Share

For Love ฉบับรักร้ายของยัยปีศาจ
For Love ฉบับรักร้ายของยัยปีศาจ
Penulis: Peachy

บทนำ

Penulis: Peachy
last update Tanggal publikasi: 2026-02-08 18:05:24

-ธันวา-

*Birth Day Party

"เฮ้ย ยังไงวะ กว่าจะโผล่มาได้"

"ก็มาแล้วไง"

ผมพูดพลางตบบ่าเพื่อนที่มันบ่นตั้งแต่ผมมาถึง ตอนนี้ผมอยู่ในกลุ่มเพื่อนนับสิบคนมีทั้งผู้หญิงผู้ชาย พวกเราถูกเชิญมางานปาร์ตี้วันเกิดของ'แวนด้า'อดีตดาวประจำคณะของรุ่นผมที่คอนโดส่วนตัวของเธอ

หมับ~

"ธัน..."

ผมหันไปทางด้านหลังเมื่อถูกใครบางคนจับแขน พอหันไปก็เห็นว่าเป็นเจ้าของวันเกิดนี่เอง

แวนด้าอยู่ในชุดเดรสสั้นสีแดงเพลิง เธอเป็นผู้หญิงแต่งตัวเก่งและเซ็กซี่มากด้วย

"ฉันไม่มาช้าไปใช่มั้ย"

ผมพูดคุยกับเธอตามมารยาท เราเคยคุยกัยบ่อยๆตอนที่ประกวดดาวเดือนของคณะ เธอเป็นดาว ส่วนผมเป็นเดือน แต่หลังจากขึ้นปีสองเราเรียนต่างสาขาก็ทำให้เจอกันน้อยลง

"อื้อ ไม่หรอก ยังมีคนที่มาช้ากว่านายอีกนะ"

แวนด้าหน้ามุ่ยลงทันทีที่พูดแบบนั้น ผมว่าผมมาช้าแล้วนะ มีใครช้ากว่าผมอีกเหรอ

"หืม?"

"แฟนด้าไงล่ะ ป่านนี้ยังไม่มาเลย โทรก็ไม่รับ นี่โมโหจริงๆนะเนี่ย ถ้าโผล่หัวมาช้ากว่าห้านาทีต่อจากนี้ ด้าจะล็อกห้องไม่ให้เข้าแล้วจะโกรธไปเจ็ดวันเลยคอยดู"

"เอาน่า เขาอาจจะมีเซอร์ไพรส์ก็ได้นะ"

ผมพูดกลั้วหัวเราะ ผมไม่รู้หรอกว่ามีเซอพงเซอร์ไพรส์อะไรหรือเปล่า แค่อยากพูดให้แวนด้าไม่คิดมาก แค่นั้น...

พรึ่บ~

แต่อยู่ดีๆไฟในห้องทั้งหมดก็ดับลง ทุกคนเงียบกริบจนผมได้ยินเสียงลมหายใจเลยล่ะ

"เอ๊ะนั่น..."

ผมได้ยินเสียงแวนด้าอุทานออกมา เมื่อมองไปทางประตูห้องมีแสงเทียนกำลังส่องสว่างขึ้นและค่อยๆเคลื่อนตรงเข้ามาหาเจ้าตัวพร้อมกับเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์คลอไปด้วย

เออ มีเซอร์ไพรส์จริงด้วยแหะ

5 นาทีต่อมา...

หลังจากที่แวนด้าเป่าเค้กและได้รับคำอวยพรจากแฟนหนุ่มของเธอแล้ว เธอก็ยิ้มหน้าบานและลืมความโกรธไปแบบปลิดทิ้ง ผมแยกตัวมาอยู่กับกลุ่มเพื่อนสนิทตรงโซฟาหน้าทีวี เรานั่งคุยและดื่มกันแบบชิวๆ

"ทำไมผู้หญิงชอบเซอร์ไพรส์?"

จู่ๆ'เท็น'เพื่อนสนิทของผมก็ตั้งประเด็นขึ้น ผมวางแก้วเครื่องดื่มลงบนโต๊ะ

"มึงรู้มั้ยว่าทำไม ไอ้ธัน"

ผมยักไหล่ ไม่รู้ แล้วก็ไม่ได้สงสัย

"เผอิญไม่ได้เป็นผู้หญิงว่ะ"

"เอ้า ไอ้นี่ กูถามดีๆ"

"กูก็ตอบดีๆ"

"กวน..."

กรี้ดดด~

"เห้ย อะไรวะ!"

ผมกับไอ้เท็นหยุดเถียงกันเมื่ออยู่ดีๆก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น เมื่อกี้ผมได้ยินว่าเหมือนมีใครมากดออดหน้าห้อง ก็คงจะเป็นคนมาร่วมปาร์ตี้เลยไม่ได้สนใจ

"เซอร์ไพรส์อีกมั้ง"

ผมพูดพลางไม่ได้หันไปมอง แต่ไอ้เท็นชะเง้อชะแง้มองยกใหญ่

เพล้ง~

อืม บางทีเซอร์ไพรส์ก็รุนแรงไป --

"เห้ย ไอ้ธันๆ"

แล้วมันก็หันมาเขย่าแขนผมในจังหวะที่เสียงกรี้ดดังขึ้นอีกครั้ง และเริ่มมีเสียงโวยวายเกิดขึ้น

"อะไร?"

ผมถาม มันคงจะให้ผมเข้าไปร่วมเซอร์ไพรส์ด้วยมั้ง

หมับ~

ผมหันควับไปมองมันเมื่ออยู่ดีๆมันก็คว้าแขนผมด้วยสีหน้าจริงจัง

"อะ..."

พรึ่บ~

ยังไม่ทันถามจบประโยคมันก็กระชากผมด้วยความรุนแรงให้ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามพวกเพื่อนๆที่กรูเข้าไปทางต้นเสียง

"มึงดู"

มันดึงให้ผมไปดูเหตุการณ์อลม่านตรงหน้า ผมกวาดตามองอย่างรวดเร็วก่อนที่สายตาจะหยุดอยู่ที่ผู้หญิงคนหนึ่ง

"เซอร์ไพรส์มั้ยล่ะมึง"

"เวร!"

และผมก็ต้องสบถออกมา

"ไม่ห้าม?"

มันถามผม ผมพ่นลมหายใจ

"ไม่อยากยุ่ง"

ผมตอบซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ผู้หญิงผมดำที่ใส่ชุดเดรสสีฟ้าอ่อน เธอกำลังห้ามน้องสาวของเธอให้หยุดการกระทำรุนแรงนั่น เธอหันมามองผมด้วยน้ำตา ผมเบนหน้าหนี

"..."

พร้อมกับมีเสียงกรี้ดลอยมาอีกรอบ ไอ้เท็นก็กระตุกแขนผมยิกๆ

"กูว่างานนี้มีตาย"

มันก็พูดบิ้วท์ผม ผมบอกแล้วว่าไม่อยากยุ่ง อีกอย่างก็เห็นว่าแฟนของแวนด้ากับคนอื่นๆก็กำลังช่วยห้ามอยู่

"ไม่ขนาดนั้น..."

เสียงของผมขาดห้วงเพราะเห็นว่าแฟนของแวนด้าที่ถูกผู้หญิงผมทองคนนั้นถีบจนกระเด็นไปเมื่อกี้ลุกพรวดขึ้นมาด้วยอารมณ์เดือดจัด มันพุ่งเข้าหาร่างบางที่กำลังจิกและกดหัวแฟนสาวของมันกับเค้กปอนด์ใหญ่จนเละตุ้มเป๊ะ

"เห้ย กูบอกให้หยุดไงวะ!"

หมับ~

มันง้างมือขึ้นจะฟาดเธอเต็มที่แต่ก็ต้องชะงักเมื่อผมเข้าไปคว้าข้อมือมันไว้ก่อน ผมไม่อยากยุ่งแต่ร่างกายดันไปห้ามไว้ซะแล้ว

ควับ~

มันหันมามองผมตาเขียวเหมือนคนพาล ผมมองมันนิ่งๆก่อนจะดันมันออกไปแต่อาจจะแรงไปหน่อยมันก็เลยเซ

ผมไม่ได้สนใจมัน หันมาที่ร่างบางซึ่งกำลังเมามันส์กับการขยี้หน้าแวนด้าด้วยเค้ก

ฟลุ่บ~

ผมรวบเอวเธอจากทางด้านหลัง ผู้หญิงผมดำรีบช่วยแกะมือเธอออกจากหัวแวนด้า

"เสือก!"

เธอหันมาตวาดด่าเสียงดังลั่นพอเห็นว่าเป็นผมก็จิกตามองและดิ้นสุดแรง

ฤทธิ์เยอะโครต!

"ปล่อยดิวะ"

พอผมไม่ปล่อยและยังรั้งเธอไว้แน่นเธอก็ทั้งจิกทั้งข่วนแถมกระโดนถีบแวนด้าด้วย ผมอาศัยจังหวะที่เธอกระโดดยกตัวเธอถอยออกมาให้ไกลที่สุด

"อีบ้า มึงเป็นใคร!"

แวนด้าเงยหน้าขึ้นมาในสภาพดูไม่ได้ ใบหน้า เส้นผมและเสื้อผ้าของเธอมีแต่ครีมเค้กเละๆ

"เป็นใครเหรอ ถามผัวมึงสิว่ากูเป็นใคร"

ยัยผมทองนี่ก็ดิ้นไม่หยุดพลางตะคอกโต้ตอบกับแวนด้า

"อ๋อ มึงเป็นเมียน้อยมันใช่มั้ย"

แวนด้าปาดเค้กบนหน้าทิ้งอย่างลวกๆก่อนจะถลาเข้ามาเอาคืนร่างบางที่ผมรั้งเอวไว้อยู่

"กูเอามึงตายแน่!"

"อย่า แวนด้า"

ผมพลิกหันตัวเธอหนีจนทำให้แวนด้าฟาดเข้าหลังผมเต็มๆ

ปึ้ก~

"อย่างไอ้หน้าตัวเมียเนี่ยกูไม่เอาทำผัวหรอก มึงมันก็โง่รู้ตัวไว้ด้วย ว่าก่อนมาหามึงมันไปแอบปักเทียนกันคนอื่นมาแล้วว่ะ"

แล้วยัยนี่ก็โวยวายไม่หยุด ทั้งดิ้น ทั้งด่าจนผมแสบแก้วหูไปหมด

"ลองถามมันดู ว่ามันคบกี่คน บางทีมึงอาจจะเป็นเมียน้อยก็ได้ อีโง่"

"กรี้ดดด!"

พอได้ฟังแบบนี้แวนด้าก็กรีดร้องพลางหันไปจ้องหน้าแฟนของเธอ และผมคิดว่าควรแยกผู้หญิงคนนี้ออกไปก่อนที่เรื่องจะใหญ่โตมากไปกว่านี้

"ออกไปก่อน"

ผมหันไปพูดกับผู้หญิงคนที่ร้องห่มร้องไห้ไม่หยุด เธอรีบพยักหน้าแล้ววิ่งออกจากห้องไป

ฟลุ่บ~

และผมจัดการรวบตัวผู้หญิงที่ยังโวยวายด่าไม่หยุดขึ้นอุ้มพาดบ่าและพาออกไปจากที่นี่ทันทีเช่นกัน

"เห้ย อะไร ปล่อยนะเว้ย!"

"..."

สวบ~

ผมเดินเร็วๆมาถึงลิฟต์ซึ่งก็เปิดอยู่เพราะผู้หญิงที่ผมบอกให้ออกมาก่อนเธอกดรีบรอเราอยู่ ผมก้าวเข้าไปในลิฟต์พร้อมเหลือบตามองเธอที่ยืนพิงผนังลิฟต์แล้วร้องไห้อยู่อย่างนั้น

ปึ้ก~

"บอกให้ปล่อยไงวะ!"

ติ้ง~

พอประตูลิฟต์ปิดผมปล่อยร่างบางที่ดิ้นไม่หยุด ด่าไม่หยุดแล้วก็ทุบ จิก ตีผมไม่หยุดลงบนพื้น

"ยุ่งไรด้วย!"

พอเป็นอิสระเธอก็เสยผมสีทองที่ตกปรกหน้าตาขึ้นอย่างลวกๆด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวพลางจ้องผมด้วยสายตาเหวี่ยงระดับสิบ

เออ ผมยุ่งไง ไม่อยากยุ่งหรอกแต่ยุ่งไปแล้ว

ผมพ่นลมหายใจพลางเบนหน้าหนีเธอ ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับเด็ก

หมับ~

ผมคว้าข้อมือเธอที่เอื้อมไปหวังจะกดลิฟต์

"ทำไร?"

ผมถาม ยัยนั่นเลยหันมาเหวี่ยงผมอีกรอบ

"กลับขึ้นไปตบมันไง ถามโง่ๆ"

ผมลงทุนเจ็บตัวลากลงมาขนาดนี้ คิดว่าผมจะปล่อยให้กลับขึ้นไปไหม ถามง่ายๆเลย

"ดูพี่เธอก่อนมั้ย"

ผมกระตุกแขนเธอพลางเหลือบตาไปมองผู้หญิงผมดำที่ยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ด้านหลังเธออีกครั้ง และผมคิดว่าผู้หญิงคนนั้นน่าจะเป็นตัวช่วยยื้อให้ยัยนี่ไม่กลับขึ้นไปอาละวาดอีก

"เธอพาพี่เธอไปเจออะไรมา"

"..."

"ยังไม่พอใจอีกเหรอ? หรือต้องให้ร้องไห้..."

"หุบปากไป!"

เธอตะวาดแว้ดใส่ผมในจังหวะที่ลิฟต์เปิดที่ชั้นล่างสุดของคอนโดพอดี

"แล้วก็เรื่องของพวกฉัน...คราวหลังไม่ต้องยุ่ง!"

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • For Love ฉบับรักร้ายของยัยปีศาจ   บทที่ 25 รับผิดชอบ 2

    จากนั้นฝ่ามือของแม่เขาก็ฟาดใส่หน้าเขาเต็มๆ ใบหน้าเขาสะบัดหันมาทางฉันและฉันเบนสายตาหนี "ทำไมเป็นคนแบบนี้ห๊ะ ทำอะไรแบบนี้!" ฉันเพิ่งเคยเห็นแม่ของเขาโวยวายเป็นครั้งแรก เธอตวาดเสียงดังลั่นใส่ลูกชายตัวเอง "ทำร้ายน้องใช่มั้ย แม่ไม่คิดเลยนะว่าแกจะเป็นคนแบบนี้!" "ผม..." ธันวาพึมพำ เขามองหน้าแม่ของตัวเองก่อนจะมองหน้าพ่อของฉันที่ก็มองเขาและเงียบไปเหมือนกันจากนั้นก็เลื่อนสายตามามองฉันแค่แว่บเดียวก็หันกลับไปมองหน้าแม่ของเขาอีก "ขอโทษครับ" เหอะ! "แต่งตัวแล้วออกมาคุยกับแม่ เดี๋ยวนี้!" พูดจบแม่ของเขาก็เดินออกไป ฉันหันมามองหน้าพ่อ พ่อส่ายหัวก่อนจะตวัดสายตาไปมองธันวาแล้วเดินออกไปจากห้องพร้อมกับปิดประตูลง 05.10 น. หลังจากธันวาออกไป ฉันตัดสินใจลุกไปอาบน้ำในห้องน้ำของเขาแล้วกลับมาใส่เสื้อผ้าชุดเดิม แต่รอยแดงและรอยจ้ำบนตัวฉันทำให้ฉันต้องคว้าเสื้อคลุมแขนยาวของเขามาใส่ทับเพื่อปกปิดมันไว้ ฉันเดินออกมาจากห้องและกำลังจะลงบันไดแต่กลับได้ยินเสียงพูดคุยที่ค่อนข้างดังจากทางโถงด้านล่าง เป็นพ่อฉัน แม่ของเขา และตัวเขาเอง... "ผมขอโทษครับ คุณลุง" ฉันได้ยินเสียงเขาขอโทษพ่อฉัน ไม่รู้ว่าครั้ง

  • For Love ฉบับรักร้ายของยัยปีศาจ   บทที่ 24 รับผิดชอบ 1

    "อื้อ!" ฉันดิ้นอีกครั้งเมื่อมืออีกข้างของเขาเลื้อยไปด้านหลังของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้เขาใช้มันดันแผ่นหลังฉันให้ยกขึ้นและรูดซิบชุดเดรสของฉันลงอย่างรวดเร็ว "อะ ไอ้บ้า อย่ามาทำระยำกับฉันนะ!" ฉันด่ากราดทันทีที่เขาผละริมฝีปากออกไป เขาขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด ตวัดสายตามองฉันก่อนจะฉกริมฝีปากลงบนต้นคอฉันแทน "อะ โอ้ย!" และฉันเจ็บเมื่อเขาใช้ปากและลิ้นดูดดึงต้นคอฉันจากนั้นก็ลากไล้มันไปเรื่อยๆตามไหปลาร้าและผิวเนื้อช่วงอกที่โผล่พ้นเกาะอกของฉันขึ้นมา มันทำให้ฉันโกรธตัวเองที่ดันใส่เกาะอกมาแบบนี้! "อย่านะ ไอ้...อ๊ะ!" ฉันตกใจที่เขาดึงชุดฉันลง ฉันรู้ว่าบราเซียและทรวงอกถูกเปิดเผยเพราะความเย็นจากภายนอกสัมผัสกับผิวเนื้อฉัน ริมฝีปากและใบหน้าเขาคลอเคลียอยู่บริเวณนั้นไม่ห่าง ฉันกำมือแน่นและอยากจะใช้มันทุบตีทำร้ายเขาแต่ก็ทำไม่ได้ ถึงในห้องนี้จะเปิดแอร์ แต่เขาทำให้ผิวบริเวณนั้นทุกจุดที่ริมฝีปากเขาลากผ่านมันกลับร้อนวูบวาบ “ไอ้เลว อื้อ!” คนข้างบนฉกริมฝีปากลงมาประกบจูบฉันอย่างแรง เรียวขาทั้งสองข้างของฉันถูกแยกออกจากกันในขณะที่เขากำลังปลดเปลื้องอาภรณ์ท่อนล่างของตัวเอง ปึก! “อื้อ!!!” ราวกับ

  • For Love ฉบับรักร้ายของยัยปีศาจ   บทที่ 23 รังเกียจ?

    "ปล่อยดิวะ!" ปึ้ก~ ฉันตะคอกเขา จังหวะนั้นก็ทุบกำปั้นลงไปที่หน้าเขาด้วย ฉันแค่คิดว่าเขาจะเจ็บและยอมปล่อยฉันสักที "..." แต่เขาทำแค่กัดฟันและตวัดสายตามาจ้องหน้าฉัน "เห้ย บอกให้...อ๊ะ!" ฟลุ่บ~ และเขาทำให้ฉันเผลออุทานออกมาอย่างตกใจด้วยการเหวี่ยงฉันลงบนฟูกเตียงอย่างแรง ฉันมัวแต่ดิ้นรนจนไม่รู้ว่าถูกลากขึ้นมาบนห้องนี้ตั้งแต่ตอนไหน "อะ ไอ้!" พรึ่บ~ เท่านั้นยังไม่พอ เมื่อฉันจะรีบเด้งตัวลุกขึ้นเขากลับผลักฉันให้นอนลงไปแล้วโถมตัวลงมาคล่อมฉันไว้อย่างรวดเร็ว มือสองข้างกระชากแขนฉันแล้วกดลงกับฟูกเตียง "ด่าอีกสิ ด่าเลย!" เขากระชากเสียงพูดกับฉัน ฉันตวัดสายตาจ้องหน้าเขาที่อยู่เหนือร่าง ก่อนหน้านี้เขาถูกฉันด่าไว้เจ็บแสบมาก แล้วอย่าบอกนะว่าที่เขาบอก...เขาจะใช้วิธีแบบนี้ "นายคิดว่าฉันจะกลัวเหรอ อย่างนายจะกล้าทำอะไรฉัน ลืมแล้วเหรอว่านายกับแม่ต้องพึ่งสมบัติของพ่อฉัน!" "ไม่ลืม ไม่ต้องย้ำ" "แล้วนายก็ไม่มีสิทธิ์ทำกับฉันแบบนี้" "เธอก็ไม่มีสิทธิ์คิดจะทำร้ายแม่ฉันเหมือนกัน" เขาโต้กลับฉัน ฉันจ้องหน้าเขาด้วยอารมณ์เดือดดาล "แล้วที่แม่นายเข้ามาในชีวิตแม่ฉันล่ะ ที่แม่นายเข้ามาทำให้ครอบ

  • For Love ฉบับรักร้ายของยัยปีศาจ   บทที่ 22 พังให้หมด

    กะ แก อะ เฮือก!" "คุณแม่!" "คุณย่า!" ฟลุ่บ~ ฉันชะงักไปที่จู่ๆผู้หญิงวัยชราก็ทรุดลงตรงหน้าฉันแต่ดีที่ลูกสะใภ้ของย่าจับแขนเธอและช่วยพยุงไว้ได้ทัน ทุกคนดูตกใจและเรียกท่านพร้อมกันแต่ฉันกลับทำได้แค่ยืนนิ่ง "...!" "อะ เอา นังเด็ก คน นี้ ออกไป" คุณพ่อกับนายธันเข้าไปช่วยกันพยุงท่านไว้และท่านเงยหน้ามาชี้หน้าฉันด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดไป และทำท่าทางเหมือนจะขาดใจตายอยู่ตรงหน้าฉัน "หยีคุณย่าเป็นโรคหัวใจ" ยี่หวาบอกกับฉันก่อนจะเข้าไปหาคุณย่าของเธออีกคน ฉันที่ดูเหมือนจะได้เปรียบต้องมาแพ้ให้กับคนเป็นโรคหัวใจสินะ หึ "ออกไป" ขนาดนี้ก็ยังไม่วายส่งสายตาอาฆาตมาหาฉัน ฉันยังยืนนิ่งและหลุบตาลงมองท่านจนรู้สึกว่าถูกกระตุกแขนจนเซ หมับ~ ถึงได้หันไปมอง ก็เห็นว่านายธันวาเข้ามาคว้าแขนฉันไว้ "ปล่อย!" ฉันสะบัดแขนออกทันทีแต่เขาไม่ยอม เขาหันไปมองสภาพวุ่นวายของบ้านฉันก่อนจะหันกลับมามองฉันเพียงแค่เสี้ยวนาที "มานี่!" จากนั้นเขาก็ออกแรงลากฉันออกไปทางประตูหลังบ้านทันที สวบ~ "บอกให้ปล่อยไงวะ!" เมื่อโดนลากออกมาไม่ไกลเท่าไหร่ฉันก็รวบรวมแรงฮึดสู้เขา ฉันสะบัดแขนออกจากเขาแต่เขาก็ไม่ยอมปล่อยง

  • For Love ฉบับรักร้ายของยัยปีศาจ   บทที่ 21 ไล่เลยสิ!

    ฉันบิดตัวออกจากมือของยี่หวาพลางเดินเข้าไปหาแจกันใบใหญ่ที่ราคาคงแพงกว่าเสื้อผ้าราคาสูงที่สุดที่ฉันเคยใส่ มันถูกตั้งไว้บนพื้นเพื่อโชว์ความสวยงาม ฉันใช้มือวางทาบลงบนผิวของแจกันและทำท่าเหมือนจะผลักให้มันล้มลง "อย่านะ ห้ามแตะต้องของๆฉัน!" "หึ" "หนูยาหยี อย่าทำเลยนะ ถือว่าแม่ขอ" "ฉันมีแม่คนเดียว!" ฉันหันไปตวาดใส่แม่เลี้ยงของตัวเอง "ไม่ต้องคิดจะยกตัวเองมาเป็นแม่ฉัน ฉันไม่ต้องการ!" "อะ เอ่อ ได้ๆ น้าขอโทษนะ แต่ว่า...วันนี้เรามาสนุกกันเถอะนะ" สนุกเหรอ... ฉันตวัดสายตามองย่าของตัวเองอีกครั้ง และเห็นแว่บๆด้วยว่ามีคนใช้สองสามคนวิ่งออกไปจากตรงนี้ พอเริ่มวุ่นวาย ฉันก็เริ่มสนุกแล้วสิ "หยี พี่ว่า..." ยี่หวาเข้ามาจับแขนฉันอีกและฉันหันไปจิกตามองเธอ คำพูดที่จะออกจากปากเลยถูกกลืนลงคอไป และเพียงแค่ไม่กี่นาทีพ่อของฉันก็เข้ามาตามด้วยนายธันวาที่วิ่งเข้ามาเหมือนกัน "ยาหยี" พ่อเรียกชื่อฉันด้วยท่าทางตกใจ "ลูกมาจริงๆด้วย พ่อดีใจนะ" ก่อนที่ท่านจะยิ้มและเดินเข้ามาหาฉันแต่ก็ชะงักเมื่อคุณย่าแผดเสียงใส่ "นี่พวกแกคิดอะไรกันอยู่ ทำอะไรทำไมไม่ถามฉันก่อน เห็นฉันเป็นหัวหลักหัวตอหรือไง ห๊ะ ตาย

  • For Love ฉบับรักร้ายของยัยปีศาจ   บทที่ 20 พังอะไรดีล่ะ?

    -ธันวา- "อืม โอเค เดี๋ยวบอกแม่ให้" "ฝันดีเหมือนกันนารา บาย" ผมวางสายของนาราหลังจากที่เธอโทรมาย้ำเรื่องของขวัญวันเกิดแม่ผมที่เธออุตส่าห์ไปซื้อเอาไว้ล่วงหน้าแล้วฝากผมเอามาให้แม่เพราะเธอมีธุระด่วนต้องไปต่างประเทศ ซึ่งที่นั่นก็เวลาห่างจากที่ไทยหลายชั่วโมง ตอนนี้ก็คงดึกแล้ว หลังจากนั้นผมก็เดินกลับเข้ามาในงานเพราะเมื่อกี้ออกมาหาที่ๆเสียงค่อนข้างเบาเพื่อคุยโทรศัพท์ สวบ~ ผมเดินเข้าไปหากลุ่มเพื่อนสนิทที่มางานวันเกิดของแม่ผมในวันนี้ด้วย ผมเป็นคนมีเพื่อนหลายกลุ่ม ซึ่งเพื่อนกลุ่มนี้ที่มาส่วนมากก็จะเป็นเพื่อนสมัยเรียนที่เรียนด้วยกันค่อนข้างนาน โดยเฉพาะไอ้เท็น หมอนี่เรียนกับผมมานาน คบกันมาสิบปี รู้ไส้รู้พุงกันหมดทุกอย่าง ส่วนอีกสองคนที่ผมก็สนิทมากเช่นกัน ก็คือเจมส์กับนารานั่นแหละ เป็นเพื่อนทางธุรกิจที่ดันมาสนิทกันจนเชื่อใจเปิดบริษัทด้วยกัน เรารู้จักกันผ่านผู้ใหญ่นับได้ก็ประมาณสี่ห้าปีแล้วมั้ง แต่วันนี้ทั้งนาราทั้งเจมส์ไม่ได้มา หมอนั่นก็บินด่วนไปอเมริกาเหมือนกัน "เห้ยๆ ไอ้ธันล่ะวะ" ผมมองไปทางต้นเสียง เห็นไอ้เท็นวิ่งมาทางกลุ่มที่พวกเราสุมหัวกันอยู่ ตอนนี้พวกผมอยู่บริเวณงานตรงส

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status