#1

XYRIEL POV

Makalipas ang anim na taon. Masyado na naging abala ang asawa ko. Halos hindi na rin ito umuuwi sa bahay ng gabi. Minsan kasama pa niya ang anak namin at kung saan-saan pumupunta. Ngunit, ngayon ay naiwan si Sean sa akin. Kaya naman ako na lang ang nag-asikaso ng lahat. Ang problema nga lang ay nawawalan ng magandang asal ang anak ko sa akin. At ngayong umaga hinahanda ko na ang almusal ng bata. Hanggang sa matapos ako.

“Anak Sean, come here. Let's eat na baby!” pasigaw kong tawag sa anak ko.

Naglalaro si Sean sa sala. Samantalang ako ay pagod na pagod na dito sa kusina. Gayunpaman, ay hindi ko naman mautusan ang anak ko.

“Sean, come here na! Kakain na tayo, sabayan mo si mommy!” muli kong pagsigaw upang tawagin ito.

Subalit, tila ay naging bingi si Sean. Napailing ako ng ulo ko sabay buntong hininga ko.

“Hayts, ano ba naman itong anak ko. Hindi na nakikinig sa akin,” dismayado kong bulong sa sarili ko.

Tumayo ako ng maayos. Upang lumakad patungo sa sala. Nang makarating ako roon. Kita ko si Sean na tila may kinakausap sa cellphone. Hindi ko man alam kung sino. Ngunit, familiar ito sa akin.

“Mommy, hali na po kayo ni Daddy,” wika nito.

Agad na gumulo ang utak ko. Sinong mommy ang tinatawag niya? Eh ako naman ang nag-iisang babae na nagluwal sa kaniya.

“Sean, who's that?”

Napabalikwas ang anak ko. Gulat na gulat itong napatingin sa akin. Itinago niya ang cellphone niya sa likuran niya. Dahil doon ay walang alinlangan akong lumapit sa kaniya.

“Sino ang kausap mo anak? May tinatawag ka na ibang mommy? Who's she?” sunod-sunod kong tanong na may mahinahon na tinig.

“No po. Wala po akong tinatawag na ibang mommy. Si Dad lang, gusto ko kasi siya umuwi na.”

Ramdam ko sa tinig ng anak ko na hindi ito nagsasabi ng katotohanan.

“Ibigay mo nga sa akin ang cellphone mo. Kung sino-sino lang diyan ang kinakausap mo,” mahinahon ko pa rin boses.

Akmang kukunin ko na sana ang cellphone sa kamay ni Sean. Sa kaniyang likod. Ngunit, bigla niyang tinapik ang kamay ko. Ikinagulat ko ito. Subalit, galit na galit lang ang titig ng anak ko. Na hindi ko alam kung ano ang dahilan.

“No! Don't touch me! I don't like you to be my mom! Kaya bakit ako makikinig sa ‘yo!” sunod-sunod na sigaw ng bata habang nanlilisik ang mga mata niya.

Labis na kirot agad ang pumasok sa dibdib ko.

Ang sakit!

Ang sakit! Sakit! Na marinig ko itong mga salita sa anak ko pa mismo.

“Sean, bakit mo ako sinisigawan? Gusto ko lang Kunin ang cellphone mo. Baka mamaya masamang tao na ang kausap mo. Kaya ibigay mo na ‘yan sa akin.”

Kahit paano ay pinanatili ko pa rin kalmado ang pananalita ko. Kahit na sa loob ko ay nasasaktan ako.

“No! How dare you para utusan ako?! Leave me! I just want daddy. I don't want you. You are just a maid!” sabay pabaling na umupo ang anak ko sa sofa.

Halos matusok ang puso ko sa sobrang sakit. Hindi ko inaasahan na tatawagin akong maid ng anak ko. Kumuyom na lang ang kamao ko at pilit na ngumiti sa harap ng bata.

“Anak, don't say that. I am your mommy. Kakain na tayo. Mamaya uuwi na rin ang Dad mo. Kaya, tahan na huwag ka magalit kay mommy. Wala naman ginagawang masama si mommy sa ‘yo eh.”

Sa puntong ito, tila ako ang nakikiusap sa anak ko. Napa-upo ako sa harapan niya. Ngunit, sa hindi inaasahan. Bigla niya akong tinulak. Bigla akong nawalan ng balanse sa katawan ko. Dahilan na mauntog ang ulo ko sa mesa. Agad na nakaramdam ako ng pagkahilo. Ngunit, tinatagan ko ang loob ko para sa anak ko.

“I told you! I don't want you! And leave me! I hate you so much! So! Deserve mo ‘yan!” galit na galit na sigaw ng anak ko.

Galit itong tumayo. Hahawakan ko sana ang kamay niya. Pero iniwas niya ito. Hindi ko magawang tumayo dahil ang sakit ng ulo ko. Nang hawakan ko ang ulo ko. Nakaramdam ako ng malagkit. Kaya naman tiningnan ko ang kamay ko. Halos kabahan ako sa dugong nandito sa kamay ko.

“Sean!!! Ang bastos mo magsalita sa mommy mo!!! Saan mo ba ‘yan natutunan huh! Tinuruan ba kita ng ganyan!”

Hindi ko na mapigilan ang emosyon ko. Galit na galit akong tumayo. Dali-dali akong lumapit sa anak ko. Mahigpit akong napahawak sa braso niya. Gayunpaman, medyo nahihilo pa ako. Higit sa lahat ramdam ko pa rin ang pagtulo ng dugo ko sa ulo ko.

“Sutil kang bata ka!” dagdag ko pa.

Pumipilit naman si Sean na pumiglas mula sa pagkahawak ko sa braso niya.

“Xyriel!” galita na galit na singit ng isang boses.

Napatingin ako sa direksyon nito. Hanggang sa makita ko ang asawa ko. Kahit paano ay napangiti ako ng kunti. Dahil sa wakas nandito na si Xian.

“Daddy! Sinasaktan po ako ni mommy!” mangiyak-ngiyak na sigaw ni Sean.

Sa pagpupumiglas nito nabitawan ko ang kamay niya. Kaya naman mabilis itong napatakbo sa ama niya. Samantalang nakatayo lang ako sa pwesto dahil hilong-hilo na talaga ako. Ngunit, nakikita ko na papalapit sa akin si Xian kasama si Sean.

“Mahal ko, pwede bang disiplinahin mo ang anak mo? Binabastos na niya ako,” mahinang boses ko. Medyo nawawalan na ako ng lakas.

“Damn you!”

Ikinagulat ko ang isang malakas na sampal na ibinigay sa akin ni Xian. Halos mapangiwi ako sa sobrang sakit. Tila tumunog ang tenga ko. At mas lalo pang nadagdagan ang pagkahilo ko. Dahilan na napa-upo ako muli sa sahig.

“Wala kang kwentang Ina! Alam mong tagapagmana si Sean ng pamilya ko! Pero, sinasaktan mo lang?! Damn it Xyriel! Maling mali ako na pinakasalan ang tulad mong babae! Hindi mo man lang magampanan ang pagiging isang ina!” galit na galit na boses ni Xian.

Akmang magsasalita sana ako. Ngunit, mula sa medyo malayo. May na aninag akong isang babae. Hanggang sa bigla na lamang ~~~