Chapter 5

Agad nanlaki ang mga mata ko. Kasi naman, sa dami ng pwedeng kainan, bakit andito kami sa iisang cafe? Paano ako makakakain nang matiwasay ngayon?

Agad akong napayuko at mabilis na nagsimulang kumain. Naramdaman ko namang napatingin sa akin ang apat and it's making me feel uncomfortable.

"Wag nga kayong tumingin nang ganyan," bulong ko pero nakita ko lang napangisi si Clarisse.

"Uyyyyyy," she teased. Sinamaan ko siya ng tingin to shut her up. Pero nginisihan lang niya ulit ako.

"Hi sir," rinig kong bati ni Clarisse kay Sir 'nong nasa malapit na siya.

Bigla ay naramdaman ko ang matinding pagkabog ng dibdib ko. Bakit naman kasi?

"Oh hi, Miss... Abarquez. Am I right?" I heard him said.

"Yes, sir," sagot naman ni Clarisse. I could tell she's smiling now kahit hindi ko nakikita ang mukha niya. Nakayuko pa rin kasi ako because I don't want to be noticed. Ayaw kong maging awkward.

"Hi there too, Miss Rivera," narinig kong bati ni Sir. Hindi ko inasahan 'yon kaya the moment na narinig ko 'yon ay parang bigla na lang may humarang sa lalamunan ko saka ako napaubo.

Tahimik lang akong kumakain dito eh!

Agad akong inabutan ni Lio ng isang baso ng tubig and I hurriedly drank it. Binagalan ko pa ang pag-inom para hindi agad mabaling ang atensyon ko sa kanila na ngayon ay todo tingin sa akin.

But all good things must come to an end. Matapos kong uminom ng tubig ay dahan-dahan kong inilibot ang mga mata ko, only to see Sir Troy looking at me.

"Are you okay?" He asked.

"Ahh.. Y-yes po, Sir. I'm okay," I replied softly.

"No, you're not," narinig kong bulong ni Clarisse. I glared at her but she just kept on grinning.

"Good," he said then smiled. "By the way this is Tracy," pakilala ni Sir Troy sa kasama niya.

Why is he even introducing her to us? Di naman kami close.

I should remind myself to slap myself later.

"My sister," he continued.

Ohh. It's his sister.

And why the heck am I feeling relieved? Anong problema sa akin?

"Hi. Are you all his students?" Tanong 'nong magandang babaeng kasama niya na kapatid niya pala. I can see how good their genes are.

"Hindi po, hindi po. Silang tatlo lang po," narinig kong sagot ni Love as she pointed at Clarisse, Lio, and me. "Kapatid po kami ni Hope," she added as she pointed me.

Nakita kong napakunot-noo iyong Tracy while looking at us.

"If you're wondering po how is it possible we're in the same university at the same time, 'yon po ay dahil triplets kami. Not identical, but yeah, we're triplets," Love added. She was even smiling while saying it at nakatingin pa kay Sir Troy. Ang daldal niya talaga!

"Oh my gosh, that's cool!" Tracy commented. "By the way, is it okay if we sit right next to you?"

Oh no.

Paano ako lalamon ngayon?

"No problem po!" Masiglang sagot ni Clarisse.

Sir Troy and her sister then took the table at my right. Malas ko pa kasi ako ang nasa gilid kaya ako ang pinakamalapit sa kanila.

"Mabait naman ba 'tong si Troy as an instructor?" Tanong ni Tracy after taking her seat. Siya 'yong nakaupo malapit sa akin while si Sir Troy ay nakaupo sa harapan niya, which is somehow ay harapan ko rin. I could see all his moves which is so uncomfortable for me.

Talagang mahihirapan akong lumamon!

"Ay, opo! Ang talino pa!" Clarisse replied.

"I told you. Mabait naman talaga ako," Sir Troy said while chuckling.

Bakit ganyan siya humalakhak?

Bakit ang manly?!

And what the hell am I thinking?!

Sa kagustuhan kong hindi masali sa usapan nila ay bumalik na lang ako sa pagkain. Which is a wrong move.

"Hope, allergic ka diyan," biglang sabi ni Faith. Napatingin naman ako sa kamay kong may hawak ng tinidor na nakatusok na ngayon sa isang shrimp.

Ohh, allergic pala ako nito?

Fudge. Bakit ba natanga na naman ako bigla? Lagi na lang akong ganito whenever Sir is around. Ugh. Wala talagang magandang maidudulot ang presensya niya sa akin. Lagi ko na lang napapahiya ang sarili ko.

"Ba't niyo ba kasi nilagay malapit sa akin?" Mahinang sabi ko. Nakakahiya na talaga.

When I looked up, I saw Love and Clarisse stopping themselves from laughing. Alam kong pinipigilan lang nila ang mga sarili nila because their faces are all red now.

"Allergic ka rin pala sa shrimp? Ito rin allergic diyan," sabi 'nong Tracy sabay turo kay Sir. Napatingin naman ako kay Sir and he's looking at me right now and amusement was written all over his face. Agad akong nag-iwas ng tingin.

"Akin na nga 'yan," narinig kong sabi ni Lio saka inabot ang plate ng shrimp saka inilayo mula sa akin. "Baka makakain ka na naman niyan, ako na naman magbuhat sa 'yo."

I looked at him and glared.

"Why? What happened?" I heard Sir Troy ask. Bakit ako na ngayon ang pinag-uusapan?

Narinig ko ring katatapos lang nila mag-order. Sana tinagalan nila para di na ako required kausapin pa sila at para matuon ko na lang ang atensyon ko sa kinakain ko.

"Kasi Sir, one time nag-field trip kami. Buffet 'yong lunch tapos di namin alam na may shrimp pala 'yong food. Napadami ang kain ni Hope kaya ayon, maya-maya bigla na lang siyang nangati at namula tapos nahirapang huminga. Sobrang nag-alala kami kaya agad siyang binuhat ni Lio para masakay sa sasakyan at madala sa ospital. Grabe 'yong happening na 'yon. Naiyak nga ako kasi akala ko machu-chugi na si Hope. Sobra kaming nag-alala," kwento ni Clarisse. I suddenly felt the urge to pinch her. But I stopped myself. Bakit pa kasi kailangan ikwento 'yon?

But yeah. It did happen. I even stayed at the hospital for 24 hours. Napagalitan pa nga ako ng parents ko kasi di daw ako nag-iingat.

"Oh my gosh. Buti naman at naagapan," Tracy mumbled.

"May malapit naman po kasing hospital doon kaya agad siyang napatingnan," Lio replied. Naalala ko rin kung paano siya nag-alala noon. I never saw him as worried as he was that time.

"You should be extra careful next time," Sir Troy said. He said it like he really cares. And that earned my sisters stare. Sabay kasi silang napatingin kay Sir Troy. Hindi ata sila nakapaniwalang nanggaling iyon sa bibig ni Sir. Kahit ako ay hindi nakapaniwala. But I acted like it was nothing kahit na sobrang pagkabog sa dibdib ko ang naidulot ng mga sinabi niya.

My sisters then looked at me. I even saw Love mouthed 'Omg'.

"O-opo," sagot ko na lang as I began eating again.

Baka naman caring lang talaga siyang tao.

Dumating naman na ang order nila Sir kaya natahimik kami at nag-focus na lang sa pagkain.

It was so awkward for me. Napapansin ko kasing napapatingin si Sir sa akin. Or maybe I was just being delusional. Bakit naman niya ako titingnan, diba?

When we almost finished eating, we were surprised when Sir Troy ordered some desserts for us. Tatanggi na sana ako pero itong mga kasama ko ay mukhang na-excite pa ata at agad nang nagpasalamat.

Come on, I can treat them some desserts next time! Basta ba makaalis na kami ngayon din.

Kaso it was like their butts were already glued on their chairs at ni wala man lang sa kanila ang tumayo para umalis. I had no choice but to stay too. Kaasar.

Nagkunwari na lang akong busy sa phone while they're also busy chatting.

"Are you kids single?" Narinig kong tanong ni Tracy.

"Yes po," Clarisse replied.

"Really? Even you, Hope?" She asked. Napatingin naman ako sa kanya, shocked with her question.

"Po?"

"Nako, choosy po 'yan," Love grumbled.

"Talaga? What do you like in a guy pala?"

Oh no. What to say? What to say?

"I actually don't know po. Di ko po 'yan naiisip eh," I just said. In my peripheral vision, I saw Sir Troy looking at me. It was like he's waiting for my answer.

Ugh. Ang ilusyunada ko talaga.

"Well, yeah. Sometimes 'yong magugustuhan mo is far from your ideal guy," she mumbled as she laughed. "Experienced by me."

"Eh ikaw po, Sir? Anong experiences niyo sa relationships?" Narinig kong tanong ni Clarisse. Sa sobrang kadaldalan niya ay sinipa ko ang paa niya.

"Aw!" I heard Faith grunted. Oh shoot, it was my sister's foot.

Pinanlakihan ako ni Faith ng mga mata so I just mouthed 'sorry'. Nang ibaling ko naman ang tingin ko kay Clarisse ay natatawa lang siya.

"Not much," Sir replied. "Isa pa lang naman naging girlfriend ko."

"Yeah. Pihikan rin 'to eh. 'Yong naging girlfriend niya hindi niya naman natagalan kasi nga daw 'she's not the one'," Tracy said. "Ang arte, 'no?"

Natawa naman sila (except kay Sir at sa akin) sa sinabi ni Tracy.

Nang dumating ang desserts ay mabilis ko lang na kinain 'yong akin. They were still talking like they're all good friends. Introvert ako kaya hindi ako masyado madaldal. I'm only talkative kapag komportable ako sa kausap ko.

Nang sa wakas ay nagkayayaan nang umuwi ay ako pa ang naunang tumayo.

"Wow, ang excited natin umuwi ah?" Love teased to which I didn't pay attention to. Gusto ko na talagang makauwi at makalayo dito.

Sabay kaming naglakad palabas ng cafe. Si Lio at Clarisse ang nauna since di na sila makakasabay sa amin dahil didiretso na kaming umuwi. Ayaw rin naman nilang magpahatid kasi hassle na daw.

"You girls have a car?" Tanong ni Tracy.

"Opo," sagot ko.

"Who's driving?" She asked.

"Ako po," I replied.

"Oh. Ingat sa pag-drive ha. Gabi na pa naman," she said.

"Opo. Ingat rin po kayo."

Pumasok na sa loob ng kotse si Tracy samantalang kaming tatlo ay nasa labas pa. I was still looking for my car keys in my bag. And when I finally got it ay agad ko nang binuksan ang pinto ng kotse.

But even before we can get inside the car ay sabay kaming napalingon kay Sir when he spoke.

"Careful sa pagdrive, Miss Rivera. Ingat kayo."