บทที่ 1/2 พอกันที

วันต่อมา...

"อะไร ฉันจะไปไหนมันก็เรื่องของฉัน"

"วันๆไม่คิดจะทำอะไรบ้างเหรอไง นอกจากเล่นไพ่ ห๊า"

"อย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉันนะ ฉันเป็นพี่แกนะโว๊ย"

ควับ~

ฉันหยุดเดินและหันหลังกลับทันทีที่ได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายออกมาจากบ้านหลังหนึ่ง

"ยาหยี นั่นยาหยีใช่มั้ย?"

กึก~

แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อมีเสียงหนึ่งเรียกชื่อฉัน ฉันกรอกตาพลางหันกลับไปทางเดิม

"ใช่จริงๆด้วย เข้ามานี่ซิ"

ฉันถอนหายใจพลางเดินเข้าไปในรั้วบ้านหลังนั้นอย่างช่วยไม่ได้

"ป้ากับน้าเถียงอะไรกัน ไม่อายบ้านอื่นบ้างเหรอ ถามจริง?"

ฉันถามเพราะแถวนี้เป็นหมู่บ้านจึงไม่ได้มีบ้านตั้งอยู่เพียงหลังเดียว ผู้หญิงสองคนนี้ก็คือป้ากับน้าแท้ๆของฉันเอง

"หายหน้าหายตาไปเกือบเดือน แล้วนี่จะหนีกลับหรือไง"

ป้าไม่ตอบและถามฉันกลับ ฉันถึงย้อนกลับไปอีกรอบ

"ก็เห็นเถียงกันอยู่ เบื่อฟัง"

ฉันไม่ใช่เด็กดีและเรียบร้อยเหมือนผ้าพับไว้ สังคมที่ฉันเติบโตขึ้นมาแตกต่างจากพี่สาวของฉันโดยสิ้นเชิง และนี่คงเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้นิสัยของฉันกับพี่สาวต่างกันราวฟ้ากับเหวแบบนั้นมั้ง

"ไม่ต้องมาพูดมาก แล้วนี่เอาเงินมาบ้างมั้ย?"

"อะไรกันเนี่ยพี่ เจอหน้าก็จะไถเงินหลานเลยเหรอ"

"แกก็หุบปากไป ฉันเลี้ยงมันมาทำไมฉันจะขอเงินมันไม่ได้"

ป้าหันไปต่อว่าน้าจนฉันต้องพ่นลมหายใจออกมา ฉันรู้ว่าป้าจะขอเงินไปทำอะไร

ปกติฉันจะมาที่นี่ก็แค่เดือนละครั้งเท่านั้น คือวันสิ้นเดือนหรือไม่ก็ต้นเดือน และวันนี้เป็นวันสิ้นเดือนฉันก็เลยจำใจต้องมา เหตุผลหนึ่งที่ฉันเลือกออกจากบ้านไปอยู่ที่อื่นเพราะฉันไม่อยากฟังป้ากับน้าทะเลาะกันทุกวันแบบนี้

"แล้วนี่ได้ไปอยู่บ้านพ่อแกหรือยัง"

แล้วฉันก็ไม่อยากฟังเรื่องเฮงซวยนี้ด้วย

"เงียบแบบนี้แสดงว่าไม่ได้ไปอยู่ใช่มั้ย ฉันบอกแกแล้วไงว่าให้ย้ายไปอยู่ได้แล้ว แกปล่อยเวลาผ่านมาหลายสิบปีแล้วนะ นี่แกจะให้แม่ลูกคู่นั้นมันฮุบสมบัติพ่อแกไปหมดหรือยังไง ลำพังยี่หวามันจะทำอะไรได้..."

"อ่ะเงิน"

และฉันเลือกที่จะปิดปากป้าของฉันด้วยเงินซึ่งมันได้ผลเสมอ

"อะไรกัน ห้าร้อยเองเหรอ"

"มีแค่นี้ จะเอาหรือไม่เอา"

ฉันแกล้งจะชักมือกลับ ป้าก็เลยคว้ามือฉันไว้ก่อนจะดึงแบงค์ห้าร้อยบาทในมือฉันไป จริงๆฉันมีมากกว่านี้แต่ป้าจะเอาไปเล่นการพนัน ให้แค่นี้ก็พอแล้ว

"เอาสิวะ"

"หยี ไปให้เงินป้าทำไม"

"แกหุบปากไปเลย พูดมากทุกวันน่ารำคาญ จะเป็นแม่คนที่สองของฉันหรือไง เห้อ ได้เงินแล้วฉันไปดีกว่า"

แล้วป้าฉันก็ตัดบทด้วยการออกไปจากบ้านเพราะได้เงินตามต้องการแล้ว ฉันถอนหายใจพลางกรอกตาไปมา

"บิลค่าน้ำ ค่าไฟ มาหรือยัง"

คราวนี้ฉันถามน้าบ้าง ฉันเป็นคนจ่ายค่าน้ำ ค่าไฟให้กับบ้านหลังนี้ ฉันจะถือว่าเป็นการทดแทนบุญคุณเท่าที่ฉันจะทำได้ในตอนนี้ น้าพยักหน้ารับรู้ก่อนจะเดินหายเข้าไปในบ้านแล้วกลับออกมาพร้อมกับสิ่งที่ฉันต้องการ

"อ่ะ นี่"

ฉันรับมันมาเงียบๆ

"ว่าแต่ ไม่ค่อยว่างเหรอ"

"อื้ม ทำงานด้วย เรียนด้วย ไม่ค่อยมีเวลามาเท่าไหร่"

"เหนื่อยแย่เลยนะ"

น้ามองหน้าฉันก่อนจะถอนหายใจแล้วพูดต่อ

"ถ้าหยีไปอยู่บ้านนั้น..."

"กลับนะ"

ฉันพูดแทรก ถึงน้ากับป้าฉันจะมีนิสัยค่อนข้างแตกต่างกัน แต่ทั้งสองคนก็ยังมีความคิดที่เหมือนกันในบางเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องของฉัน...

ป้าอยากให้ฉันกลับไปอยู่บ้านพ่อเพื่อทรัพย์สมบัติของพ่อที่ฉันควรจะได้

น้าอยากให้ฉันกลับไปที่นั่นเพื่อความสบายของฉันและทุกๆคนรวมถึงครอบครัวของแม่ฉันด้วย ความหมายของมันไม่ได้มีอะไรต่างกันเลย...

"ลองไปคิดดูนะหยี ถึงน้าจะทะเลาะกับป้าบ่อยๆ แต่เรื่องนี้น้าเห็นด้วยกับป้านะ"

"ไปนะ"

ฉันหันไปพูดลากับน้าเป็นคำสุดท้ายก่อนจะเลือกเดินออกมาโดยไม่ฟังเสียงอะไรอีกเลย

ฉันโดนพูดกรอกหูทุกวันตั้งแต่แม่จากไป ฉันจำได้ทุกคำและทุกเรื่อง ฉันไม่อยากฟังมันซ้ำๆ...

_________