3

Nang makita ni Jiro ang kaba sa mukha ni Chloe, bahagyang kumurba ang kanyang labi. Hindi niya napigilang biruin siya. Bahagya niyang pang hinigpitan ang hawak niya sa kamay ni Chloe, dahilan upang madali niya itong mahila papalapit sa kanyang bisig at sabay silang bumagsak sa kama.

Sa isang iglap, nakahiga na si Chloe sa kanyang dibdib.

Bahagyang kumurap si Jiro, at isang mapanuksong ngiti ang gumuhit sa kanyang mukha. Pinagmasdan niya ang naguguluhang mga mata ng babae. “So active?” bulong niya, ang kanyang boses ay mababa, sexy, at may halong kasiyahan.

Mariing umiling si Chloe, halos sumabog ang dibdib sa tindi ng kabog. “N-no, I’m not,” sagot niya, nanginginig ang boses. Lalong kumabog ang kanyang puso nang maramdaman ang mainit na palad na nakayakap sa kanyang likuran, mariing humahadlang upang siya’y makakilos.

“Let me get up first…” nagmamadali niyang sambit, parang isang langgam sa kumukulong kawali, ang mga kamay ay nakasandal sa dibdib nito, paikot-ikot ang galaw na walang patutunguhan.

Ngunit iniangat ni Jiro ang kabilang kamay at banayad na hinawi ang buhok na nakatakip sa kanyang mukha. Ang titig nitong dahan-dahang umiinit ay nakatuon lamang sa kanya.

Mabilis na nagbago ang ihip ng hangin. Naramdaman ni Chloe na namula nang todo ang kanyang pisngi, halos umapoy ang kanyang balat sa init, kaya’t napayuko siya at hindi na nagawang tumingin sa mga mata nito.

Ngunit bago pa siya makaiwas, lumapit ang mainit na hininga ni Jiro, at sa isang iglap, nilamon ng lalaki ang kanyang mapulang labi.

Napapikit si Chloe, nanginginig ang pilik-mata. Wala siyang nagawa kundi tanggapin ang mapangahas at mabagsik na halik ng lalaki. Hindi pa rin siya sanay sa ganoong lapit at sa mga bagong emosyon na bumabalot sa kanya.

Makalipas ang ilang sandali, napigilan ni Jiro ang sariling bugso ng damdamin. Huminto siya, habol ang hininga, at dahan-dahang binitiwan ang kanyang mga labi. Sa ilalim ng kanyang palad, ramdam niya ang takot na hindi maitago ni Chloe.

“Don’t be afraid,” bulong niya, paos at malalim ang tinig. “I won’t do anything before the wedding.”

Nanlaki ang mga mata ni Chloe, napatingin nang tulala. “Wedding?” bulong niya, puno ng pagtataka.

Akala niya’y sapat na ang simpleng papel ng kasal at isang hapunan kasama ang pamilya. Hindi niya naisip na may plano pala itong tunay na kasal.

“Hm,” tugon ni Jiro, nakangiti nang may kumpiyansa. Isang kasal na walang kapantay.

Banayad niyang pinisil ang pisngi ni Chloe bago siya pakawalan, at pinahiga sa tabi niya. Sumunod naman ang dalaga, mahinhin na humiga at tinakpan ang sarili ng kumot, iniwan lamang ang kanyang mga mata na nakasilip at nakatingin kay Jiro habang pinapatay nito ang ilaw.

Sa dilim, muling nahulog si Chloe sa mainit nitong mga bisig. “Go to sleep,” anas ng lalaki sa kanyang tainga.

Hindi niya alam kung gaano katagal bago siya tuluyang nakatulog, ngunit sa huli’y nilamon din siya ng antok at mahimbing na pumikit.

Kinabukasan, pumasok ang sinag ng araw mula sa siwang ng kurtina. Dahan-dahang iminulat ni Chloe ang kanyang mga mata. Sandaling natulala, pinagmasdan niya ang estrangherong silid, at ang guwapong lalaking nakahiga sa kanyang tabi.

Nagulat siya. Para bang automatic ang katawan niya nang bigla siyang napaupo. Ang mga mata niya’y puno ng takot bago pa man tuluyang luminaw ang kanyang ulirat.

Mabilis siyang tumayo, ngunit bago siya makalayo, isang mainit na kamay ang sumalo at humawak sa kanya mula sa likuran.

“Saan ka pupunta?” tanong ni Jiro, nakasandal sa ulunan ng kama, bahagyang nakakunot-noo habang nakatingin sa kanya.

“I-I’m sorry. I overslept, kaya maghahanda na po ako ng breakfast para sa’yo,” bulalas ni Chloe, halos magkasalikop ang mga palad, natatakot na baka pagalitan siya.

Napakunot lalo ang noo ng lalaki. “No need.” Hinila niya si Chloe pabalik. “Your current identity is my wife. May mga servants dito. You don’t have to do anything.”

Napayuko si Chloe. Masyadong mabilis ang pagbabago sa paligid at hindi niya alam kung paano makikibagay. Ang bigat sa kanyang dibdib ay hindi pa rin maalis.

Bumaba ang malaking kamay ni Jiro mula sa kanyang braso hanggang sa makuha ang kanyang palad. Marahan niya itong hinaplos, nadama ang gaspang sa ilalim ng malambot na balat. “You had to do these things at your family’s house?” tanong niya.

Tumango si Chloe. “Hmm.”

“Ang yaman din ng Lazaro, hindi ba nila afford ang kasambahay?” may laman ang tanong nito.

“Meron naman,” sagot niya mahina.

Hindi lang siya kabilang. Para sa isang hindi kanais-nais na anak tulad niya, sapat na ang manatili sa bahay na iyon. Ang umasa na mamuhay siya bilang isang pinong binibini na inaalagaan ng lahat, isang bagay na tanging kapatid niyang maganda at hinahangaan ng karamihan at binibigay ang lahat, ay isang bagay na hindi niya kayang abutin.

Nang mapansin ni Jiro na ayaw na nitong pag-usapan ang bagay na iyon, tumigil siya sa pagtatanong.

Saglit na katahimikan ang bumalot sa kanila ngunit agad itong naputol nang may kumatok sa pinto.

“Sir, Ma'am, breakfast is ready. Ihahanda ko na po ba sa kwarto ninyo?” boses ni Juli mula sa labas.

“No, baba kami para kumain,” tugon ni Jiro.

“Okay.”

Paglingon niya kay Chloe, muli niyang hinaplos ang ulo nito. “Get up. Don’t you have to go back to your parents’ house today?”

“Hm,” mahinahong sagot ng dalaga. Tumayo na sila at sabay na lumabas ng kama.

***

Nang hapon, dahil hindi nakapagdala si Chloe ng extra na damit, dinala muna siya ni Jiro sa mall upang makapamili bago sila bumalik sa bahay ng magulang.

Hindi pa kailanman nakapasok si Chloe sa ganoong klaseng mamahaling boutique. Tahimik lamang siyang sumunod kay Jiro, halatang naiilang sa kinang ng paligid at sa mga matang tila nakatuon sa kanya.

Agad na lumapit ang saleslady, magiliw na ipinakita ang mga bagong koleksiyon. Kinuha ni Jiro ang isang mapusyaw na asul na bestida mula sa kamay nito, saka tumingin kay Chloe. “Go try this,” mahinahon niyang wika.

Kinuha ni Chloe ang damit at agad na tumalikod papasok sa fitting room.

Pagkalipas ng sampung minuto, lumabas siya na bahagyang nakayuko, halatang naiilang. Sa unang pagkakataon kasi’y nakasuot siya ng ganoong kagandang bestida, at parang hindi siya sanay na makita ang sariling ganoon kaayos.

Napatingin si Jiro at hindi naiwasang mapako ang mga mata sa kanya. Lalo pang luminaw ang kaputian ng balat ni Chloe, at sa simpleng anyo nito’y litaw ang inosenteng alindog.

Bahagyang ngumiti ang lalaki, marahang lumapit, at hinawi ang ilang hibla ng buhok na nakalawit sa kanyang pisngi. “The dress suits you very well,” bulong niya, halos kasabay ng banayad na haplos.

Namula ang mukha ni Chloe at hindi malaman kung saan ilalagay ang kamay. “T-thank you,” sagot niya nang mahina.

Paglingon ni Jiro sa saleslady, agad siyang nag-utos. “According to this size, wrap all those clothes.”

“Yes, Sir,” mabilis na tugon ng saleslady bago nagsimulang mag-impake ng ilang piraso mula sa display.

Nanlaki ang mga mata ni Chloe at agad siyang kumapit sa manggas ni Jiro. “Ang mahal po ng mga iyan. Hindi na kailangan,” bulong niya, puno ng kaba.

“It’s okay,” sagot ni Jiro habang marahang tinatapik ang kanyang likod, parang sinasabi na wala siyang dapat ipangamba.

Pagkatapos mamili, lumabas sila ng mall at tumuloy sa bahay ng mga magulang ni Chloe.

Nang pumasok ang kotse sa malawak na bakuran, una niyang napansin ang kanyang ina at ang nakababatang kapatid na babae na nakatayo sa may pintuan, waring naghihintay.

Pagkababa niya ng sasakyan, maingat siyang tumayo at mahina ang boses na bumati, “Mom.”

Isang malamig na tingin lamang ang ibinigay ng ina sa kanya, saka bahagyang tumango. Ngunit nang lumipat ang paningin nito kay Jiro, bigla itong ngumiti nang may kasinupan, parang ibang tao. 

“Jiro,” magiliw nitong bati.

Bahagyang tumango si Jiro at marahang niyakap ang payat na balikat ni Chloe. May banayad na ngiti sa kanyang labi. “Good afternoon.”

“Hi, do you remember me? I’m Cienna.” Masigla ang tinig ng kapatid ni Chloe, sabay kaway habang nakangiti.

Hindi maikakaila ang kislap sa mga mata ni Cienna habang nakatitig kay Jiro. Naalala niyang minsang dinala siya ng kanilang ama sa isang engrandeng salo-salo kung saan ipinakilala si Jiro bilang tagapagmana sa pamilya Ramirez. May kaunting ugnayan silang nagkaroon noon, bagama’t hindi niya alam kung maalala pa siya ng lalaki.

Tiningnan siya ni Jiro na walang emosyon sa mukha, kalmado ang ekspresyon. “Hello,” malamig ngunit magalang niyang sagot.

Sa oras na iyon, umalingawngaw ang tunog ng bastón na bumabangga sa kahoy na sahig mula sa loob ng bahay.

Napakagat-labi si Chloe at agad na ibinaba ang ulo. Ang mga kamay niyang nakalaylay kanina ay kusa nang humigpit pagkakakuyom. Ang kilabot ay unti-unting gumapang mula sa kanyang likod hanggang sa puso.

“Dad…” mahinahon niyang tawag, naninigas ang katawan habang nakatayo sa tabi ni Jiro, waring isang ibong takot na takot sa sariling pugad.