Kabanata 008

HECTOR POV

Nang makita ko ang namumula at halos duguang pisngi ni Anne ay bahagya kong inangat ang aking salamin sa tungki ng aking ilong. Binigyan ko ng isang malamig at nakakatakot na tingin ang mga magulang niya.  Saglit na natigilan si Anne sa kaniyang kinatatayuan. Nang makita ni Renz ang panlilisik ng aking mga mata ay agad niyang nilapitan si Anne para baguhin ang namumuong tensyon sa aking utak.

“Miss Anne, nag-alala kasi si Boss dahil hindi ka nakabalik kagad, nag-alala siyang baka nahirapan kang buhatin ang mga gamit mo, kaya kami pumasok na para tulungan ka.”

Namumula ang mga mata ni Anne at ang kaniyang pisngi ay tila namumula sa init at malamang ay nananakit ito dahil sa bahagyang pag ngiwi ng kaniyang mga labi. Marahil ay nahihiya siya kaya nanatili ang kaniyang ulo na nakayuko at hindi nangahas na tumitig sa aking mga mata, mabuti na din ito dahil hindi niya nakita ang nanlilisik kong mata. Dala lang niya ang kaniyang maliit na bag, at maliit na maleta, mabilis siyang lumapit sa tabi ko at malambing na nagsalita.

“Nakuha ko na mga kailangan ko, tara na?!”

Nang itutulak na niya ako palabas ay bigla akong nagsalita. “Huwag kang magmadali”

Itinaas ko ang aking kamay upang pigilan siya, itinulak ko ang aking salamin sa tungki ng aking ilong gamit ang aking hintuturo. Palagi kong pinapaalalahanan ang sarili ko na kontrolin ko ang aking sarili, at panatalihin ang pagiging maamo at elegante sa lahat ng oras na kasama ko si Anne. Sarkastiko akong ngumiti ng tignan ko ang Mama at Papa ni Anne. At ang pag ngiti kong iyon ay nagbigay ng kakaibang takot sa mga magulang niya.

Pinakalma ko ang pagnanasa kong pumatay sa mga sandaling iyon, tinapik ko ang likod ng kamay ni Anne at sinabing “May point ang Papa mo sa sinasabi niya. Walang masama sa paghingi nila ng regalo sa akin bago ka ikasal. Kasalanan kong hindi ko kaagad yun naisip.”

“Hector…” nag-aalalang sabi ni Anne. Alam kong ayaw niyang pagsamantalahan ako ng ambisyoso niyang pamilya. Muli kong tinapik ang likod na kaniyang kamay at malumanay ko siyang kinomfort.

“Okay lang Anne, alam ko naman ang limit ko.”

Pagkasabi ko ay agad akong tumingin sa kaniyang Papa “magkano ba sa tingin niyo ang nararapat na iregalo ko sa inyo?”

Alam kong ayaw ni Anne na manghingi ng kahit na anong pera para ibigay sa kaniyang mga magulang mula sa akin . Kahit na paralisado ang aking paa at wala na akong pagkakataon na maging CEO ng aming family business ay mayroon naman akong mas mataas na impluwensya dahil sa ako ang Leader ng pinakatatakutang Gangster sa buong Pilipinas. Ito ang isang dahilan kung bakit hindi ako kailanman tataluhin ng pamilya Mendoza.

Ngumiti ang kaniyang ama at nahihiyang nagsabi “um… Hector kahit ano sa tingin mo lang na pwedeng ibigay na regalo para sa aming anak. Walang problema sa amin” parang maamong tuta nitong sabi.

Tumango ako ng may ngiting nakakainsulto, bahagyang nag-isip at saka nagsalita “nabigyan ko na ng unit at lupa si Anne sa Forbes Park kaninang umaga. Pag-iisipan ko pa kung ano pa ang dapat kong ibigay sa kaniyang regalo.

Sa mga oras nAnnen ay biglang dumating ang kapatid ni Anne na si Elaine, nanlaki ang mga mata niya sa sinabi kong binigyan ko ng unit si Anne sa Forbes Park.

“Ano? Binigyan mo ng unit si Anne sa Forbes Park? Wow!. napakamahal ng unit diyan, kahit maliit lang ay inaabot ng halos kalahating bilyon!”

Agad niyang kinapitan ang bisig ng kaniyang ina at excited na sinabing “Ma, gusto kong tumira dun!”

Muling namintog ang mga mata ni Elaine “Mommy, alam mo bang may kaibigan ako, yung parents niya binilhan siya ng unit duon, at napakaganda nito. Sobrang elegante!”

"Okay, okay." sumang-ayon naman ang kanilang ina ng walang pag-aalinlangan. Masayang hinalikan yumakap ito at hinalikan ang kaniyang ina sa pisngi . “E.. na-e-excite ako. Thank you Mama, your the best talaga! Kapag lumipat na ako duon, iimbitahan ko ang mga kaibigan ko at mag-pa-pa-party tayo a? Para magselos ang mga inggeterang yun!”

Nakita ko ang mapang-uyam na pagtaas ng kanang bahagi ng nguso ni Anne, sa tingin ko ay hindi na siya na surpresa sa inaakto ng pamilya niya pero ramdam kong nasasaktan siya ng dahil sa mga ito.  Ngayon ay malinaw na para sa akin ang kundisyon niya sa kamay ng kaniyang pamilya, iniisip nilang responsobilidad ni Anne ang ibigay ang lahat ng magandang pamumuhay para sa kaniyang nakababatang kapatid. At kapag tumanggi siya, ibig sabihin ay mali siya, na hindi siya nagpapasalamat sa pagpapalaki ng kaniyang mga magulang, na hindi niya alam kung pano maging panganay sa kaniyang bunsong kapatid!

Muli kong tinitigan si Anne, nakayuko ang kaniyang ulo, at duon ay nakaramdam ako ng matinding kurot sa kaniyang puso, na para bang tinalo nito ang sakit na naramdaman ko sa paghagupit sakin ni Papa. Gusto kong paluhudin ang pamilya niya sa aking harapan at hagupitin sila ng pagkalupit-lupit hanggang sa ikamatay nila. Pero hindi ko pa pwedeng ilabas ang tunay kong katauhan. Pinipigilan ko ang galit sa aking puso , kinuha ko ang dokumento na maingat na ibinigay sakin ni Renz at inabot ito sa ama ni Anne.

“How about bigyan kita ng isa pang lote bilang additional na regalo para sa aming kasal? Hindi ko din alam kung magkano pa ang dapat na iregalo , how about ako ang pumili ng lucky number? 500 million na halaga ng lupa?”

Biglang nanlaki ang mga mata ng ama ni Anne sa aking sinabi. Nagkatinginan pa ang kaniyang kapatid at ina.

“O.. mayaman!” nakangiting bulalas ng kaniyang kapatid.

Malamang ay hindi nila inasahan na ang minamaliit nilang anak , na sa tingin nila ay walang silbi para sa kanila ang siya pang makakapag bigay sa kanila ng malaking halaga ng regalo bago ikasal.