บทที่ 1 พอกันที

ฉันหงุดหงิดพี่สาวตัวเองมาก ตอนนี้เรานั่งแท็กซี่เพื่อที่จะไปส่งเธอที่บ้านแต่เธอก็ยังร้องไห้ไม่หยุดสักที

ร้องทำไมนักหนา ไม่ได้มีใครตายสักหน่อย!

"หวา เลิกร้องไห้ได้แล้วผู้ชายไม่ได้มีคนเดียวในโลกนะ"

พี่สาวของฉันชื่อ'ยี่หวา'ฉันเรียกเธอสั้นๆว่าหวา เราอายุห่างกันสองปี เป็นพี่น้องกันแท้ๆแต่เหมือนเกิดมาจากคนละท้องแม่เพราะนิสัยต่างกันลิบลับ

"ถ้าหวาไม่หยุดร้อง หยีจะให้แท็กซี่วนรถกลับไปที่ห้องมันเดี๋ยวนี้เลย!"

เมื่อพูดดีก็แล้ว ดุก็แล้วหวาก็ยังไม่เลิกร้องไห้ ฉันก็เลยเลยที่จะขู่เธอและเหมือนจะได้ผล

"ฮึก ไม่ร้องแล้ว ไม่ต้องกลับไปที่นั่นอีกนะ"

เธอเช็ดน้ำตาออกลวกๆพลางพยายามกลั้นสะอื้น ฉันละเบื่อความอ่อนต่อโลกของพี่สาวจริงๆ ทำไมไม่ได้เชื้อความรุนแรงจากฉันไปบ้างนะ ให้ตายเถอะ

"เหอะ แล้วก็ไม่รู้ว่าไอ้นั่นจะเข้ามายุ่งทำไมก็ไม่รู้ ยืนดูเฉยๆไม่ได้รึไง"

"อย่าไปเรียกพี่เค้าแบบนั้นสิ อึก"

ฉันกรอกตา ฉันจะเรียกใครจิกหัวก็ไม่ได้ ก็ฉันเหม็นขี้หน้าหมอนั่นนิ ถึงจะแก่กว่าฉันตั้งสี่ปีก็เถอะ

แล้วไงอ่ะ ฉันมีพี่สาวแค่คนเดียว

"พี่ธันอุตส่าห์เข้ามาช่วย แถมยังถูกหยีด่าอีก"

เหมือนเรื่องนี้จะพอเบี่ยงประเด็นให้พี่สาวฉันหยุดร้องไห้ได้ ฉันถึงเลือกจะเปลี่ยนมาเข้าเรื่องนี้แทน

"ก็สมควรแล้ว แส่ไม่ดูเวลา"

"แต่หยี หยีทำแรงไป..."

"นี่นะแรง หวา มันแย่งแฟนหวาป่ะวะ"

"..."

เถียงไม่ออก ก็ฉันพูดจริงนิ

"แล้วไอ้แฟนเฮงซวยของหวาก็เหมือนกัน คราวนี้ถ้ามันกลับมาหา มาขอโทษ คุกเข่าขอขมาอะไรก็แล้วแต่ หวาห้ามกลับไปยุ่งกับมันอีกนะ"

"หยี..."

"ถ้าหยีรู้ว่าหวากลับไปให้อภัยมันอีกนะ น่าดู"

ฉันเอ็ดพี่สาวตัวเอง พี่สาวฉันมันเป็นแบบนี้ อ่อนไหวง่าย ไม่ทันคน ถึงได้โดนไอ้แฟนชั่วนั่นหลอกแล้วหลอกอีกซ้ำๆ เมื่อก่อนขอร้องฉัน ฉันก็อุตส่าห์ไม่โวยแต่วันนี้ฉันไม่ไหวแล้ว มันมากเกินไป มันบ่อยเกินไป คนเราให้อภัยมากสุดแค่สามครั้งก็พอมั้ง

"เค้า...ก็คงไม่กลับมาแล้วล่ะ เล่นไปอาละวาดซะขนาดนั้น"

"ก็ดี ถือว่าเขี่ยขยะเน่าๆออกไปได้"

"..."

"เชื่อหยีเหอะหวา พอกันทีกับมันน่ะ"

หลังจากนั้นไม่นานแท็กซี่ก็จอดถึงหน้าประตูรั้วบ้าน ยี่หวากำลังจะเปิดประตูลงจากรถแต่ก็ชะงัก

"หยี ไม่เข้าบ้านก่อนเหรอ"

"ไม่หรอก"

ฉันส่ายหน้า พลางมองเข้าไปในบ้านก่อนจะเบนสายตาไปทางอื่น

"แต่นี่มันก็ดึกแล้ว..."

"หวาเข้าบ้านไปเถอะ หยีจะได้กลับห้อง"

"อะ อื้ม กลับดีๆนะ"

ฉันมองใบหน้าที่ยังคงเปื้อนน้ำตาของพี่สาวก่อนจะโบกมือลาแล้วสั่งให้แท็กซี่ออกรถเพื่อไปส่งฉันต่อที่ห้อง

ฉันมีบ้านแต่แค่ฉันไม่อยู่...

บ้านนี้เป็นบ้านของพ่อฉัน ฉันไม่ได้มาที่นี่นานมากแล้วตั้งแต่พ่อกับแม่แยกกัน ฉันออกจากบ้านไปอยู่กับแม่เพราะฉันติดแม่มากและฉันไม่สนิทกับญาติฝั่งพ่อสักคน ส่วนหวาได้อยู่กับพ่อแต่เราก็ยังได้เจอกันเพราะไม่เคยขาดการติดต่อ แล้วไม่นานพ่อก็แต่งงานกับแม่หม้ายลูกติด

'แม่ ร้องไห้ทำไมคะ?'

'พ่อ พ่อเขาแต่งงานแล้วลูก ฮึก'

ฉันจำภาพของตัวเองตอนเด็กที่นั่งกอดแม่ซึ่งกำลังร้องไห้ได้ ตอนนั้นฉันน่าจะประมาณแปดขวบ ฉันกับแม่เพิ่งย้ายออกจากบ้านมาแค่เดือนเดียว แค่เดือนเดียวพ่อก็จะแต่งงาน ฉันรู้ว่าพ่อกับแม่ฉันไม่ได้แต่งงานกันแต่แค่อยู่ด้วยกัน ฉันได้ยินญาติๆพูดเข้าหูทุกวันว่าพ่อนอกใจแม่ ผู้หญิงคนนั้นแย่งพ่อไปจากแม่...ฉันเกลียดผู้หญิงคนนั้นทั้งๆที่ยังไม่เคยเห็นหน้า

แล้ววันแต่งงานของพ่อกับเธอฉันก็ไปร่วมด้วย พ่อบอกให้ฉันเรียกผู้หญิงคนนั้นว่าแม่และเรียกเด็กผู้ชายคนหนึ่งว่าพี่ แต่ฉันมีแม่คนเดียว มีพี่คนเดียวและฉันเป็นคนพังงานวันนั้นกับมือ!

หึ~

ฉันแค่นหัวเราะเมื่อนึกถึงภาพที่พ่อตีฉันและสายตาของญาติพ่อที่มองฉัน เรื่องมันก็ผ่านมานานหลายปีแล้วและฉันไม่ใส่ใจอะไรมันหรอก ก็แค่มาที่บ้านนี้ทีไรแล้วมันก็จะนึกถึง...

"ไร้สาระ"

ฉันพึมพำพลางเอนหลังพิงเบาะรถ สายตาทอดมองออกไปนอกกระจกรถ บรรยากาศยามค่ำคืนตอนนี้เงียบสงบดีจัง

"..."

*Paradise Pub

วันนี้ฉันมาทำงาน ฉันทำงานเป็นดีเจอยู่ที่นี่มาได้หลายปีแล้ว เมื่อวานเป็นวันหยุดของฉันและวันนี้ฉันต้องพบกับดีเจคนใหม่ที่เพิ่งมาทำงานที่นี่แทนลูกโซ่ เพื่อนสนิทของฉันที่ลาออกตามปลายฟ้าไปติดๆ และอีกไม่นานพอไปฝึกงานข้าวหอมก็จะลาออกไปอีกเพราะเธอไปฝึกงานถึงเชียงใหม่ บ้านแฟนเธอน่ะ ฉันเองก็เข้าใจแหละ พวกนั้นมีแฟนแล้ว แฟนต้องหวงเป็นธรรมดา

"ยาหยี"

"คะ?"

ฉันหยุดเดินที่หลังเวทีเมื่อถูกผู้จัดการของผับเรียก

"เดี๋ยวจะแนะนำให้รู้จักกับเพื่อนร่วมงานคนใหม่นะ"

"อ๋อ ค่ะ"

ฉันพยักหน้าพลางมองตามผู้จัดการที่กวาดสายตามองหาใครสักคนจนกระทั่งหยุดสายตาอยู่ที่ผู้หญิงหุ่นดีคนหนึ่งที่กำลังยืนคุยกับกลุ่มเพื่อนของเธอและเธอก็หันมาทางนี้พอดีผู้จัดการเลยพยักหน้าเรียก

เธอยิ้มและเดินโยกย้ายส่ายสะโพกเข้ามาหาเรา

"อ้า นี่ไงเพื่อนร่วมงานชื่อ'มินนี่' ส่วนนี่รุ่นพี่ที่นี่ชื่อยาหยี รู้จักกันไว้สิเดี๋ยวต้องทำงานด้วยกันนะ"

"สวัสดีค่ะพี่"

ยัยคนที่ชื่อมินนี่นั่นโค้งหัวให้ฉันเป็นเชิงทำความเคารพฉันซึ่งมีอายุมากกว่าเธออาจจะแค่ปีเดียวหรือสองปี

"อื้ม"

ฉันพยักหน้ารับพลางมองเธอ ยอมรับเลยก็ได้ว่ายัยนี่สวยนะ หุ่นดีด้วย สูง ขาว เธออยู่ในชุดเสื้อคลุมจั้มเอวแบบสั้นสีแดงกับกางเกงยีนส์ขาสั้นมาก

"ถึงจะเป็นเด็กใหม่แต่ไม่ต้องห่วงนะหยี น้องเค้าทำงานเก่งมาก เมื่อวานก็ได้ทิปตั้งเยอะ"

ผู้จัดการตบบ่าฉันเบาๆก่อนจะเดินออกไป ฉันพยักหน้าพลางหันไปยิ้มบางๆกับมินนี่ที่ส่งยิ้มมาให้ฉันแล้วเดินแยกตัวไปเตรียมขึ้นเวที