บทที่ 17/1 เขากำลังจะมีลูก

หลังจากที่ฉันหายหน้าหายตาไปหลายวันตอนนี้ฉันก็กลับมาเรียนตามปกติแล้วส่วนไอ้เรื่องรอยฟกช้ำมันก็จายหายไปแล้วจะเหลือก็แค่ตรงริมฝีปากที่แตกซึ้งรอยช้ำนั้นมันก็จางมากแล้วฉันก็อาศัยเครื่องสำอางช่วยปกปิดไว้ได้

ตึก~

ฉันเดินออกมาจากตัวตึกเพื่อที่จะเรียกรถแท็กซี่ไปมหาวิทยาลัยแต่อยู่ดีๆก็มีรถคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดตรงหน้าฉันซึ่งฉันก็ยังจำรถคันนั้นได้ดี ไม่นานคนขับรถเจ้าของรถคันนี้ก็เปิดประตูรถออกมา

"ไง คนสวย^^"

เสียงทักทายมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ฉันไม่ได้เห็นมันเลยนับตั้งแต่วันที่ฉันโดนรุมตบวันนั้นมันหายไปพร้อมกับตอนที่ตะวันรับโทรศัพท์แทนฉันแต่วันนี้เขากลับมาแล้ว

แทนยกแขนขึ้นวางพาดกับหลังคารถพร้อมกับมองหน้าฉันแล้วยิ้มให้ ฉันก็เลยยิ้มให้เขากลับ

"ฉันหายไปหลายวัน"

"อื้ม หลายวัน"

"คิดถึงกันมั้ย"

แทนถามฉัน ฉันมองหน้าเขาก่อนจะตอบแบบกวนๆ

"อยากให้คิดถึงก็จะคิดถึง"

"ลูกโซ่ ดีๆสิ ฉันรอฟังอยู่นะ"

"อื้ม คิดถึง"

ฉันตอบกลั้วหัวเราะเมื่อเห็นแทนทำหน้าอ้อนๆแล้วพอได้คำตอบเขาก็ยิ้มกว้างเหมือนเด็กๆได้ของเล่น

"ขึ้นรถสิ เดี๋ยวฉันไปส่ง"

แทนพูดชวนฉันเพราะว่าเขาคงจะไปส่งฉันที่มหาวิทยาลัยนั่นแหละแล้วฉันก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไรพยักหน้าแล้วขึ้นรถของเขาทันที

บรื้น~

ระหว่างที่แทนกำลังขับรถไปบนถนนเขาก็ชวนฉันคุยไปเรื่อยๆจนกระทั่งโทรศัพท์ของเขาที่วางอยู่บนคอนโซลรถดังขึ้นนั่นแหละเราถึงได้หยุดการสนทนาลง

Rrrr~

ฉันก็ไม่ได้อยากจะรู้หรอกว่าใครโทรมาหาเขาแต่สายตามันดันเหลือบไปเห็นพอดีไงว่าคนที่โทรเข้ามาเป็นผู้หญิง

?แยม

แทนชะโงกดูที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือของเขาก่อนจะเหลืบสายตามองฉันส่วนฉันก็พยักหน้าให้เขารับโทรศัพท์เพราะฉันกับเขาเคยตกลงกันแล้วว่าเราจะไม่ก้าวก่ายเรื่องของกันและกันแต่เป็นแทนเองต่างหากที่ไม่ยอมรับสายแถมยังกดตัดสายทิ้งอีกต่างหาก

"ไม่รับ?"

ฉันเลิ่กคิ้วถามเขาแทนยักไหล่ก่อนจะตอบ

"เลิกยุ่งแล้ว"

"เหรอ"

"พูดตรงๆเลยน่ะโซ่ ฉันเคยควงผู้หญิงหลายคนแต่เธอรู้อะไรมั้ย"

"อะไรอ่ะ?"

"ผู้หญิงพวกนั้น..."

"..."

"ไม่มีใครเหมือนเธอเลยสักคน"

แทนพูดพร้อมกับหันมามองหน้าฉัน สายตาของเขาจริงจังมากนะและดูเหมือนฉันจะรู้ด้วยว่าเขาจะสื่ออะไรเพราะฉันทำเป็นหัวเราะออกมาก่อนจะผลักหน้าเขาให้หันไปมองทาง

"ฮ่ะๆ นายทำหน้าตลกจัง หันไปมองทางด้วยฉันยังไม่อยากซี้แหงแก๋นะ"

"เธอนี่นะ..."

แทนทำหน้าไม่ชอบใจนิดๆก่อนจะหัวเราะออกมาบ้าง ฉันผลักไหล่เขาเบาๆก่อนจะถือวิสาสะเอื้อมมือไปเปิดเพลงที่รถของเขาเพื่อลดบรรยากาศที่อึดอัดแปลกๆแบบนี้

แทนกลับมาเหมือนเดิมก็จริงแต่ในขณะเดียวกันฉันก็รู้สึกว่ามันมีอะไรที่ไม่เหมือนเดิมด้วย มันถึงได้รู้สึกอึดอัดอยู่นี่ไง --

เอี้ยด~

"เลิกเรียนฉันมารับนะ คืนนี้วันหยุดงานของเธอไปสนามกัน"

แทนพูดขึ้นหลังจากที่จอดรถที่หน้าคณะของฉัน ฉันหันไปพยักหน้ากับเขาก่อนจะลงจากรถแล้วปิดประตู

ปึ้ง~

จากนั้นแทนก็ขับรถออกไปส่วนฉันก็เดินตรงเข้าคณะทันทีพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดแชทไลน์ที่เพิ่งจะเด้งขึ้นมาเมื่อกี้นี้เอง

หมับ~

"เห้ย!"

ฉันอุทานออกมาเพราะอยู่ดีๆก็มีมือดีที่ไหนก็ไม่รู้มาฉกมือถือฉันไปต่อหน้าต่อตาฉันรีบเงยหน้ามองตามโทรศัพท์มือถือไปทันที

"นาย"

ฉันเสียงสูงใส่ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าแถมยังเก็บกำโทรศัพท์มือถือฉันไว้แน่นเลยด้วย

"คู่ควงเพิ่งมาส่งเมื่อกี้ไม่ใช่? แล้วนี่จะแชทกับใครอีก กิ๊ก?"

คำพูดเชิงต่อว่าดังออกมาจากปากของเขาฉันถอนหายใจพลางจ้องหน้าเขา นายนี่ก็ไม่ได้เจอหน้าเขาเลยตั้งแต่วันนั้นเหมือนกันจนกระทั่งมาเจอเอาวันเนี้ยแล้วพอโผล่มาเจอกันก็ปากเสียใส่เลยไง "ข้าวหอม เพื่อนฉัน"

ฉันพูดชื่อคนที่แชทมาหาฉันซึ่งก็คือยัยข้าวหอมไม่ใช่กิ๊กที่ไหนทั้งนั้นแหละ ตะวันมองฉันก่อนจะถือวิสาสะกดดูหน้าจอมือถือฉันเฉยเลย

"อืม"

เขาครางในลำคอก่อนจะเหลือบมองหน้าฉันอีกครั้ง

"หายแล้วไง๊"

"ห๊ะ?"

ฉันร้องถามอย่างแปลกใจ ก็สมควรแปลกใจอยู่หรอกจู่ๆก็เปลี่ยนเรื่องซะงั้นแหละ

"ที่โดนตบไปนะ หายแล้วหรือไงถึงได้โผล่มาเรียน"

"ก็...อ๊ะ!"

ฉันกำลังจะพูดตบเขาแต่เขากลับดึงแขนฉันเข้าไปหาโดยที่ฉันไม่ทันตั้งตัวก็เลยเซไปหาเขาอย่างง่ายดายแถมเขายังใช้มือจับคางฉันให้เงยหน้าไปหาเขาแล้วเขาก็ก้มลงมามองสำรวจใบหน้าฉันในระยะประชิด ใกล้มากจนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆของเขาเลย

"ยังเห็นรอยช้ำอยู่เลย"

เขาไล่สายตามองไปรอบๆใบหน้าของฉันปากก็พึมพำออกมาเบาๆ จริงๆถ้ามองไกลๆถ้ามองผิวเผินมันก็ไม่เห็นหรอกขนาดแทนยังไม่เอะใจเลยแต่นี่เขาดันมองซะใกล้ขนาดนี้มันก็เห็นน่ะสิ

"ก็..."

"ตะวัน!"