#2

Nagising ako sa loob ng kwarto. Ito ay hindi sa bahay kundi sa hospital. Ramdam ko pa rin ang sakit sa ulo ko. Ngunit, pinilit ko ang katawan ko na tumayo. Tahimik lamang, walang katao-tao rito. Tanging ako lang. Hinahanap ko agad ngayon ang asawa ko at ang anak ko. Kaya naman, pinilit kong bumangon mula sa higaan.

Maayos akong naglakad upang lumabas sa kwarto. Tahimik pa rin. Tila bumalik sa ala-ala ko ang nangyari noon matapos kong ipinanganak si Sean.

Habang naglalakad ako may nakita akong medyo bukas na pintuan ng kwarto. Rinig na rinig ko ang tinig ng anak ko. Gano'n rin ang boses ng asawa ko. Kaya naman, dahan-dahan akong lumapit roon. Napatakip ako ng bibig ko sa mga nakita ko.

May isang babae ang nakayakap sa asawa ko. Na tila ba mas mag-asawa pa silang tingnan kaysa sa amin ni Xian. Tuwang-tuwa ang anak ko sa kaniya. At dahil nakatalikod ang babae hindi ko ito makilala. Gayunpaman, nanatili pa rin ako sa pintuan. Nakatayo habang pinapanood sila.

“Mommy, pwede po bang ikaw na lang ang makasama ko palagi? Ayaw ko po kasi kay Xyriel eh. Mahina po siya, panget po siya. Hindi po siya bagay kay Daddy. At hindi rin po siya bagay na maging mommy ko,” nakikiusap na boses ng anak ko.

Agad na tumulo ang mga luha ko. Iniisip ko, ano ba ang pagkukulang ko? Bakit ganito ang nangyayari ngayon? Ginawa ko naman ang lahat. Pero, hindi pala ako tinuring na Ina ng sarili kong anak.

“Darling baby, don't say that. Mommy mo pa rin si Xyriel,” mahinhin na tugon ng babae.

Dahan-dahan itong lumapit sa anak ko. Umupo ito sa tabi ni Sean. Dito ko nakita ang mukha niya na labis kong ikinagulat. Si Diana ang matalik kong kaibigan na itinuri kong kapatid ko, na minsan na rin minahal si Xian.

“Tsk! Mabuti ka pa, alam mo kung paano maging mahinhin. Samantalang si Xyriel hindi nagawang maging mabuti sa anak ko. Ni-hindi nga marunong mag-ayos ng sarili niya. Nagiging pabigat lang siya sa akin,” mariin na sabi ng asawa ko.

Napasandal ako sa gilid ng pintuan. Mas lalong bumuhos ang mga luha ko. Napahikbi ako, pero pilit ko itong pinipigilan upang hindi nila marinig. Tila ba binaon ako ng isang malaking bato sa sitwasyon ngayon. At halos napakuyom ang kamao ko.

“Psh, mabuti pa bisitahin natin ang asawa mo Xian. Kahit paano naman kaibigan ko pa rin si Xyriel. Kaya, maging mabait ka sa kaniya,” mahinhin na tugon ni Diana.

“What po? Umuwi na lang po tayo mommy. I don't like to see her po. Sinaktan niya po ako, masama po siyang babae!” galit na boses ni Sean.

“Tama ang anak ko. Kaya huwag ka na masyadong maging mabait sa kaibigan mong walang kwenta. Bwesit lang siya sa buhay namin ng anak ko. Hayts! Kung nandito ka lang sana noon pa. Mas gugustuhin ko na ikaw ang pinakasalan ko at siguro ikaw ang ina ni Sean ngayon.”

Ramdam ko pa ang tuwa sa boses ni Xian. Hindi man lang siya kinakalibutan sa mga sinasabi niya. Hindi ko talaga ito inaakala. Buong buhay ko siyang minahal. Pero, tila ay peke lang ang ibinigay niya sa akin.

Nais kong lumaban, pumasok sa loob ng kwarto at sabunutan ang kaibigan ko. Pero, nilalamon ako ng takot ko. Takot na baka ako lang ang masaktan.

Galing sa ibang bansa si Diana kaya kailangan niya ng pahinga. Siguro, mali lang ako ng narinig ko. Hindi ako dapat magpadala sa mga naririnig ko ngayon!

Iniling-iling ko ang ulo ko. Ngumiti ako at napahinga nang malalim.

Tama! Kailangan ko lang ng pahinga! Kung ano-ano pa talaga ang naririnig kong walang kwenta!

Bumalik ako sa kwarto ko. Hinihintay ko ang pagpunta ng asawa ko at ng anak ko rito. Pabalik-balik ang mata ko sa orasan na nasa pader.

"Please lang mahal pumunta kayo rito ni Sean. Hihintayin ko kayo dito," nanginginig na boses ko.

Unti-unting may namumuong luha sa mata ko.

"Wala ka ba talagang balak na puntahan ako? Anong oras na mahal oh!"

Dito ay tuluyan ng nahulog ulit ang mga luha ko. Hanggang sa maya-maya lamang ay biglang may nagbukas ng pintuan. Natuwa ako dahil akala ko ay si Xian. Ngunit, binawi agad ang ngiti ko. Dahil isang doctor ang pumasok. At ito ay ang matalik kong kaibigan.

"How are you Xyriel?" nakangiting bungad nito sa akin. Walang alinlangan siyang lumapit sa akin at nakatitig sa mga mata ko.

"Why? Umiiyak ka na naman ba? Kailan ba hihilom ang mata mong 'yan?" dagdag pa nito. Dahilan na agad kong pinunasan ang mga mata ko.

"Mark, ayos lang ako," sabay hikbi ko. "Ahm, si Xian ba ang kumuha sa 'yo para alagaan ako dito?" mahinang boses ko.

"Hindi niya ako inutusan. Ako ang kumuha sa 'yo sa isang nurse. Minsan lang tayo magkita. Tapos hindi pa maganda ang kalagayan mo," sabay ngiti nito.

Napayuko ako ng kaunti at napatingin sa higaan ko banda sa paanan ko.

"Mark, nasaan na ba si Xian? Darating pa ba siya dito?" malungkot na boses ko.

Kahit paano ay naghihintay pa rin ako. Umaasa na biglang papasok si Xian.

"Kanina pa naka-alis si Xian kasama ang anak mo. Pati na rin ang matalik mong kaibigan na si Diana."

Agad na kumuyom ang mga kamao ko. Walang hiya! Hindi man lang ako pinuntahan o sinilip man lang!

"Ga-gano'n ba? A-ayos lang naman. Kailangan kasi ni Diana ng pahinga. Kaya mabuti kung na una na silang umalis," nanginginig kong sabi.

Pinilit kong iangat ang ulo ko at pinilit kong ngumiti sa harap ni Mark.

"It's okay Xyriel, ako na ang maghahatid sa 'yo pa-uwi. Madilim na rin, gabi na. Kaya delikado kung mag-isa ka lang sa daan."

Hindi na ako sumagot pa. Agad na kumilos si Mark. Inayos niya ang mga gamit dito sa loob ng kwarto. Matapos ay inalalayan niya akong bumangon.

"Kaya ko na Mark. May lakas na ang katawan ko," sabay peke kong pagngiti.

"Malaki ang sugat mo sa ulo mo. Pero oo maayos na siya dahil naagapan. Pero Xyriel gusto kitang alalayan, okay?" sabay ngiti ulit ni Mark.

"Wala bang magagalit Mark?" pagtataka ko.

"Sino naman? Remember, wala akong girlfriend o nililigawan. Kaya walang magagalit kung may makakita sa atin," sabay ngiti niya pa rin. "Let's go na Xyriel."