บทที่ 17/2 เขากำลังจะมีลูก

พรึ่บ~

แต่เราสองคนก็ต้องผละออกจากกันหลังจากสิ้นสุดเสียงของผู้หญิงอีกคนที่เรียกชื่อเขาพร้อมกับหันไปมองทางต้นเสียงก็เห็นว่าเป็นผู้หญิงคนนั้นคนที่เคยมาชวนตะวันไปกินไอศกรีมคราวนั้นไงเธอเดินมากับพี่ไปป์ซึ่งตอนนี้กำลังมองเราสองคนแล้วยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ข้างๆเธอ

"เห้ยๆๆ สวีตวิ้ดวิ้วกันไม่อายสายตาประชาชีเลยเว้ยคนเรา"

แล้วเสียงเอ่ยแซวก็ดังออกมาจากปากเขา

"ไปป์!"

พร้อมกับเสียงตวาดเรียกชื่อเขาอย่างไม่พอใจดังตามหลังมา ผู้หญิงคนนั้นมองค้อนพี่ไปป์ก่อนจะหันควับมามองตะวันแล้วเลยมาถึงฉันด้วย

"ทำอะไรอยู่ฉันหานายตั้งนาน"

เธอพูดด้วยน้ำเสียงธรรมดาแต่สายตาที่ใช้จ้องฉันนี่แทบอยากจะฆ่าฉันอยู่แล้ว ดูก็รู้ว่ายัยนี่ชอบเขาแน่ๆ

"ฉัน..."

ฟลุ่บ~

"ก็ทำอย่างที่เห็นแหละค่ะ"

ฉันพูดแทรกขึ้นพร้อมกับสอดแขนเข้าไปคล้องแขนตะวันไว้พร้อมกับเอนหน้าไปซบลงบนต้นแขนของเขาด้วย

"พี่ไปป์ว่าเราทำอะไรกันอยู่คะ?"

ฉันหันไปยิ้มแล้วถามพี่ไปป์ซึ่งพี่ไปป์ก็ตอบกลับมาได้ตรงใจฉันมาก

"ก็จู๋จี๋กันอยู่ไง นี่ถ้าพวกเราไม่เข้ามาคงได้จูจุ๊บกันไปแล้ว ใช่ม้ะๆ^^"

"พี่ก็คิดอย่างนั้นใช่มั้ยล่ะ^^"

"หยุดพูดไปป์ ตะวันไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก"

แหม!น้ำเสียงเธอเวลาพูดกับตะวันกับพี่ไปป์นี่ต่างกันจังเลยนะจ้ะแม่คุ๊ณณณ

"รู้ได้ไงว่าไม่ทำ?"

ฉันพูดย้อนก่อนจะฉีกยิ้มยียวนใส่เธอส่วนตะวันน่ะเหรอ...

ก็จ้องฉันด้วยสายตาดุๆอยู่นี่ไง หึ

"วันนี้พี่มาทำไมอีกคะ มาชวนตะวันไปกินไอติมกันอีกเหรอ?"

ฉันพูดแทรกตะวันตลอดอ่ะพูดเพื่อไม่ให้เขาได้เอ่ยปากพูด พูดเพื่อยั่วโมโหยัยนั่น พูดเพื่อความสะใจ

"เปล่า"

ยัยนั่นตอบสั้นก่อนจะสะบัดหน้าไปมองตะวัน

"แล้วพี่ว่างเหรอคะ ถึงได้มาโผล่ที่นี่ เรียนอยู่คนล่ะคณะนิ่เน้อะ"

"แล้วเธอว่างเหรอไงถึงได้มาเกาะตะวันแบบนี้"

"ว่าง"

ฉันก็ตอบสวนไปทันที ยัยนั่นกัดฟันกำมือแน่น

"ตะวัน ขอคุยอะไรด้วยหน่อยได้มั้ย"

แล้วเธอก็เลือกที่จะไม่สนใจฉันแต่หันไปสนใจตะวันแทน นายนั่นก็หันไปมองหน้าเธอก่อนจะพูดขึ้นเมื่อได้โอกาส

"มีอะไรเหรอ แพร?"

แพร ชื่อแพรสินะ

"คุยตรงนี้ฉันไม่สะดวกนะ"

เธอพูดพร้อมกับจิกตามองฉัน ฉันฉีกยิ้มให้เธอเหมือนไม่รู้สึกอะไรก่อนจะเงยหน้ามองตะวัน

"ถ้างั้นฉันไปก่อนนะ"

ฉันพูดกับเขาพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองที่อยู่ในมือเขา แต่อย่าคิดว่าฉันจะไปง่ายๆไง แหยรังมดให้มดแตกรังหน่อยเป็นไง

พรึ่บ~

จุ้บ~

"เฮ้!"

"!!!"

"เห้ยๆๆ มีจุ้บด้วยเว้ย///

"ไปนะ ^^"

ฉันยิ้มให้ตะวันที่มองหน้าฉันอึ้งๆก่อนจะโบกมือให้เขาแล้วเดินจากไป แต่ก่อนที่ฉันจะไปฉันก็แค่ดึงแขนเขาเข้ามาใกล้ๆแล้วเขย่งขึ้นไปหอมแก้มเขาเบาๆก็แค่นั้นเอง ไม่ได้อะไรมากเลยฉันทำแค่นั้นแต่มันก็ได้ประโยชน์หลายทาง เชื่อสิ^^

วันนี้อาจารย์ยกคลาสอีกแล้วล่ะ...

ฟึ่บ~

แล้วอยากรู้มั้ยตอนนี้ฉันกำลังใช้เวลาว่างที่มีทำอะไรอยู่?

"แบบนี้เหรอคะ?"

"อื้ม ใช่"

"^^"

พั่บ~

"เสร็จแล้ว^^"

"เก่งจัง เห็นมั้ยไม่ได้ยากสักหน่อย"

"ก็หนูไม่รู้นี่ว่ามันพับแบบนี้อ่ะ"

ฉันยิ้มบางๆพลางชูกระดาษสีชมพูที่เพิ่งผ่านการพับให้กลายเป็นรูปหัวใจขึ้นมาตรงหน้า

ใช่แล้วล่ะ...ฉันกำลังพับหัวใจกระดาษอยู่กับเด็กหญิงอายุสิบสี่ ลูกสาวแม่ค้าในโรงอาหารนะ ดูติ๊งต๊องไปหน่อยใช่มั้ยล่ะสำหรับคนอย่างฉันที่มานั่งพับกระดาษกับเด็กอายุสิบสี่ที่หลังตึกใกล้โรงอาหารแบบนี้ แต่ก็นะโมเมนต์แบบนี้ไม่ค่อยมีใครได้เห็นนะ จะบอกให้ ฉันแค่คิดว่าจะมานั่งพักหาความสงบแถวๆหลังตึกนี้สักหน่อยแล้วค่อยกลับไปเรียนในคาบต่อไปแต่ก็ดันมาเจอเด็กคนนี้แย่งที่ไปก่อนแล้วพอเห็นว่าเธอกำลังก้มหน้าก้มตาทำอะไรสักอย่างแบบตั้งใจมากแต่ก็ทำไม่สำเร็จแล้วเธอก็ดูหงุดหงิดแล้วถอนหายใจออกมาหลายรอบฉันก็เลยเข้าไปนั่งข้างๆ จริงๆฉันรู้จักกับเด็กคนนี้อยู่แล้วน่ะนะ พอถามไปถามมาก็เลยรู้ว่าเธอกำลังพยายามจะพับหัวใจกระดาษฉันก็เลยช่วยสอนพับให้