LOGINItinaas ni Jiro ang paningin at tumingin sa mga taong nasa loob ng silid. Bahagyang lumamig ang kanyang mga mata.
Dahan-dahang lumabas si Carlo, pinilit niyang supilin ang mabagsik na anyo at pinakawalan ang isang kunwaring mabait na ngiti. “You’re here, come in and sit,” aniya.
“Oo nga, come in, come in,” mabilis na dagdag ni Jienna habang nakangiti.
Pagpasok nila sa bulwagan, agad napansin ni Jiro ang paninigas ng katawan ni Chloe, kaya mahigpit niyang niyakap ang balikat nito, para ipaalam na kasama niya siya.
Bago pa siya makaupo, napansin ni Chloe ang isang kasambahay na lumabas ng kusina, may dalang tray ng mga prutas. “I–I’ll help wash the fruit,” wika niya, saka kumawala sa bisig ni Jiro at nagmamadaling sumunod sa kusina gaya ng nakasanayan.
Sumulyap si Jiro sa papalayong likod ni Chloe, at doon niya nakita ang kasambahay na lihim na nagbigay ng isang mapang-asar na tingin sa babae. Biglang nanlamig ang kanyang madidilim na mga mata.
Marunong magbasa ng ekspresyon si Jienna, at agad niyang napansin ang pagbabago sa tingin ng binata. “Chloe,” tawag niya sa kusina, kunwaring may lambing sa tinig. “Come here quickly, may kasambahay naman, huwag ka nang makialam.”
Habang sinasabi iyon, ngumiti siya kay Jiro na parang wala siyang magawa. “This child is too sensible, she just can’t stop.”
Nanatiling kalmado ang ekspresyon ni Jiro at walang tugon sa sinabi ni Jienna. Nang makita niyang lumabas na si Chloe, itinawag niya ito gamit ang kamay. Paglapit ng dalaga, marahan niya itong pinaupo sa tabi niya. Nilapit niya ang kamay sa buhok nito at marahang hinaplos.
“Baby, remember this, you’re Mrs. Ramirez now. No one can order you around.”
Hindi agad naintindihan ni Chloe ang lalim ng kanyang salita. Lalo na’t bigla siyang tinawag ng ganoong ka-intimate sa harap ng kanyang mga magulang, kaya’t naguluhan siya at tumango na lang, parang batang hindi makapagsalita.
Nagkatinginan sina Carlo at Jienna. Ibinaba ng lalaki ang kanyang tungkod at tumikhim, saka binago ang usapan. “Kailan gaganapin ang kasal?”
“Still planning,” sagot ni Jiro, diretso at walang labis.
Tumango si Carlo, waring may iniisip.
Mayamaya, nagpasya sina Jiro at Carlo na umakyat sa study para pag-usapan ang ilang bagay tungkol sa negosyo. Naiwan si Chloe sa sala, kasama ang kanyang ina at kapatid. Agad siyang yumuko, pilit binabawasan ang kanyang presensya.
Ngunit hindi siya pinatahimik ni Cienna. Nawala ang sweet at masunuring anyo nito kanina, at bigla na lamang itinulak ang plato ng prutas sa kanyang paanan, para bang galit na galit.
Tumapon ang katas ng prutas at tumalsik sa magandang bestida ni Chloe. Ang mabigat na plato ng salamin ay tumama pa sa kanyang payat na bukung-bukong.
Napasinghap si Chloe at agad namuo ang luha sa kanyang mga mata, ngunit kagat-labi niyang pinigilan ang sariling umiyak. Alam niyang hindi siya dapat magsalita o lumaban, dahil lalo lang siyang mapapahamak.
“It’s all your fault!” singhal ni Cienna. “You stole the man I liked. Why? Why him?”
Lumapit siya at marahas na pinisil ang laman sa ilalim ng braso ng kapatid. Nang marinig ang mahina nitong daing, natawa siya nang malupit. “What kind of demonic trick did you use, you ugly monster? How did he marry you after just one meeting?”
Hinawakan ni Cienna ang baba ni Chloe at pilit itong itinagilid pataas. “Do you even know? He’s the man I loved first. He belongs to me. How dare you steal him from me?”
Itinaas niya ang kabilang kamay at handa nang sampalin si Chloe nang mabilis siyang pigilan ni Jienna. Hinawakan nito ang kamay ng bunsong anak at kalmadong nagpayo. “Enough. Baka mag-iwan ng marka sa mukha niya, at mapansin ni Jiro. Ano’ng sasabihin natin?”
Bagama’t hindi ito kuntento, napilitan si Cienna na ibaba ang kamay. Galit siyang itinulak si Chloe mula sa sofa. “You make me sick just looking at you.”
Bumagsak si Chloe sa sahig, eksaktong tumama sa mga nagkalat na prutas. Lalo pang nadumihan ang kanyang bestida, at para siyang kahabag-habag sa itsura.
“Ano pang ginagawa mo diyan? Tumayo ka at linisin mo agad,” malamig na sigaw ni Jienna.
Parang nawalan ng ulirat si Chloe, ngunit nang marinig ang utos ng ina, agad siyang yumuko at nagsimulang pulutin ang mga prutas sa sahig.
Habang pinagmamasdan siya, umupo si Jienna sa tabi ng bunsong anak at marahang hinaplos ang likod nito, para pakalmahin. “Don’t worry. A man like Jiro will never stay loyal to just one woman for the rest of his life.”
“Mom…” nag-aalinlangan ang tinig ni Cienna. “Talaga?”
Tumango si Jienna. “Of course. Think about it. Why would such an excellent and handsome man like Jiro marry your ugly sister? There must be another reason. He only saw her as easy to control.”
Napangisi si Cienna at tumingin kay Chloe na nakaluhod at abala sa paglilinis. May kakaibang kislap ang kanyang mga mata. “So… I still have a chance.”
“Of course. When the time comes, let your sister divorce him. At pagkatapos no’n, sa’yo na ang position niya?” malumanay na bulong ni Jienna habang hinahaplos ang buhok ng bunsong anak para pakalmahin ito.
Tahimik lamang si Chloe habang pinakikinggan ang usapan nila, hindi man lang sumingit ng salita. Paminsan-minsan, umaabot pa sa sala ang mahihinang halakhak at pangungutya ng mga kasambahay mula sa kusina.
Matapos ang kanilang pormal na pag-uusap, bumaba si Jiro kasama si Carlo. Agad niyang napansin si Chloe na nakaupo sa sofa kasama ang kanyang ina at kapatid, nakatingin sa TV ngunit walang anumang emosyon sa mukha. Maputla ang kulay ng kanyang balat, at ang maganda sanang bestida niya ay may mantsang hindi maipaliwanag.
Nang marinig ang yabag, agad lumingon si Cienna. Nakita niya si Jiro na pababa ng hagdan at mabilis siyang ngumiti ng matamis. “Jiro, are you done talking to Dad?” masigla nitong bati.
Bahagyang tumingin lamang si Jiro sa kanya, malamig at walang interes, bago siya umupo sa tabi ni Chloe. “What’s wrong? Bakit parang ang putla mo… at bakit madumi ang damit mo?”
Bago pa makapagsalita ang dalaga, maagap na sumingit si Jienna, nakangiti at parang walang nangyari. “She just accidentally fell and knocked over the fruit plate.”
Nagising si Chloe sa ulirat, at pinilit ang isang maliit na ngiti. “It’s okay,” mahina niyang sabi habang tumingin kay Jiro.
Sakto namang lumabas ang isang kasambahay mula sa kusina. “Madam, dinner is ready.”
“Okay, let’s eat,” tugon ni Jienna.
Sa hapag-kainan, tahimik na kumain si Chloe. Para sa kanya, bihira ang pagkakataong ito, na makakakain siyang kasabay ng pamilya. Noon pa man, ayaw siyang katabing kumain ng kanyang mga magulang, sinasabing nawawalan sila ng gana kapag nakikita siya. Kahit ang mga kasambahay ay madalas siyang insultuhin, tinatawag siyang pangit at malas.
Dahil dito, nasanay siyang hintayin munang matapos silang lahat bago siya lumabas para kumain ng tira-tira.
Ngayon, nakatingin si Jiro sa kanya. Napansin niyang puro gulay lang ang kinuha nito, at halos hindi man lang ginagalaw ang ibang pagkain. Napakunot ang kanyang noo. Dahan-dahan niyang kinuha ang ilang karne at iba pang ulam, saka isa-isang inilagay sa mangkok ng asawa.
“Bakit ang kunti mo kumaina? No wonder you’re this thin.”
Namilog ang mga mata ni Chloe nang makita niyang padami nang padami ang laman ng kanyang mangkok. Nilunok niya ang laway at mahina ang tinig na nagsabi, “Tama na… Tama na.”
Sa totoo lang, maliit lang ang kanyang appetite at tila hindi niya kayang ubusin ang lahat ng iyon.
Tahimik na pinagmasdan sila ni Carlo, ngunit walang sinasabi at nagpatuloy lamang sa pagkain.
Ngumiti si Jienna, tila aliw na aliw sa nakikita. “Yes, Chloe, eat more. Kung masyado kang payat, how can you have children in the future?”
Unti-unting yumuko si Chloe, hindi makatingin kanino man.
Ngunit isang mainit na palad ang marahang humaplos sa kanyang ulo. Napatingin siya pataas at sinalubong ng mga mata ni Jiro na puno ng lambing. “Don’t be stressed,” bulong nito, banayad at matatag. “It’s okay if you don’t want to have children.”
Kumunot ang noo ni Crisanto. Saglit siyang natigilan habang inaabot ang tasa, saka matalim na tiningnan si Theo. “Putangina, nagawa mo talaga ang ganitong kasalanan, ano?”“Damn, bakit mo naman ako minumura? Kinukuwentuhan lang naman kita dahil hindi kita itinuturing na ibang tao. Sa iba nga, hindi ko sasabihin ang mga ganitong bagay.”“Mas mabuti pang ituring mo akong ibang tao,” sagot ni Crisanto, halatang naiinis. “Nadudumihan ang tenga ko sa mga pinagsasasabi mo.”Sa halip na mapahiya, sumimsim lang si Theo sa inumin niya at ngumisi na para bang wala siyang sinabing kahindik-hindik.“May gana ka pang ngumiti?” Umiling si Crisanto, hindi makapaniwala sa kapal ng mukha ng kaibigan.
Malapit nang mag-alas-otso y medya ng gabi nang makarating si Crisanto sa siyudad. Matapos maihatid ang mga sea cucumber, pinilit siya ni Theo na manatili muna para kumain at magkuwentuhan. Matagal-tagal na rin silang hindi nagkikita, kaya kahit marami pa siyang kailangang asikasuhin, hindi na niya nagawang tumanggi.Dinala siya ni Theo sa isang kalapit na kalsadang kilala sa mga ihawan at barbecue. Buhay na buhay ang lugar, puno ng mga taong nagkukuwentuhan habang kumakain sa mga mesa sa tabi ng kalsada. Malamig ang simoy ng hangin sa gabi, at ang amoy ng inihaw na karne at seafood ay nakadaragdag sa sarap ng pagkain sa labas. Matapos umorder ng iba't ibang tusok-tusok at inihaw na pagkain, pumili sila ng mesa at umupo.May dalawa ring lamok na likidong pantaboy-lamok sa ilalim ng mesa, ngunit hindi iyon nakapigil sa kanilang komportableng pag-uusap. Nang makabalik sila sa kanilang mga upuan, agad na dumampot si Theo ng bote ng alak at naghanda ng maiinom para sa kaibigan.Gayunman,
Hindi man lang nag-angat ng tingin si Crisanto. Patuloy lamang siya sa pagsubo bago sumagot, “Si Ate Faye ang nagsabing mauna na akong kumain.”Dumating si Faye na may dalang mangkok ng kanin para kay April. Inilapag niya iyon sa harap ng anak bago nagpaliwanag, “Aalis din naman si Crisanto mamaya, kaya pinakain ko na siya. Baka hindi na siya makabalik kapag natagalan pa.”Tinanggap ni April ang mangkok at bahagyang tumango. “Ah, gano’n pala.”Sisimulan na sana niyang kumuha ng ulam nang biglang tumunog ang sensor mula sa pintuan.“Hello, welcome!”Napatingin si Faye sa direksiyon ng tindahan. Mabilis niyang inilapag ang sandok at tumayo.“Ako na ang bahala. Kayo na muna riyan at kumain nang maayos.”Pagkasabi niyon, halos patakbo siyang dumaan sa bakuran at pumasok sa likod na pinto ng supermarket upang asikasuhin ang bagong dating na customer.Naiwan sina April at Crisanto sa hapag, silang dalawa na lamang ang kumakain. Sandaling tumahimik ang paligid, maliban sa mahinang tunog ng m
Natigilan si April sa tanong ni Crisanto. Napatingin siya rito na para bang hindi makapaniwala sa kapal ng mukha nitong magtanong nang ganoon. Sandali siyang nawalan ng maisagot, kaya nanatili na lamang siyang tahimik habang bahagyang nakabuka ang mga labi.Nang mapansin iyon ni Crisanto, lalo pang lumapad ang pagkakangisi niya. “O, ’di ba? Wala kang masabi. Ibig sabihin, wala ka ring maipintas sa akin. Kaya malinaw na mabuting tao talaga ako.”Napailing si April at tuluyang inalis ang tingin sa kanya. Kumuha siya ng basahan at nagkunwaring abala sa pagpupunas ng kaha de yero, ayaw niyang bigyan pa ng pagkakataon ang lalaki na lalo siyang asarin. Ngunit may isang bagay siyang gustong linawin, kaya habang nagpupunas ay kaswal siyang nagtanong, “Ikaw ang nag-utos kay Luis na pumunta sa barangay, hindi ba?”Bahagyang ikiniling ni Crisanto ang ulo, kunwari'y naguguluhan sa tanong. “Wala akong alam diyan. Pumunta ba talaga si Luis?”“Tumigil ka nga sa pagpapanggap.” Hindi man tumingin si A
Matapos makapasok sa barangay, huling sulyap na lamang ang ibinigay ni Crisanto kay Luis bago siya tuluyang umalis. Magaan na ang pakiramdam niya, ngunit ilang hakbang pa lamang ang nalalayo niya nang may biglang tumawag sa kanya mula sa likuran.“Crisanto!”Napalingon siya sa isang iglap nang marinig ang pamilyar na boses. Si Felixa iyon, hingal na hingal habang pasan ang ilang supot ng gulay at iba pang pinamili. Halata sa mukha nito ang pagod, ngunit may bahid pa rin ng pag-asa sa mga mata habang humihingi ng tulong.“Crisanto, puwede mo ba akong ihatid pabalik sa tindahan?” mahinang pakiusap nito.Hindi na siya nagtanong pa. Agad siyang lumapit at kinuha ang mga pinamili sa kamay ni Felixa. “Bakit hindi ka nagdala ng sasakyan? Ang dami mong binili.”“Naaksidente ang kotse ilang araw na ang nakalipas. Hindi pa naaayos sa siyudad,” paliwanag ni Felixa habang pinupunasan ang pawis sa noo gamit ang likod ng kamay.Basang-basa na ang puting damit nito dahil sa init, at bahagyang dumiki
Maingat na ipinasok ni April ang notebook sa drawer bago niya isinara iyon. Hindi niya gustong palakihin pa ang usapan tungkol sa sermon ni Jun, lalo na't tapos na naman ang lahat.“Hindi naman,” sagot niya nang walang gaanong emosyon.“Matigas ang ulo?” tanong ni Crisanto.Nakasandal siya sa gilid ng mesa, nakahalukipkip at bahagyang nakatagilid ang ulo habang pinagmamasdan si April. May pilyong ngiti sa labi niya, na para bang may alam siyang bagay na ayaw sabihin ng babae.“Narinig ko lahat.”Napatingin sa kanya si April.“Pakikinig sa usapan ng iba nang hindi nagpapaalam ay hindi magandang asal.”Agad namang umiling si Crisanto, tila inosente.“Hindi ako nakikinig nang palihim. Bukas ang bintana. Dumaan lang ako roon, kaya siyempre maririnig ko.”Umupo si April sa harap ng computer at binuksan ang mga work files niya. Hindi na niya ito tiningnan.“Kung narinig mo naman pala, bakit nagtanong ka pa?”Napansin ni Crisanto na parang walang pagbabago sa mukha ni April. Hindi ito mukhan
She was his “plaything”—until she walked away and shattered him first.____To uncover the truth behind her father’s death, Alizee stepped into the dangerous world of Arion Ramirez, the cold-faced billionaire known for destroying anyone who crossed him. She approached him with a plan, only to fall
Sa mga sumunod na araw, tahimik na nanatili si Jayra sa bahay. Hindi siya humihiling lumabas, hindi rin nagrereklamo, pero para siyang nalantang talong, walang sigla, walang gana.Tuwing uwian naman, dumaraan si Arienna sa school gate para bumili ng kung anu-anong snacks. At sa tuwing iaabot niya i
“May kailangan lang akong asikasuhin sa isa sa mga subsidiary. Tara, ihahatid kita sa school pagkatapos nating kumain,” sabi ni Jiro habang inaayos ang manggas ng kanyang dark suit. Eleganteng tignan, kalmado, at napakaayos, kahit hindi siya magsalita, kapansin-pansin pa rin ang presensiya niya.M
Habang tinitingnan ni Arienna ang mga nakasabit na damit, maingat niyang pinili ang mga ito isa-isa. Sa huli, tumigil ang tingin niya sa isang blue pinstripe shirt, simple pero elegante. Kinuha niya ang sukat na alam niyang sinusuot ni Jiro at mahinang sabi sa clerk, “Ito na lang po.”Sa labas ng t







