LOGINNang makita ni Jiro ang kaba sa mukha ni Chloe, bahagyang kumurba ang kanyang labi. Hindi niya napigilang biruin siya. Bahagya niyang pang hinigpitan ang hawak niya sa kamay ni Chloe, dahilan upang madali niya itong mahila papalapit sa kanyang bisig at sabay silang bumagsak sa kama.
Sa isang iglap, nakahiga na si Chloe sa kanyang dibdib.
Bahagyang kumurap si Jiro, at isang mapanuksong ngiti ang gumuhit sa kanyang mukha. Pinagmasdan niya ang naguguluhang mga mata ng babae. “So active?” bulong niya, ang kanyang boses ay mababa, sexy, at may halong kasiyahan.
Mariing umiling si Chloe, halos sumabog ang dibdib sa tindi ng kabog. “N-no, I’m not,” sagot niya, nanginginig ang boses. Lalong kumabog ang kanyang puso nang maramdaman ang mainit na palad na nakayakap sa kanyang likuran, mariing humahadlang upang siya’y makakilos.
“Let me get up first…” nagmamadali niyang sambit, parang isang langgam sa kumukulong kawali, ang mga kamay ay nakasandal sa dibdib nito, paikot-ikot ang galaw na walang patutunguhan.
Ngunit iniangat ni Jiro ang kabilang kamay at banayad na hinawi ang buhok na nakatakip sa kanyang mukha. Ang titig nitong dahan-dahang umiinit ay nakatuon lamang sa kanya.
Mabilis na nagbago ang ihip ng hangin. Naramdaman ni Chloe na namula nang todo ang kanyang pisngi, halos umapoy ang kanyang balat sa init, kaya’t napayuko siya at hindi na nagawang tumingin sa mga mata nito.
Ngunit bago pa siya makaiwas, lumapit ang mainit na hininga ni Jiro, at sa isang iglap, nilamon ng lalaki ang kanyang mapulang labi.
Napapikit si Chloe, nanginginig ang pilik-mata. Wala siyang nagawa kundi tanggapin ang mapangahas at mabagsik na halik ng lalaki. Hindi pa rin siya sanay sa ganoong lapit at sa mga bagong emosyon na bumabalot sa kanya.
Makalipas ang ilang sandali, napigilan ni Jiro ang sariling bugso ng damdamin. Huminto siya, habol ang hininga, at dahan-dahang binitiwan ang kanyang mga labi. Sa ilalim ng kanyang palad, ramdam niya ang takot na hindi maitago ni Chloe.
“Don’t be afraid,” bulong niya, paos at malalim ang tinig. “I won’t do anything before the wedding.”
Nanlaki ang mga mata ni Chloe, napatingin nang tulala. “Wedding?” bulong niya, puno ng pagtataka.
Akala niya’y sapat na ang simpleng papel ng kasal at isang hapunan kasama ang pamilya. Hindi niya naisip na may plano pala itong tunay na kasal.
“Hm,” tugon ni Jiro, nakangiti nang may kumpiyansa. Isang kasal na walang kapantay.
Banayad niyang pinisil ang pisngi ni Chloe bago siya pakawalan, at pinahiga sa tabi niya. Sumunod naman ang dalaga, mahinhin na humiga at tinakpan ang sarili ng kumot, iniwan lamang ang kanyang mga mata na nakasilip at nakatingin kay Jiro habang pinapatay nito ang ilaw.
Sa dilim, muling nahulog si Chloe sa mainit nitong mga bisig. “Go to sleep,” anas ng lalaki sa kanyang tainga.
Hindi niya alam kung gaano katagal bago siya tuluyang nakatulog, ngunit sa huli’y nilamon din siya ng antok at mahimbing na pumikit.
Kinabukasan, pumasok ang sinag ng araw mula sa siwang ng kurtina. Dahan-dahang iminulat ni Chloe ang kanyang mga mata. Sandaling natulala, pinagmasdan niya ang estrangherong silid, at ang guwapong lalaking nakahiga sa kanyang tabi.
Nagulat siya. Para bang automatic ang katawan niya nang bigla siyang napaupo. Ang mga mata niya’y puno ng takot bago pa man tuluyang luminaw ang kanyang ulirat.
Mabilis siyang tumayo, ngunit bago siya makalayo, isang mainit na kamay ang sumalo at humawak sa kanya mula sa likuran.
“Saan ka pupunta?” tanong ni Jiro, nakasandal sa ulunan ng kama, bahagyang nakakunot-noo habang nakatingin sa kanya.
“I-I’m sorry. I overslept, kaya maghahanda na po ako ng breakfast para sa’yo,” bulalas ni Chloe, halos magkasalikop ang mga palad, natatakot na baka pagalitan siya.
Napakunot lalo ang noo ng lalaki. “No need.” Hinila niya si Chloe pabalik. “Your current identity is my wife. May mga servants dito. You don’t have to do anything.”
Napayuko si Chloe. Masyadong mabilis ang pagbabago sa paligid at hindi niya alam kung paano makikibagay. Ang bigat sa kanyang dibdib ay hindi pa rin maalis.
Bumaba ang malaking kamay ni Jiro mula sa kanyang braso hanggang sa makuha ang kanyang palad. Marahan niya itong hinaplos, nadama ang gaspang sa ilalim ng malambot na balat. “You had to do these things at your family’s house?” tanong niya.
Tumango si Chloe. “Hmm.”
“Ang yaman din ng Lazaro, hindi ba nila afford ang kasambahay?” may laman ang tanong nito.
“Meron naman,” sagot niya mahina.
Hindi lang siya kabilang. Para sa isang hindi kanais-nais na anak tulad niya, sapat na ang manatili sa bahay na iyon. Ang umasa na mamuhay siya bilang isang pinong binibini na inaalagaan ng lahat, isang bagay na tanging kapatid niyang maganda at hinahangaan ng karamihan at binibigay ang lahat, ay isang bagay na hindi niya kayang abutin.
Nang mapansin ni Jiro na ayaw na nitong pag-usapan ang bagay na iyon, tumigil siya sa pagtatanong.
Saglit na katahimikan ang bumalot sa kanila ngunit agad itong naputol nang may kumatok sa pinto.
“Sir, Ma'am, breakfast is ready. Ihahanda ko na po ba sa kwarto ninyo?” boses ni Juli mula sa labas.
“No, baba kami para kumain,” tugon ni Jiro.
“Okay.”
Paglingon niya kay Chloe, muli niyang hinaplos ang ulo nito. “Get up. Don’t you have to go back to your parents’ house today?”
“Hm,” mahinahong sagot ng dalaga. Tumayo na sila at sabay na lumabas ng kama.
***
Nang hapon, dahil hindi nakapagdala si Chloe ng extra na damit, dinala muna siya ni Jiro sa mall upang makapamili bago sila bumalik sa bahay ng magulang.
Hindi pa kailanman nakapasok si Chloe sa ganoong klaseng mamahaling boutique. Tahimik lamang siyang sumunod kay Jiro, halatang naiilang sa kinang ng paligid at sa mga matang tila nakatuon sa kanya.
Agad na lumapit ang saleslady, magiliw na ipinakita ang mga bagong koleksiyon. Kinuha ni Jiro ang isang mapusyaw na asul na bestida mula sa kamay nito, saka tumingin kay Chloe. “Go try this,” mahinahon niyang wika.
Kinuha ni Chloe ang damit at agad na tumalikod papasok sa fitting room.
Pagkalipas ng sampung minuto, lumabas siya na bahagyang nakayuko, halatang naiilang. Sa unang pagkakataon kasi’y nakasuot siya ng ganoong kagandang bestida, at parang hindi siya sanay na makita ang sariling ganoon kaayos.
Napatingin si Jiro at hindi naiwasang mapako ang mga mata sa kanya. Lalo pang luminaw ang kaputian ng balat ni Chloe, at sa simpleng anyo nito’y litaw ang inosenteng alindog.
Bahagyang ngumiti ang lalaki, marahang lumapit, at hinawi ang ilang hibla ng buhok na nakalawit sa kanyang pisngi. “The dress suits you very well,” bulong niya, halos kasabay ng banayad na haplos.
Namula ang mukha ni Chloe at hindi malaman kung saan ilalagay ang kamay. “T-thank you,” sagot niya nang mahina.
Paglingon ni Jiro sa saleslady, agad siyang nag-utos. “According to this size, wrap all those clothes.”
“Yes, Sir,” mabilis na tugon ng saleslady bago nagsimulang mag-impake ng ilang piraso mula sa display.
Nanlaki ang mga mata ni Chloe at agad siyang kumapit sa manggas ni Jiro. “Ang mahal po ng mga iyan. Hindi na kailangan,” bulong niya, puno ng kaba.
“It’s okay,” sagot ni Jiro habang marahang tinatapik ang kanyang likod, parang sinasabi na wala siyang dapat ipangamba.
Pagkatapos mamili, lumabas sila ng mall at tumuloy sa bahay ng mga magulang ni Chloe.
Nang pumasok ang kotse sa malawak na bakuran, una niyang napansin ang kanyang ina at ang nakababatang kapatid na babae na nakatayo sa may pintuan, waring naghihintay.
Pagkababa niya ng sasakyan, maingat siyang tumayo at mahina ang boses na bumati, “Mom.”
Isang malamig na tingin lamang ang ibinigay ng ina sa kanya, saka bahagyang tumango. Ngunit nang lumipat ang paningin nito kay Jiro, bigla itong ngumiti nang may kasinupan, parang ibang tao.
“Jiro,” magiliw nitong bati.
Bahagyang tumango si Jiro at marahang niyakap ang payat na balikat ni Chloe. May banayad na ngiti sa kanyang labi. “Good afternoon.”
“Hi, do you remember me? I’m Cienna.” Masigla ang tinig ng kapatid ni Chloe, sabay kaway habang nakangiti.
Hindi maikakaila ang kislap sa mga mata ni Cienna habang nakatitig kay Jiro. Naalala niyang minsang dinala siya ng kanilang ama sa isang engrandeng salo-salo kung saan ipinakilala si Jiro bilang tagapagmana sa pamilya Ramirez. May kaunting ugnayan silang nagkaroon noon, bagama’t hindi niya alam kung maalala pa siya ng lalaki.
Tiningnan siya ni Jiro na walang emosyon sa mukha, kalmado ang ekspresyon. “Hello,” malamig ngunit magalang niyang sagot.
Sa oras na iyon, umalingawngaw ang tunog ng bastón na bumabangga sa kahoy na sahig mula sa loob ng bahay.
Napakagat-labi si Chloe at agad na ibinaba ang ulo. Ang mga kamay niyang nakalaylay kanina ay kusa nang humigpit pagkakakuyom. Ang kilabot ay unti-unting gumapang mula sa kanyang likod hanggang sa puso.
“Dad…” mahinahon niyang tawag, naninigas ang katawan habang nakatayo sa tabi ni Jiro, waring isang ibong takot na takot sa sariling pugad.
Kumunot ang noo ni Crisanto. Saglit siyang natigilan habang inaabot ang tasa, saka matalim na tiningnan si Theo. “Putangina, nagawa mo talaga ang ganitong kasalanan, ano?”“Damn, bakit mo naman ako minumura? Kinukuwentuhan lang naman kita dahil hindi kita itinuturing na ibang tao. Sa iba nga, hindi ko sasabihin ang mga ganitong bagay.”“Mas mabuti pang ituring mo akong ibang tao,” sagot ni Crisanto, halatang naiinis. “Nadudumihan ang tenga ko sa mga pinagsasasabi mo.”Sa halip na mapahiya, sumimsim lang si Theo sa inumin niya at ngumisi na para bang wala siyang sinabing kahindik-hindik.“May gana ka pang ngumiti?” Umiling si Crisanto, hindi makapaniwala sa kapal ng mukha ng kaibigan.
Malapit nang mag-alas-otso y medya ng gabi nang makarating si Crisanto sa siyudad. Matapos maihatid ang mga sea cucumber, pinilit siya ni Theo na manatili muna para kumain at magkuwentuhan. Matagal-tagal na rin silang hindi nagkikita, kaya kahit marami pa siyang kailangang asikasuhin, hindi na niya nagawang tumanggi.Dinala siya ni Theo sa isang kalapit na kalsadang kilala sa mga ihawan at barbecue. Buhay na buhay ang lugar, puno ng mga taong nagkukuwentuhan habang kumakain sa mga mesa sa tabi ng kalsada. Malamig ang simoy ng hangin sa gabi, at ang amoy ng inihaw na karne at seafood ay nakadaragdag sa sarap ng pagkain sa labas. Matapos umorder ng iba't ibang tusok-tusok at inihaw na pagkain, pumili sila ng mesa at umupo.May dalawa ring lamok na likidong pantaboy-lamok sa ilalim ng mesa, ngunit hindi iyon nakapigil sa kanilang komportableng pag-uusap. Nang makabalik sila sa kanilang mga upuan, agad na dumampot si Theo ng bote ng alak at naghanda ng maiinom para sa kaibigan.Gayunman,
Hindi man lang nag-angat ng tingin si Crisanto. Patuloy lamang siya sa pagsubo bago sumagot, “Si Ate Faye ang nagsabing mauna na akong kumain.”Dumating si Faye na may dalang mangkok ng kanin para kay April. Inilapag niya iyon sa harap ng anak bago nagpaliwanag, “Aalis din naman si Crisanto mamaya, kaya pinakain ko na siya. Baka hindi na siya makabalik kapag natagalan pa.”Tinanggap ni April ang mangkok at bahagyang tumango. “Ah, gano’n pala.”Sisimulan na sana niyang kumuha ng ulam nang biglang tumunog ang sensor mula sa pintuan.“Hello, welcome!”Napatingin si Faye sa direksiyon ng tindahan. Mabilis niyang inilapag ang sandok at tumayo.“Ako na ang bahala. Kayo na muna riyan at kumain nang maayos.”Pagkasabi niyon, halos patakbo siyang dumaan sa bakuran at pumasok sa likod na pinto ng supermarket upang asikasuhin ang bagong dating na customer.Naiwan sina April at Crisanto sa hapag, silang dalawa na lamang ang kumakain. Sandaling tumahimik ang paligid, maliban sa mahinang tunog ng m
Natigilan si April sa tanong ni Crisanto. Napatingin siya rito na para bang hindi makapaniwala sa kapal ng mukha nitong magtanong nang ganoon. Sandali siyang nawalan ng maisagot, kaya nanatili na lamang siyang tahimik habang bahagyang nakabuka ang mga labi.Nang mapansin iyon ni Crisanto, lalo pang lumapad ang pagkakangisi niya. “O, ’di ba? Wala kang masabi. Ibig sabihin, wala ka ring maipintas sa akin. Kaya malinaw na mabuting tao talaga ako.”Napailing si April at tuluyang inalis ang tingin sa kanya. Kumuha siya ng basahan at nagkunwaring abala sa pagpupunas ng kaha de yero, ayaw niyang bigyan pa ng pagkakataon ang lalaki na lalo siyang asarin. Ngunit may isang bagay siyang gustong linawin, kaya habang nagpupunas ay kaswal siyang nagtanong, “Ikaw ang nag-utos kay Luis na pumunta sa barangay, hindi ba?”Bahagyang ikiniling ni Crisanto ang ulo, kunwari'y naguguluhan sa tanong. “Wala akong alam diyan. Pumunta ba talaga si Luis?”“Tumigil ka nga sa pagpapanggap.” Hindi man tumingin si A
Matapos makapasok sa barangay, huling sulyap na lamang ang ibinigay ni Crisanto kay Luis bago siya tuluyang umalis. Magaan na ang pakiramdam niya, ngunit ilang hakbang pa lamang ang nalalayo niya nang may biglang tumawag sa kanya mula sa likuran.“Crisanto!”Napalingon siya sa isang iglap nang marinig ang pamilyar na boses. Si Felixa iyon, hingal na hingal habang pasan ang ilang supot ng gulay at iba pang pinamili. Halata sa mukha nito ang pagod, ngunit may bahid pa rin ng pag-asa sa mga mata habang humihingi ng tulong.“Crisanto, puwede mo ba akong ihatid pabalik sa tindahan?” mahinang pakiusap nito.Hindi na siya nagtanong pa. Agad siyang lumapit at kinuha ang mga pinamili sa kamay ni Felixa. “Bakit hindi ka nagdala ng sasakyan? Ang dami mong binili.”“Naaksidente ang kotse ilang araw na ang nakalipas. Hindi pa naaayos sa siyudad,” paliwanag ni Felixa habang pinupunasan ang pawis sa noo gamit ang likod ng kamay.Basang-basa na ang puting damit nito dahil sa init, at bahagyang dumiki
Maingat na ipinasok ni April ang notebook sa drawer bago niya isinara iyon. Hindi niya gustong palakihin pa ang usapan tungkol sa sermon ni Jun, lalo na't tapos na naman ang lahat.“Hindi naman,” sagot niya nang walang gaanong emosyon.“Matigas ang ulo?” tanong ni Crisanto.Nakasandal siya sa gilid ng mesa, nakahalukipkip at bahagyang nakatagilid ang ulo habang pinagmamasdan si April. May pilyong ngiti sa labi niya, na para bang may alam siyang bagay na ayaw sabihin ng babae.“Narinig ko lahat.”Napatingin sa kanya si April.“Pakikinig sa usapan ng iba nang hindi nagpapaalam ay hindi magandang asal.”Agad namang umiling si Crisanto, tila inosente.“Hindi ako nakikinig nang palihim. Bukas ang bintana. Dumaan lang ako roon, kaya siyempre maririnig ko.”Umupo si April sa harap ng computer at binuksan ang mga work files niya. Hindi na niya ito tiningnan.“Kung narinig mo naman pala, bakit nagtanong ka pa?”Napansin ni Crisanto na parang walang pagbabago sa mukha ni April. Hindi ito mukhan
Si Chloe ay tahimik lamang na naka-upo sa isang sulok sa loob ng cafe, pinipisil ang kanyang mga daliri habang nakayuko. Sa isip niya, muling bumalik ang babala ng kanyang ama bago siya umalis ng bahay, ang malamig na tungkod na nakatutok sa kanyang ulo, kasabay ng mabagsik na tinig. Kung hindi ka
“Akala ko talaga, ang lalaking tulad mo hindi marunong yumuko at magsabi ng sorry.” Mababa ang tono ni Alizee habang nakadapa sa kama, nakabaon ang mukha sa unan. Maya-maya, parang may biglang pumasok sa isip niya kaya lumingon siya at tiningnan si Arion. “’Yung sinabi mo kanina… totoo ba talaga?”
Maaga nang naka-makeup at bihis si Cheine. Paglabas ni Alizee mula sa banyo, casual siyang nagtanong habang inaayos ang buhok sa salamin, “Anong susuotin mo mamayang hapon? May show ka pa mamayang gabi, ‘di ba?”Sa tanong na iyon, biglang uminit ang tenga ni Alizee. Medyo nauutal siyang sumagot, pi
Magalang na itinuro ni Jieyan ang bakanteng upuan sa tabi ni Alizee. “Pwede ba akong umupo rito?”Agad tumayo si Alizee at ibinigay ang puwesto. Maingat na inayos ni Jieyan ang laylayan ng palda bago umupo nang maayos. Sa totoo lang, hindi rin niya alam kung ano ba talaga ang dapat niyang gawin, si







