บทที่ 21/2 รับผิดชอบด้วย

เสียงตะโกนเข้ามาจากหน้าประตูทำให้ฉันเอะใจพลางเดินไปที่ประตูแล้วตะโกนตอบกลับไป

"ใครคะ?"

"ผม อยู่ห้องข้างๆพี่อ่ะ"

ห้องข้างๆเหรอ...แล้วมาเคาะห้องฉันทำไม?

"อ่า..."

แอด~

ฉันคิดในใจก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูออกไป ก็เห็นเด็กผู้ชายในชุดนักเรียนมอปลายกำลังยืนอยู่หน้าห้องฉันแถมข้างๆเขายังมีร่างของผู้ชายคนหนึ่งที่เขาประคองมาด้วยแต่ผู้ชายคนนั้นหัวห้อยต่องแต่งจนฉันมองไม่ชัดว่าเขาคือใคร ฉันขมวดคิ้วถามเด็กคนนั้นอย่างสงสัย

"มีอะไรหรือเปล่า?"

"มีสิพี่...อ่ะ"

"ห๊ะ"

ฟลุ่บ~

เด็กคนนั้นพยักหน้าพลางดันผู้ชายที่เขาประคองอยู่มาให้ฉัน ฉันตกใจเผลอรับตัวผู้ชายคนนั้นมาประคองไว้แต่ความที่เขาตัวใหญ่กว่าฉันแถมกลิ่นเหล้าหึ่งจากตัวเขาทำให้ฉันรู้ว่าเขาคงเมาแอ๋แน่ๆถึงได้สลบไสลแบบนี้ทำให้ฉันเซไปอย่างไม่ทันตั้งตัวแต่ดีที่เด็กคนนั้นยังช่วยพยุงผู้ชายคนนั้นไว้ด้วย

"พี่ชายคนเนี้ยเขาเมาอยู่ข้างล่าง เขาเดินโซเซขึ้นลิฟต์มาพร้อมผมแต่คงเมามากก็เลยเดินไม่ไหวผมก็เลยช่วยพาขึ้นมา เขาบอกว่าเขาจะมาห้องนี้เพราะ'เมีย'เขาอยู่ห้องนี้อ่ะ"

"ห๊ะ"

ฉันอ้าปากค้างฟังคำพูดยาวๆของเด็กคนนั้นเมื่อเด็กคนนั้นพูดจบฉันก็หันควับไปมองใบหน้าของคนที่ฉันประคองอยู่ทันที

"นาย..."

"ผมส่งถึงที่แล้วนะ งั้นขอตัวก่อนง่วงนอนจะแย่แล้ว ห๊าววว"

พอพูดจบเด็กคนนั้นก็ปิดปากหาววอดๆ ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องตัวเองแล้วปิดประตูทันทีถึงฉันจะตะโกนเรียกเขาตามหลังไปแต่เขาก็ไม่หันกลับมามองเลยสักนิด ให้ตายเหอะ!

"อืม"

"ตะ ตะวัน"

เสียงงึมงำในลำคอทำให้ฉันหันไปมองร่างสูงของตะวันที่ฉันประคองอยู่ฉันพยายามเรียกเขาให้ลืมตาแต่เขาก็ไม่ลืมขึ้นมาเลย

"ตะวัน"

"..."

"นี่ ตะวัน นายมาที่นี่ทำไม"

"..."

นี่ฉันมายืนพูดคนเดียวแบบนี้ตอนเที่ยงคืนกว่าทำบ้าอะไรเนี่ย แล้วไอ้บ้านี่ก็นะ แล้วฉันจะเอาไงกับเขาดีล่ะเนี่ย--

"ลูกโซ่..."

"หืม?"

ฉันหันไปหาเขาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงเขาพึมพำออกมาเป็นชื่อของฉัน ตอนแรกฉันคิดว่าเขามีสติแล้วแต่จริงๆเขาแค่ละเมอ

พรึ่บ~

แต่ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจว่าเขาละเมอหรือเปล่าเมื่อเขาตวัดแขนที่เคยพาดที่บ่าของฉันเป็นกระชับโอบรอบคอฉันไว้พลางเบนศีรษะที่ห้อยต่องแต่งเมื่อกี้มาซบกับบ่าอีกข้างของฉันด้วย

"นายอย่ามาแกล้งนะตะวันฉันไม่ตลก"

ฉันพึมพำพลางแกะแขนของเขาออกจากคอก่อนจะผลักเขาแต่เขาก็ไม่ลืมตาขึ้นมาแถมทำท่าจะหงายหลังล้มตึงไปอีก

ฟลุ่บ~

แล้วฉันก็น่าจะปล่อยให้เขาหงายหลังไปเลยไงแต่ฉันดันเข้าไปรับตัวเขาไว้นี่สิ ทำไมการกระทำฉันมันไม่ตรงกับที่สมองคิดนะ!

"ให้ตายเหอะ แล้วนายก็ไปบอกเด็กคนนั้นว่าฉันเป็น...เห้อ"

ฉันสบถกับตัวเองพลางกรอกตาไปมา

"ลูกโซ่..."

"อะไรอีกล่ะ"

ถึงเขาจะไม่ได้ลืมตาขึ้นมาแต่เขาก็ยังคงพึมพำชื่อฉันอยู่ฉันตัดสินใจพยุงเขาถอยหลังเข้ามาในห้องแล้วใช้เท้าดันประตูปิดลง

พรึ่บ~

"เธอ..."

จู่ๆเสียงของเขาก็เปลี่ยนไป ฉันก็เลยหันไปมองหน้าเขาอีกครั้งก็เห็นว่าคราวนี้เขาปรือตาขึ้นมาจริงๆแล้ว เขามองหน้าฉันด้วยดวงตาที่จะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่แบบนั้น

"..."

พอเห็นเขาลืมตาขึ้นมาแบบนี้ฉันก็ไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกันฉันได้แต่หันหน้ากลับมาแล้วเงียบ ฉันกำลังจะจับแขนข้างนั้นของเขาที่พาดบ่าฉันออกแต่เขาก็ขืนแรงไว้

"ถ้านายไหว..."

"ไม่ไหว..."

ฉันกำลังจะบอกว่าถ้าเขาไหวแล้วก็ให้เขากลับไปแต่เขากลับพูดแทรกขึ้นมาก่อนซะได้จนฉันต้องถอนหายใจ

"ฉันเมา..."

"..."

เสียงของเขาดังเบาๆอยู่ใกล้หู ฉันไม่ได้โต้ตอบอะไรออกไปก็ได้แต่เงียบและยืนอยู่อย่างนั้น

"ฉันเมา เพราะเธอ..."

"..."

"มีเรื่อง...เพราะเธอ"

"..."

"ขับรถเกือบตาย...เพราะเธอ"

"...!"

"เพราะงั้น...รับผิดชอบด้วย"

——————-

งุ้ยยย มีคนเมาแล้วมาหาเมียยยย