บทนำ

-ธันวา-

*Birth Day Party

"เฮ้ย ยังไงวะ กว่าจะโผล่มาได้"

"ก็มาแล้วไง"

ผมพูดพลางตบบ่าเพื่อนที่มันบ่นตั้งแต่ผมมาถึง ตอนนี้ผมอยู่ในกลุ่มเพื่อนนับสิบคนมีทั้งผู้หญิงผู้ชาย พวกเราถูกเชิญมางานปาร์ตี้วันเกิดของ'แวนด้า'อดีตดาวประจำคณะของรุ่นผมที่คอนโดส่วนตัวของเธอ

หมับ~

"ธัน..."

ผมหันไปทางด้านหลังเมื่อถูกใครบางคนจับแขน พอหันไปก็เห็นว่าเป็นเจ้าของวันเกิดนี่เอง

แวนด้าอยู่ในชุดเดรสสั้นสีแดงเพลิง เธอเป็นผู้หญิงแต่งตัวเก่งและเซ็กซี่มากด้วย

"ฉันไม่มาช้าไปใช่มั้ย"

ผมพูดคุยกับเธอตามมารยาท เราเคยคุยกัยบ่อยๆตอนที่ประกวดดาวเดือนของคณะ เธอเป็นดาว ส่วนผมเป็นเดือน แต่หลังจากขึ้นปีสองเราเรียนต่างสาขาก็ทำให้เจอกันน้อยลง

"อื้อ ไม่หรอก ยังมีคนที่มาช้ากว่านายอีกนะ"

แวนด้าหน้ามุ่ยลงทันทีที่พูดแบบนั้น ผมว่าผมมาช้าแล้วนะ มีใครช้ากว่าผมอีกเหรอ

"หืม?"

"แฟนด้าไงล่ะ ป่านนี้ยังไม่มาเลย โทรก็ไม่รับ นี่โมโหจริงๆนะเนี่ย ถ้าโผล่หัวมาช้ากว่าห้านาทีต่อจากนี้ ด้าจะล็อกห้องไม่ให้เข้าแล้วจะโกรธไปเจ็ดวันเลยคอยดู"

"เอาน่า เขาอาจจะมีเซอร์ไพรส์ก็ได้นะ"

ผมพูดกลั้วหัวเราะ ผมไม่รู้หรอกว่ามีเซอพงเซอร์ไพรส์อะไรหรือเปล่า แค่อยากพูดให้แวนด้าไม่คิดมาก แค่นั้น...

พรึ่บ~

แต่อยู่ดีๆไฟในห้องทั้งหมดก็ดับลง ทุกคนเงียบกริบจนผมได้ยินเสียงลมหายใจเลยล่ะ

"เอ๊ะนั่น..."

ผมได้ยินเสียงแวนด้าอุทานออกมา เมื่อมองไปทางประตูห้องมีแสงเทียนกำลังส่องสว่างขึ้นและค่อยๆเคลื่อนตรงเข้ามาหาเจ้าตัวพร้อมกับเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์คลอไปด้วย

เออ มีเซอร์ไพรส์จริงด้วยแหะ

5 นาทีต่อมา...

หลังจากที่แวนด้าเป่าเค้กและได้รับคำอวยพรจากแฟนหนุ่มของเธอแล้ว เธอก็ยิ้มหน้าบานและลืมความโกรธไปแบบปลิดทิ้ง ผมแยกตัวมาอยู่กับกลุ่มเพื่อนสนิทตรงโซฟาหน้าทีวี เรานั่งคุยและดื่มกันแบบชิวๆ

"ทำไมผู้หญิงชอบเซอร์ไพรส์?"

จู่ๆ'เท็น'เพื่อนสนิทของผมก็ตั้งประเด็นขึ้น ผมวางแก้วเครื่องดื่มลงบนโต๊ะ

"มึงรู้มั้ยว่าทำไม ไอ้ธัน"

ผมยักไหล่ ไม่รู้ แล้วก็ไม่ได้สงสัย

"เผอิญไม่ได้เป็นผู้หญิงว่ะ"

"เอ้า ไอ้นี่ กูถามดีๆ"

"กูก็ตอบดีๆ"

"กวน..."

กรี้ดดด~

"เห้ย อะไรวะ!"

ผมกับไอ้เท็นหยุดเถียงกันเมื่ออยู่ดีๆก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น เมื่อกี้ผมได้ยินว่าเหมือนมีใครมากดออดหน้าห้อง ก็คงจะเป็นคนมาร่วมปาร์ตี้เลยไม่ได้สนใจ

"เซอร์ไพรส์อีกมั้ง"

ผมพูดพลางไม่ได้หันไปมอง แต่ไอ้เท็นชะเง้อชะแง้มองยกใหญ่

เพล้ง~

อืม บางทีเซอร์ไพรส์ก็รุนแรงไป --

"เห้ย ไอ้ธันๆ"

แล้วมันก็หันมาเขย่าแขนผมในจังหวะที่เสียงกรี้ดดังขึ้นอีกครั้ง และเริ่มมีเสียงโวยวายเกิดขึ้น

"อะไร?"

ผมถาม มันคงจะให้ผมเข้าไปร่วมเซอร์ไพรส์ด้วยมั้ง

หมับ~

ผมหันควับไปมองมันเมื่ออยู่ดีๆมันก็คว้าแขนผมด้วยสีหน้าจริงจัง

"อะ..."

พรึ่บ~

ยังไม่ทันถามจบประโยคมันก็กระชากผมด้วยความรุนแรงให้ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามพวกเพื่อนๆที่กรูเข้าไปทางต้นเสียง

"มึงดู"

มันดึงให้ผมไปดูเหตุการณ์อลม่านตรงหน้า ผมกวาดตามองอย่างรวดเร็วก่อนที่สายตาจะหยุดอยู่ที่ผู้หญิงคนหนึ่ง

"เซอร์ไพรส์มั้ยล่ะมึง"

"เวร!"

และผมก็ต้องสบถออกมา

"ไม่ห้าม?"

มันถามผม ผมพ่นลมหายใจ

"ไม่อยากยุ่ง"

ผมตอบซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ผู้หญิงผมดำที่ใส่ชุดเดรสสีฟ้าอ่อน เธอกำลังห้ามน้องสาวของเธอให้หยุดการกระทำรุนแรงนั่น เธอหันมามองผมด้วยน้ำตา ผมเบนหน้าหนี

"..."

พร้อมกับมีเสียงกรี้ดลอยมาอีกรอบ ไอ้เท็นก็กระตุกแขนผมยิกๆ

"กูว่างานนี้มีตาย"

มันก็พูดบิ้วท์ผม ผมบอกแล้วว่าไม่อยากยุ่ง อีกอย่างก็เห็นว่าแฟนของแวนด้ากับคนอื่นๆก็กำลังช่วยห้ามอยู่

"ไม่ขนาดนั้น..."

เสียงของผมขาดห้วงเพราะเห็นว่าแฟนของแวนด้าที่ถูกผู้หญิงผมทองคนนั้นถีบจนกระเด็นไปเมื่อกี้ลุกพรวดขึ้นมาด้วยอารมณ์เดือดจัด มันพุ่งเข้าหาร่างบางที่กำลังจิกและกดหัวแฟนสาวของมันกับเค้กปอนด์ใหญ่จนเละตุ้มเป๊ะ

"เห้ย กูบอกให้หยุดไงวะ!"

หมับ~

มันง้างมือขึ้นจะฟาดเธอเต็มที่แต่ก็ต้องชะงักเมื่อผมเข้าไปคว้าข้อมือมันไว้ก่อน ผมไม่อยากยุ่งแต่ร่างกายดันไปห้ามไว้ซะแล้ว

ควับ~

มันหันมามองผมตาเขียวเหมือนคนพาล ผมมองมันนิ่งๆก่อนจะดันมันออกไปแต่อาจจะแรงไปหน่อยมันก็เลยเซ

ผมไม่ได้สนใจมัน หันมาที่ร่างบางซึ่งกำลังเมามันส์กับการขยี้หน้าแวนด้าด้วยเค้ก

ฟลุ่บ~

ผมรวบเอวเธอจากทางด้านหลัง ผู้หญิงผมดำรีบช่วยแกะมือเธอออกจากหัวแวนด้า

"เสือก!"

เธอหันมาตวาดด่าเสียงดังลั่นพอเห็นว่าเป็นผมก็จิกตามองและดิ้นสุดแรง

ฤทธิ์เยอะโครต!

"ปล่อยดิวะ"

พอผมไม่ปล่อยและยังรั้งเธอไว้แน่นเธอก็ทั้งจิกทั้งข่วนแถมกระโดนถีบแวนด้าด้วย ผมอาศัยจังหวะที่เธอกระโดดยกตัวเธอถอยออกมาให้ไกลที่สุด

"อีบ้า มึงเป็นใคร!"

แวนด้าเงยหน้าขึ้นมาในสภาพดูไม่ได้ ใบหน้า เส้นผมและเสื้อผ้าของเธอมีแต่ครีมเค้กเละๆ

"เป็นใครเหรอ ถามผัวมึงสิว่ากูเป็นใคร"

ยัยผมทองนี่ก็ดิ้นไม่หยุดพลางตะคอกโต้ตอบกับแวนด้า

"อ๋อ มึงเป็นเมียน้อยมันใช่มั้ย"

แวนด้าปาดเค้กบนหน้าทิ้งอย่างลวกๆก่อนจะถลาเข้ามาเอาคืนร่างบางที่ผมรั้งเอวไว้อยู่

"กูเอามึงตายแน่!"

"อย่า แวนด้า"

ผมพลิกหันตัวเธอหนีจนทำให้แวนด้าฟาดเข้าหลังผมเต็มๆ

ปึ้ก~

"อย่างไอ้หน้าตัวเมียเนี่ยกูไม่เอาทำผัวหรอก มึงมันก็โง่รู้ตัวไว้ด้วย ว่าก่อนมาหามึงมันไปแอบปักเทียนกันคนอื่นมาแล้วว่ะ"

แล้วยัยนี่ก็โวยวายไม่หยุด ทั้งดิ้น ทั้งด่าจนผมแสบแก้วหูไปหมด

"ลองถามมันดู ว่ามันคบกี่คน บางทีมึงอาจจะเป็นเมียน้อยก็ได้ อีโง่"

"กรี้ดดด!"

พอได้ฟังแบบนี้แวนด้าก็กรีดร้องพลางหันไปจ้องหน้าแฟนของเธอ และผมคิดว่าควรแยกผู้หญิงคนนี้ออกไปก่อนที่เรื่องจะใหญ่โตมากไปกว่านี้

"ออกไปก่อน"

ผมหันไปพูดกับผู้หญิงคนที่ร้องห่มร้องไห้ไม่หยุด เธอรีบพยักหน้าแล้ววิ่งออกจากห้องไป

ฟลุ่บ~

และผมจัดการรวบตัวผู้หญิงที่ยังโวยวายด่าไม่หยุดขึ้นอุ้มพาดบ่าและพาออกไปจากที่นี่ทันทีเช่นกัน

"เห้ย อะไร ปล่อยนะเว้ย!"

"..."

สวบ~

ผมเดินเร็วๆมาถึงลิฟต์ซึ่งก็เปิดอยู่เพราะผู้หญิงที่ผมบอกให้ออกมาก่อนเธอกดรีบรอเราอยู่ ผมก้าวเข้าไปในลิฟต์พร้อมเหลือบตามองเธอที่ยืนพิงผนังลิฟต์แล้วร้องไห้อยู่อย่างนั้น

ปึ้ก~

"บอกให้ปล่อยไงวะ!"

ติ้ง~

พอประตูลิฟต์ปิดผมปล่อยร่างบางที่ดิ้นไม่หยุด ด่าไม่หยุดแล้วก็ทุบ จิก ตีผมไม่หยุดลงบนพื้น

"ยุ่งไรด้วย!"

พอเป็นอิสระเธอก็เสยผมสีทองที่ตกปรกหน้าตาขึ้นอย่างลวกๆด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวพลางจ้องผมด้วยสายตาเหวี่ยงระดับสิบ

เออ ผมยุ่งไง ไม่อยากยุ่งหรอกแต่ยุ่งไปแล้ว

ผมพ่นลมหายใจพลางเบนหน้าหนีเธอ ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับเด็ก

หมับ~

ผมคว้าข้อมือเธอที่เอื้อมไปหวังจะกดลิฟต์

"ทำไร?"

ผมถาม ยัยนั่นเลยหันมาเหวี่ยงผมอีกรอบ

"กลับขึ้นไปตบมันไง ถามโง่ๆ"

ผมลงทุนเจ็บตัวลากลงมาขนาดนี้ คิดว่าผมจะปล่อยให้กลับขึ้นไปไหม ถามง่ายๆเลย

"ดูพี่เธอก่อนมั้ย"

ผมกระตุกแขนเธอพลางเหลือบตาไปมองผู้หญิงผมดำที่ยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ด้านหลังเธออีกครั้ง และผมคิดว่าผู้หญิงคนนั้นน่าจะเป็นตัวช่วยยื้อให้ยัยนี่ไม่กลับขึ้นไปอาละวาดอีก

"เธอพาพี่เธอไปเจออะไรมา"

"..."

"ยังไม่พอใจอีกเหรอ? หรือต้องให้ร้องไห้..."

"หุบปากไป!"

เธอตะวาดแว้ดใส่ผมในจังหวะที่ลิฟต์เปิดที่ชั้นล่างสุดของคอนโดพอดี

"แล้วก็เรื่องของพวกฉัน...คราวหลังไม่ต้องยุ่ง!"