4

Itinaas ni Jiro ang paningin at tumingin sa mga taong nasa loob ng silid. Bahagyang lumamig ang kanyang mga mata.

Dahan-dahang lumabas si Carlo, pinilit niyang supilin ang mabagsik na anyo at pinakawalan ang isang kunwaring mabait na ngiti. “You’re here, come in and sit,” aniya.

“Oo nga, come in, come in,” mabilis na dagdag ni Jienna habang nakangiti.

Pagpasok nila sa bulwagan, agad napansin ni Jiro ang paninigas ng katawan ni Chloe, kaya mahigpit niyang niyakap ang balikat nito, para ipaalam na kasama niya siya.

Bago pa siya makaupo, napansin ni Chloe ang isang kasambahay na lumabas ng kusina, may dalang tray ng mga prutas. “I–I’ll help wash the fruit,” wika niya, saka kumawala sa bisig ni Jiro at nagmamadaling sumunod sa kusina gaya ng nakasanayan.

Sumulyap si Jiro sa papalayong likod ni Chloe, at doon niya nakita ang kasambahay na lihim na nagbigay ng isang mapang-asar na tingin sa babae. Biglang nanlamig ang kanyang madidilim na mga mata.

Marunong magbasa ng ekspresyon si Jienna, at agad niyang napansin ang pagbabago sa tingin ng binata. “Chloe,” tawag niya sa kusina, kunwaring may lambing sa tinig. “Come here quickly, may kasambahay naman, huwag ka nang makialam.”

Habang sinasabi iyon, ngumiti siya kay Jiro na parang wala siyang magawa. “This child is too sensible, she just can’t stop.”

Nanatiling kalmado ang ekspresyon ni Jiro at walang tugon sa sinabi ni Jienna. Nang makita niyang lumabas na si Chloe, itinawag niya ito gamit ang kamay. Paglapit ng dalaga, marahan niya itong pinaupo sa tabi niya. Nilapit niya ang kamay sa buhok nito at marahang hinaplos.

“Baby, remember this, you’re Mrs. Ramirez now. No one can order you around.”

Hindi agad naintindihan ni Chloe ang lalim ng kanyang salita. Lalo na’t bigla siyang tinawag ng ganoong ka-intimate sa harap ng kanyang mga magulang, kaya’t naguluhan siya at tumango na lang, parang batang hindi makapagsalita.

Nagkatinginan sina Carlo at Jienna. Ibinaba ng lalaki ang kanyang tungkod at tumikhim, saka binago ang usapan. “Kailan gaganapin ang kasal?”

“Still planning,” sagot ni Jiro, diretso at walang labis.

Tumango si Carlo, waring may iniisip.

Mayamaya, nagpasya sina Jiro at Carlo na umakyat sa study para pag-usapan ang ilang bagay tungkol sa negosyo. Naiwan si Chloe sa sala, kasama ang kanyang ina at kapatid. Agad siyang yumuko, pilit binabawasan ang kanyang presensya.

Ngunit hindi siya pinatahimik ni Cienna. Nawala ang sweet at masunuring anyo nito kanina, at bigla na lamang itinulak ang plato ng prutas sa kanyang paanan, para bang galit na galit.

Tumapon ang katas ng prutas at tumalsik sa magandang bestida ni Chloe. Ang mabigat na plato ng salamin ay tumama pa sa kanyang payat na bukung-bukong.

Napasinghap si Chloe at agad namuo ang luha sa kanyang mga mata, ngunit kagat-labi niyang pinigilan ang sariling umiyak. Alam niyang hindi siya dapat magsalita o lumaban, dahil lalo lang siyang mapapahamak.

“It’s all your fault!” singhal ni Cienna. “You stole the man I liked. Why? Why him?”

Lumapit siya at marahas na pinisil ang laman sa ilalim ng braso ng kapatid. Nang marinig ang mahina nitong daing, natawa siya nang malupit. “What kind of demonic trick did you use, you ugly monster? How did he marry you after just one meeting?”

Hinawakan ni Cienna ang baba ni Chloe at pilit itong itinagilid pataas. “Do you even know? He’s the man I loved first. He belongs to me. How dare you steal him from me?”

Itinaas niya ang kabilang kamay at handa nang sampalin si Chloe nang mabilis siyang pigilan ni Jienna. Hinawakan nito ang kamay ng bunsong anak at kalmadong nagpayo. “Enough. Baka mag-iwan ng marka sa mukha niya, at mapansin ni Jiro. Ano’ng sasabihin natin?”

Bagama’t hindi ito kuntento, napilitan si Cienna na ibaba ang kamay. Galit siyang itinulak si Chloe mula sa sofa. “You make me sick just looking at you.”

Bumagsak si Chloe sa sahig, eksaktong tumama sa mga nagkalat na prutas. Lalo pang nadumihan ang kanyang bestida, at para siyang kahabag-habag sa itsura.

“Ano pang ginagawa mo diyan? Tumayo ka at linisin mo agad,” malamig na sigaw ni Jienna.

Parang nawalan ng ulirat si Chloe, ngunit nang marinig ang utos ng ina, agad siyang yumuko at nagsimulang pulutin ang mga prutas sa sahig.

Habang pinagmamasdan siya, umupo si Jienna sa tabi ng bunsong anak at marahang hinaplos ang likod nito, para pakalmahin. “Don’t worry. A man like Jiro will never stay loyal to just one woman for the rest of his life.”

“Mom…” nag-aalinlangan ang tinig ni Cienna. “Talaga?”

Tumango si Jienna. “Of course. Think about it. Why would such an excellent and handsome man like Jiro marry your ugly sister? There must be another reason. He only saw her as easy to control.”

Napangisi si Cienna at tumingin kay Chloe na nakaluhod at abala sa paglilinis. May kakaibang kislap ang kanyang mga mata. “So… I still have a chance.”

“Of course. When the time comes, let your sister divorce him. At pagkatapos no’n, sa’yo na ang position niya?” malumanay na bulong ni Jienna habang hinahaplos ang buhok ng bunsong anak para pakalmahin ito.

Tahimik lamang si Chloe habang pinakikinggan ang usapan nila, hindi man lang sumingit ng salita. Paminsan-minsan, umaabot pa sa sala ang mahihinang halakhak at pangungutya ng mga kasambahay mula sa kusina.

Matapos ang kanilang pormal na pag-uusap, bumaba si Jiro kasama si Carlo. Agad niyang napansin si Chloe na nakaupo sa sofa kasama ang kanyang ina at kapatid, nakatingin sa TV ngunit walang anumang emosyon sa mukha. Maputla ang kulay ng kanyang balat, at ang maganda sanang bestida niya ay may mantsang hindi maipaliwanag.

Nang marinig ang yabag, agad lumingon si Cienna. Nakita niya si Jiro na pababa ng hagdan at mabilis siyang ngumiti ng matamis. “Jiro, are you done talking to Dad?” masigla nitong bati.

Bahagyang tumingin lamang si Jiro sa kanya, malamig at walang interes, bago siya umupo sa tabi ni Chloe. “What’s wrong? Bakit parang ang putla mo… at bakit madumi ang damit mo?”

Bago pa makapagsalita ang dalaga, maagap na sumingit si Jienna, nakangiti at parang walang nangyari. “She just accidentally fell and knocked over the fruit plate.”

Nagising si Chloe sa ulirat, at pinilit ang isang maliit na ngiti. “It’s okay,” mahina niyang sabi habang tumingin kay Jiro.

Sakto namang lumabas ang isang kasambahay mula sa kusina. “Madam, dinner is ready.”

“Okay, let’s eat,” tugon ni Jienna.

Sa hapag-kainan, tahimik na kumain si Chloe. Para sa kanya, bihira ang pagkakataong ito, na makakakain siyang kasabay ng pamilya. Noon pa man, ayaw siyang katabing kumain ng kanyang mga magulang, sinasabing nawawalan sila ng gana kapag nakikita siya. Kahit ang mga kasambahay ay madalas siyang insultuhin, tinatawag siyang pangit at malas.

Dahil dito, nasanay siyang hintayin munang matapos silang lahat bago siya lumabas para kumain ng tira-tira.

Ngayon, nakatingin si Jiro sa kanya. Napansin niyang puro gulay lang ang kinuha nito, at halos hindi man lang ginagalaw ang ibang pagkain. Napakunot ang kanyang noo. Dahan-dahan niyang kinuha ang ilang karne at iba pang ulam, saka isa-isang inilagay sa mangkok ng asawa.

“Bakit ang kunti mo kumaina? No wonder you’re this thin.”

Namilog ang mga mata ni Chloe nang makita niyang padami nang padami ang laman ng kanyang mangkok. Nilunok niya ang laway at mahina ang tinig na nagsabi, “Tama na… Tama na.”

Sa totoo lang, maliit lang ang kanyang appetite at tila hindi niya kayang ubusin ang lahat ng iyon.

Tahimik na pinagmasdan sila ni Carlo, ngunit walang sinasabi at nagpatuloy lamang sa pagkain.

Ngumiti si Jienna, tila aliw na aliw sa nakikita. “Yes, Chloe, eat more. Kung masyado kang payat, how can you have children in the future?”

Unti-unting yumuko si Chloe, hindi makatingin kanino man.

Ngunit isang mainit na palad ang marahang humaplos sa kanyang ulo. Napatingin siya pataas at sinalubong ng mga mata ni Jiro na puno ng lambing. “Don’t be stressed,” bulong nito, banayad at matatag. “It’s okay if you don’t want to have children.”