บุษยาลงไปรับเพื่อที่จะขึ้นไปดุสภาพห้องเธอพาเดินดูห้องนอนทั้ง2ห้อง ห้องน้ำและห้องครัว โซนรับแขนซึ่งห้องใหญ่เป็นสัดส่วนเมื่อก่อนตอนที่บ้านถูกธนาคารยึดขายทอดตลาดเนื่องจากบริษัทล้มละลายพ่อที่เอาบ้านและ

ฉโนดค้ำประกันไว้นั้น ก็ย้ายมาอยู่ที่คอนโดนี้ระยะเวลาหนึ่งก่อนที่พ่อก่อนที่คุณพ่อของเธอจะล้มป่วยและเสียไป

เธอและแม่ของเธอจะไปอยู่บ้านสวนที่เป็นที่ดินของคุณยายที่ทิ้งไว้ให้กับคุณแม่ของบุษยาคอนโดนี้จึงเต็มไปด้วยความทรงจำในช่วงสุดท้ายของชีวิตผู้เป็นพ่อ

 “คุณแนนดูแล้วชอบไหมคะ”

“พี่ดูแล้วสภาพก็เหมือนในรูปที่คุณบุษยาลงประกาศขาย พี่ไม่ได้ซื้อเองหรอกค่ะ เจ้านายของพี่ท่านชอบ สนใจห้องนี้มากท่านอยากได้ค่ะ” พูดจบเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

“ดูแล้วค่ะ เรียบร้อยดีค่ะคุณจะขึ้นมาดูสภาพห้องไหมคะ จะได้ทำสัญญาซื้อขายเลยคุณบุษยาเธอน่าจะไม่ขัดข้องใช่ไหมคะคุณบุษยา”

“เอ่อ เดี่ยวนะคะจะซื้อเลยเหรอคะราคา 10 ล้านบาทไม่ต่อราคาอะไรเลยเหรอคะ” บุษยาตกใจไม่น้อยที่จะสามารถขายคอนโดได้ เธอคิดว่าคนที่สนใจจะมาดูห้องและกลับไปตัดสินใจ หรือไม่ก็อาจจะต่อรองราคากลายเป็นว่าจะทำสัญญาซื้อขายเลย

“ค่ะ เดี่ยวเจ้านายแนนจะขึ้นมาตกลงเซ็นสัญญาเลยนะคะ”