Se connecterShare
ข้ามเขตเพื่อน บทที่3 : หน้าที่ของทุกคน
Dernière mise à jour:
2026-02-26 16:43:18“งั้นเราคงประชุมร่วมกันไม่ได้แล้วละ” น้ำเสียงแสดงความไม่พอใจของญาติตัวเอง ทำให้รู้สึกดีจริง ๆ
“...” ไร้เสียงตอบโต้ มีเพียงนัยน์ตาสีฟ้าสวยมองไปเท่านั้น
“ถึงเราจะไม่ได้เจอกันบ่อย และสิ่งที่คิดเอาไว้ว่าเจ้าหญิงจะโตขึ้นกว่าที่ผ่านมา สุดท้ายก็ไม่เลย คิดถูกจริง ๆ ที่เข้าร่วมประชุมด้วยตัวเอง ได้เห็นสิ่งที่ไม่คิดจะได้เห็น”
“...” คนพวกนี้เอาแต่ว่าฉันไม่โต ทั้งที่ตัวเองนั่นแหละไม่โต ทำตัวเป็นคนไร้สมองไปได้
“การประชุมครั้งนี้ควรจะสำเร็จไปได้ด้วยดี แต่เจ้าหญิงกลับสั่งให้ตรวจสอบการประมูลใหม่ ทั้งที่ผลมันก็ออกมาแล้ว อยากช่วยให้คนของตัวเองได้เหรอครับ...หลานสาว” สรรพนามการเรียกเปลี่ยนไป สายตาที่มองมายังฉันเองก็เปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน
“...” ถ้าพูดว่าไม่นับญาติ จะดูใจร้ายเกินไปหรือเปล่านะ
“ลงพระนามซะเจ้าหญิง”
“...” ใช้คำสั่งงั้นเหรอ?
ทุกสายตาต่างจ้องมาที่ฉันเป็นจุดเดียว รวมไปถึงทายาทของสามตระกูลด้วย
“ยังไงผมก็คือน้าคนหนึ่ง สมาชิกราชวงศ์ และถือว่าเป็นญาติผู้ใหญ่ของเจ้าหญิง อย่าต้องให้รัฐมนตรีทุกคนคิดว่าเจ้าหญิงจะยกคนกลุ่มนี้ ขึ้นมาเหนือพะ...”
แควก! เอกสารที่เขาอยากให้ฉันเซ็นหนักหนาถูกฉีกต่อสายตาทุกคน
แควก! แควก! มันถูกฉีกย่อยจนเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วปล่อยร่วงลงบนโต๊ะ
“ยังไงหนูก็เป็นเจ้าหญิง เป็นหลานคนแรกในตระกูลเจนนิวีฟที่ถูกยกให้เป็นรัชทายาท อย่าต้องให้ท่องกฎการปฏิบัติตัวให้ฟังเลยนะคะ อ้อ! หนูยังเป็นลูกสาวของทายาทตระกูลเลขาธิการเก่าแก่ด้วยไงคะ”
พึ่บ! พูดจบก็ลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วเดินไปทางประตู โดยที่อีกสามคนก็ลุกตามขึ้นมาด้วยเช่นกัน
“เจ้าหญิง!” เสียงของญาติน่ารำคาญยังดังตามหลัง แต่เขาไม่สามารถเข้าถึงตัวฉันได้ เพราะลูก้าเป็นคนเข้าไปหยุดเขาเอาไว้
“พอดีกว่าครับ...จบการประชุม”
ถ้าในเวลาหน้าที่ เพื่อนทุกคนก็พร้อมจะดูแลปกป้องฉันอยู่แล้ว
หลังการประชุม ณ ที่จอดรถ
“ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง (ยิ้มแฉ่ง)” สิ้นเสียงนับถอยหลัง ริมฝีปากบางก็ฉีกยิ้มหวานส่งให้แก่ผู้ชายทั้งสามคนตรงหน้า
“มึงไม่ได้น่ารักขนาดนั้นไอริส” ลูก้าพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
“จากตอนแรกอารมณ์ดี หงุดหงิดขึ้นมาเลย” พูดจบฟ่าก็มองฉันด้วยหางตา
“ตอนยิ้มเหมือนไซบีเรียนหิวข้าวเลย” และลาเดลที่ปิดท้าย
“พวกแฝดนรก” ในบรรดาเพื่อน ฟี่คือคนที่ปกติที่สุดแล้ว
“อยู่ ๆ ก็มายืนนับถอยหลังแล้วยิ้ม คนปกติที่ไหนเขาทำกัน” ลูก้าที่เริ่มจะมีปัญหากับฉันอย่างจริงจัง
“แค่มีเพื่อนแบบพวกมึงก็ไม่ปกติแล้ว อย่าถามหาความปกติในตัวกูเลย” ให้มันได้แบบนี้สิแต่ละคน เมื่ออยู่ด้วยกันก็ไม่ต้องสนใจแล้วว่าฉันเป็นใคร
“แล้วเมื่อกี้เป็นอะไร” อย่างน้อยก็มีลาเดลที่เป็นห่วงฉันอยู่
“นับถอยหลังออกมาเป็นตัวเองไง” ฉันหันไปส่งยิ้มให้ลาเดล ซึ่งอีกฝ่ายกลับมองด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายหนักกว่าเดิม
“งต๊องจริง” แล้วลาเดลด่าทำฉันเจ็บไปถึงแกนสมอง
“ก็เครียดมาทั้งวันแล้ว เจอแต่พวกบ้าบอน่ารำคาญ” ไม่อยากพูดถึง เดี๋ยวจะพาหงุดหงิดขึ้นมาอีก
“บ่นไปก็เท่านั้น ยังไงก็ต้องเจออยู่ดี” คำพูดของฟ่าเหมือนเป็นการปลอบเราทุกคน
“เพราะฉะนั้น กูจะต้องไปพักสมอง”
“ก็เห็นพักทุกวัน”
“วันนี้พวกมึงมีปัญหากับกูนะ” ฉันสบตาฟ่าหลังจากที่เขาพูดจบ
“ใครจะกล้า” ลูก้าเป็นคนพูดเสริมอีกคน
“ไซบีเรียนพร้อมขู่” และปิดงานด้วยลาเดล
“รำคาญจริง! ถ้าฟี่ไม่ท้องอยู่กูไม่ง้อพวกมึงหรอก” แต่ละคนชิ!
“พึ่งได้สองเดือนเองก็ออกไปไหนมาไหนปกติ ไอ้คัสไม่ได้ห้ามฟี่ขนาดนั้น” ฟ่าที่อยู่ใกล้ชิดมากที่สุดหันมาบอก
“ไม่ได้หรอก ยังไงฟี่ก็ถือว่าแต่งงานมีครอบครัวแล้วนะ จะลากไปมาตามใจตัวเองก็ต้องเกรงใจคัส” ฉันทำหน้าสำนึกผิดใส่ทุกคน แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือสายตาที่เหมือนจะไม่อยากเชื่อสักเท่าไร
“ขอความจริง”
“ไม่อยากฟังไอ้คัสด่า โคตรเจ็บ” รายนั้นก็ไม่เคยสนใจอยู่แล้วว่าฉันเป็นใคร
“หึ! ให้ก้ากับเดลดูแลไปแล้วกัน พอดีมีนัด”
“อ้าว ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะฟ่า” คนแรกที่กำลังจะทิ้งฉันไป
“ก็กูมีนัด ไปก่อนนะ” พูดจบฟ่าก็เดินไปยังรถตัวเอง แล้วขับออกไปอย่างไม่สนใจใครทันที มีนัด...ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านัดเรื่องอะไร
“ส่วนกูก็...”
“มึงก็ทิ้งไปอีกคนหนึ่ง” ลูก้ายังไม่ทันจะพูดจบ ฉันก็พูดแทรกขึ้นมาซะก่อน
“ตามนั้น ไว้เจอกัน” แล้วลูก้าก็จากไป
หมับ!
มือเล็กเอื้อมไปคว้าแขนลาเดลไว้ได้ทัน ในขณะที่เขากำลังจะเดินไปที่รถของตัวเองอีกคน
“ปล่อยเลย” ลาเดลก้มมองมือที่จับแขน แล้วเลื่อนสายตามามองที่ฉัน
“เดล ~”
“เหงาอีกแล้ว” เดลรู้ใจฉันเสมอเลย
“ไปด้วยนะ ไม่อยากอยู่คนเดียว” กลับไปก็น่าเบื่อ ต้องไปอยู่คนเดียว
“...” ลาเดลยังคงเงียบ เขาใช้สายตาเรียบเฉยจ้องหน้าฉันเท่านั้น
“จะไม่ดื้อ จะไม่เมาด้วย สาบานให้ฟ้าผ่า”
“เดี๋ยวก็ตายเปล่าหรอกกล้าสาบานเรื่องแบบนั้น”
“ก็ว่าง...” ฉันส่งสายตาให้ลาเดลเป็นการอ้อน อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ใจร้ายกับฉันขนาดนั้นหรอก...มั้ง
“เออ ๆ ไปกันได้แล้ว” ในที่สุดลาเดลก็ใจดียอมให้ฉันไปด้วย
“เย้! เดล มึงห้ามมีแฟนนะ” เสียงหวานพูดขึ้นในขณะที่เดินตามเขาติด ๆ มือกอดแขนไม่ยอมปล่อย
“ยังไม่เมา พูดเรื่องไร้สาระอะไร”
“พูดจริง แต่ถ้ามึงคิดจะมีแฟน มึงแต่งงานกับกูเลย ไม่เหลือใครแล้ว” ฉันไม่สนใจสิ่งที่ลาเดลพูด ยังคงเอาแต่พูดอะไรไปเรื่อยตามใจตัวเอง ซึ่งพวกเขาก็รู้ดีว่าเมื่อเราอยู่กันจะเป็นแบบนี้
“คิดว่ามึงกับกูใครจะตายก่อนกัน” คุยเรื่องแต่งงาน ทำไมไปเรื่องตายวะ
“เราคุยเรื่องแต่งงานกันอยู่นะเดล”
“ข้ามไปคุยเรื่องตายถูกแล้ว ลองนึกภาพมึงกับกูแต่งงานกัน...ตายคู่”
“ไอ้เวร”
“ฟ้าผ่า” แล้วส่งสายตาจริงจังมาให้ด้วย
“ไอ้...” หมดคำด่า ฉันเท้าเอวมองลาเดลที่เดินไปฝั่งคนขับ พวกแฝดมันก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ รวมไปถึงปากด้วย
“จะนั่งหลังคาเหรอครับเจ้าหญิง” พูดจบลาเดลก็ก้าวขึ้นไปนั่งภายในรถทันที
“มึงทำตัวเหมือนไอ้คัสเลยนะเดล ว้าย!” โวยวายเสร็จก็รีบพาตัวเองเข้าไปนั่งในรถ ส่วนลาเดลก็แกล้งแตะคันเร่งเคลื่อนตัวรถไปข้างหน้า
แต่ละคน ช่วยกลัวหน่อยว่าฉันคือใคร!
ณ ห้องทำงานภายในคลับของลาเดล
“ไอริสอยู่นิ่ง ๆ” เสียงดุของลาเดลไม่สามารถหยุดหญิงสาวที่กำลังวุ่นวายตัวเขาได้เลย
“เดล ~” ดวงตาสีฟ้าจ้องมา ริมฝีปากเล็กพึมพำเรียกชื่อไม่หยุด
“มึงอยู่เฉย ๆ” เดลรวบจับมือทั้งสองข้างไว้ แล้วดันร่างบางให้กลับไปนั่งตัวตรงตามเดิม
“เพื่อนทิ้งเหลือแต่เดลแล้ว ~” ปากก็ยังพูดไม่หยุด ฉันพูดคำเดิมวนซ้ำไปมาจนลาเดลเริ่มรำคาญ
“อีกสักพักจะไม่เหลือกูด้วย”
“ภาพซ้อนไอ้คัส!” เมื่อกี้เหมือนลูคัสเลย
“ก็ฝาแฝด” ตอนนี้ลาเดลเบื่อหน่ายฉันเต็มทีของจริง
“ทำไมต้องด่าทางสายตาด้วย น่าเบื่อจัง...” จู่ ๆ ก็เปลี่ยนอารมณ์ ตัดบททิ้งตัวพิงพนักโซฟา
“อารมณ์ไหนอีกเนี่ย” เดลขยับตัวออกห่าง แล้วยังสนใจงานตรงหน้า
“อยากกลับแล้ว ไปส่งหน่อย” ความเอาแต่ใจตัวเองของฉันกลับมาอีกครั้งเมื่อเริ่มเมา ที่ทุกคนยอมตามใจ เพราะอยากให้เรื่องมันจบ ๆ ไป
“รอก่อน เดี๋ยวให้ฟ่าไปส่ง” ชื่อของบุคคลที่เดลพูดขึ้น ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกหงุดหงิดภายในใจ
“จะไปส่งได้ไง ฟ่าอยู่กับเด็กมัน” ทั้งฟ่า ทั้งก้าเลย
“ยังไงพวกมันก็เลือกเจ้าหญิงอยู่แล้วครับ” เดลละสายตาจากงานมาสบตากับฉัน
“ไม่จริง ก็รู้ ๆ อยู่” ยังไงพวกมันก็เห็นผู้หญิงดีกว่าเพื่อน
“นี่งอนหรือหึง”
“งอน” ฉันตอบเดลด้วยสีหน้าบึ้งตึง ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าขวดเหล้ามายกขึ้นดื่ม งอนจริง งอนมันทั้งคู่นั่นแหละ
Latest chapter
Friend Zone | ข้ามเขตเพื่อน บทพิเศษ (ลาเดล)
บทพิเศษ (ลาเดล)ณ คฤหาสน์ตระกูลมัสชิโม่“ระหว่างจีนกับญี่ปุ่น ลาเดลเลือกที่ไหน” คำถามของพ่อทำให้ทุกสายตาจับจ้องมาที่เขาเป็นตาเดียวเลือกระหว่างจีนกับญี่ปุ่น จีนที่แสนวุ่นวาย เขาไม่ได้ชอบความยุ่งยากและผู้คนเท่าไรนัก แต่ญี่ปุ่นก็ไม่ได้ต่างกัน ในเมื่อเทียบแล้ว...“ญี่ปุ่นครับ”“เดลไปญี่ปุ่น”“ไปญี่ปุ่น ประจำเหรอครับ?”“ใช่ พ่อคิดว่าจะดูแลกันไปเลยดีกว่า แบ่งกันไปเลย”“แล้วเซียล่ะ” ซินเซียยกมือถาม“เซียก็อยู่กับแม่ไง” น้องสาวคนเล็กที่ไม่มีใครยินยอมให้ไปไหนแน่นอน“เซียอยากไปจีนค่ะแม่” ซินเซียพุ่งตัวเข้าไปกอดแม่เอาไว้ “ไม่ได้ เซียต้องอยู่กับพ่อสิ” พ่อก็ช่วยพูดด้วยอีกคน“ก็ได้” ดูเด็กอยากเที่ยวจะถูกขัดใจเป็นครั้งแรก แต่การวางตัวของพ่อมันก็ดีอยู่แล้ว “เซียต้องดูแอซเซอร์ พี่คัสต้องดูมัสชิโม่ พี่เดลไปญี่ปุ่น ส่วนพี่ก้า...ไปจีน” ก้าละสายตาจากโทรศัพท์ หันมาสบตากับพ่อ“ไปจีน” ลูก้าชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง“อือ ลาเดลเตรียมตัวไปเดือนหน้านะ ส่วนก้าก็แล้วแต่ ตามนี้” พ่อสรุปทุกอย่างเรียบร้อย จากนั้นก็ลุกขึ้นมาหาแม่ จูงมือกันออกไปจากห้อง ท่ามกลางสายตาของลูก ๆหวานกันไม่มีวันจบสิ้นจริง ๆ“ทำไมมึงไม่ถูกกำหนดว
Friend Zone | ข้ามเขตเพื่อน [THE END] ข้ามเขตเพื่อน บทที่ 59 : คู่กัน
ด้านบรรดาผู้ใหญ่ที่ยืนมองคู่บ่าวสาวตรงหน้า ในบรรดาแม่ ๆ นั้นต่างมองพวกลูกของตัวเองด้วยแววตาปลื้มใจ แต่มีพ่ออยู่หนึ่งที่ดูจะเริ่มออกอาการหวงลูกสาวชัดขึ้นเรื่อย ๆ“เป็นอะไรคะฮาเซล” เคทถามสามีตัวเองด้วยความสงสัย“เปล่าครับ” เขาตอบกลับภรรยาตัวเอง แต่สายตาก็ยังมองที่ลูกสาวเพียงคนเดียว“ขนาดน้องสาวยังหวง แล้วนี่ลูกสาวจะขนาดไหน” สเตฟานที่ยืนอยู่ข้างกันพูดขึ้น“ก็แค่เป็นห่วงลูก ไม่รู้ว่ามีการเปลี่ยนใจเกิดขึ้นมั้ย” ฮาเซลมองไปยังผู้ชายอีกคนที่ยืนอยู่“ฟ่าก็รักเดียวเหมือนพ่อแหละครับ” การ์เนทที่ปกป้องลูกชายตัวเองเช่นกัน“ให้พูดใหม่อีกที/ให้พูดใหม่อีกที” แต่สองเสียงที่เกิดขึ้นมาจาก มาร์ชินกับคิน น้องชายของคิม“มีปัญหาอะไรสองคนนี้ แล้วลูคัสไม่รู้ได้นิสัยพ่อมาบ้างหรือเปล่า เริ่มกลัวเหมือนกัน” การ์เนทเปลี่ยนเป้าหมายไปที่มาร์ชินกับคิน แต่เขาไม่สามารถทำอะไรคินได้ เลยตรงไปที่มาร์ชินแทน“นี่ก็รักเดียวเหมือนกัน” มาร์ชินพูดด้วยความมั่นใจ ในขณะที่เฮเลนมองสามีตัวเองแล้วขมวดคิ้ว“เหมือนอยากจะพูดอะไรนะเฮเลน” เคทเป็นคนเปิดทางให้เพื่อนตัวเอง“ก็ต้องรักเดียวสิ ไม่รักเดียวฉันก็หย่า แล้วไม่เก็บใครไว้ทั้งนั้น” เฮเลน
Friend Zone | ข้ามเขตเพื่อน ข้ามเขตเพื่อน บทที่ 58 : เปลี่ยนนามสกุล
เช้าวันต่อมาครืด!“ขออนุญาตนะคะเจ้าหญิง”ผ้าม่านถูกดึงเลื่อนปิดมิดชิด จากนั้นพยาบาลที่เข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ก็เริ่มจัดการลงมือปลดกระดุม วันนี้หมอจะมาเปิดตาเพราะอาการของฉันไม่ได้หนัก เพียงแค่ใช้เวลาฟื้นฟูเองตามเวลาเท่านั้นตอนนี้อยากแกะผ้าปิดหน้าออกเต็มที“อุ้ย!” เสียงของพยาบาลร้องขึ้นพร้อมกัน แต่เป็นเพียงเสียงอุทานเบา ๆ เท่านั้น“เกิดอะไรขึ้นเหรอ” เสียงของแม่ถามเข้ามาด้วยความตกใจ คงเพราะได้ยินพยาบาลร้องขึ้นพร้อมกันสินะ“ไม่ ไม่มีอะไรค่ะ ขออนุญาตเช็ดตัวนะคะเจ้าหญิง”“ค่ะ” ฉันตอบกลับทุกคนเป็นอนุญาต“เมื่อวานไม่มีนะ แต่วันนี้...ทั้งตัวเลย” ถึงจะเป็นเสียงที่แผ่วเบา แต่ฉันก็หูดีมากพอที่จะได้ยิน“อะไรกันเหรอคะ” นี่ฉันเริ่มอยากรู้แล้วนะ“เปล่าค่ะ ไม่มีอะไรค่ะ”“มีแน่ ๆ” ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าไม่มีหรือว่าฟ่า...“เรียบร้อยค่ะ เดี๋ยวอีกสักพักคุณหมอจะมาตรวจดวงตาของเจ้าหญิงนะคะ” พยาบาลรีบพูด หลังจากจัดการสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ฉันเรียบร้อย แล้วพวกเขาก็รีบออกจากห้องไปทันที“ไอริสเจ็บตามั้ยลูกหรือว่าปวดตรงไหนมั้ย” ป้าคิมที่มาเยี่ยม เข้ามาหยุดยืนข้างเตียงแล้วใช้มือลูบหัวฉันด้วยความเป็นห่วง“ไม่เจ็บเล
Friend Zone | ข้ามเขตเพื่อน ข้ามเขตเพื่อน บทที่ 57 : คืนที่ต้องดูแล NC+
“ฟ่าไปช้ามั้ย” ฟี่นั่งอยู่ข้างเตียงถามขึ้น มือของเธอกุมมือเอาไว้“ไม่เลย ถือว่าทำเวลาได้ดีมาก” ถึงจะมองไม่เห็นในตอนนี้ แต่ฉันรับรู้ได้ถึงความเป็นห่วงของฟี่จากแรงบีบที่มือได้อย่างชัดเจน“จะไม่ถามว่าผู้หญิงคนนั้นไปอยู่ที่ไหน จะถามแค่ว่าเรียบร้อยแล้วใช่มั้ยฟ่า” ฟี่ถามไปที่ฟ่า ฉันเองก็รอฟังอย่างใจจดใจจ่อ“อือ” เสียงขานตอบกลับในลำคอเพียงสั้น ๆ“จัดการไปไหน ให้ลาเดลเหรอ” ฉันถามต่อด้วยความอยากรู้“เปล่า ฟ่ามันเลี้ยงไว้เป็นเมียน้อยมั้ง” เสียงลาเดลตอบกลับมา ส่วนคำตอบนั้น...“เพื่อนกูจริงหรือเปล่าวะเนี่ย เอาเป็นว่าจัดการทุกอย่างเรียบร้อยดี ไม่มีอะไรมากวนใจแล้วต่อจากนี้” ฟ่ารีบสรุปให้ฉันเข้าใจ แต่เหมือนเดลจะปั่นประสาทยังไม่พอใจ“ต่อหน้าเมียก็พูดแบบนี้แหละ ขนาดตอนไอริสตาดีมึงยังมองผู้หญิงคนอื่นเลย แล้วตอนนี้ปิดตาอยู่พยาบาลจะรอดมั้ย”“มองที่ไหน” ฉันถามขึ้นด้วยความอยากรู้“อ่าว ปกติไม่เชื่ออะไรง่าย ๆ นี่ ทำไมมาเชื่อไอ้เดล” ฉันรู้สึกถึงเสียงฝีเท้าที่เข้ามาใกล้ จากนั้นก็ตามมาด้วยสัมผัสอุ่นที่หัว ฟ่าลูบหัวฉันอย่างเบามือ“เดลคือคนที่รู้เยอะที่สุด” ฟี่เป็นคนขยายความให้ชัดขึ้น“แต่ไม่น่าเชื่อถือที่สุด” แ
Friend Zone | ข้ามเขตเพื่อน ข้ามเขตเพื่อน บทที่ 56 : การมองเห็น
เวียนหัวจัง...อาการที่เริ่มเกิดขึ้นกับตัวเอง ถึงจะไม่ได้รุนแรงในทันที แต่ถ้าฉันรับมันเข้าไปมากเกินไป ก็ส่งผลต่อระบบทางเดินหายใจได้เหมือนกันและอาจจะมีอันตรายถึงชีวิตเธอรู้เรื่องที่ฉันแพ้ได้ยังไงก็คงไม่ต้องไปสงสัยมาก คงเป็นญาติของฉันที่บอก แต่เมื่อรู้ว่าแพ้แล้วยังเอามาใกล้ฉันแบบนี้หลงใหลจนต้องการครอบครองไว้เพียงผู้เดียว โดยไม่สนว่าจะได้มาด้วยวิธีใดก็ตามพึ่บ!ร่างบางทรุดลงกับพื้น สายตาเริ่มพร่าเลือน มือก็พยายามยกปิดจมูกเอาไว้ สูดอากาศเข้าให้น้อยที่สุด เดี๋ยวสิ...จะเป็นแบบนี้ไม่ได้นะ“เจ้าหญิง...” เสียงหวานพึมพำ ๆ ในขณะที่เดินเข้ามาใกล้ฉันมาเดลินย่อตัวนั่งลงตรงหน้า เธอเอื้อมมือมาสัมผัสข้างแก้ม ยิ่งเธอเข้ามาใกล้ฉันก็ยิ่งรู้สึกเวียนหัวรุนแรงขึ้น การหายใจเริ่มติดขัดเกสรคาโมมาย ติดอยู่ที่ตัวของเธอด้วย“...” ฉันเหมือนคนวิ่งรอบสนามมา 10 รอบเลย ตอนนี้หายใจติดขัดมาก“ทำไมจำฉันไม่ได้ล่ะ ทั้งที่วันนั้นเราไม่เคยเจอกันแต่พระองค์ก็เข้าไปช่วยอย่างไม่ลังเล ฉันไม่มีโอกาสขอบคุณเลย...ขอบคุณนะคะ ขอบคุณมาก” แววตาของเธอกำลังแสดงความขอบคุณจริง ๆเรื่องที่เธอพูด ผูกกับเรื่องที่ฉันคุยกับฟี่ มันคือเรื่องเดี
Friend Zone | ข้ามเขตเพื่อน ข้ามเขตเพื่อน บทที่ 55 : สิ่งที่แพ้
ก่อนวันเกิดฟ่า-ฟี่ ณ ร้านอาหาร เวลา17.00น.“ว้าว...สวยมาก” ฟี่แกะกล่องของขวัญด้วยความตื่นเต้น สร้อยข้อมือที่ถูกออกแบบพิเศษสำหรับเพื่อนของฉันวันสำหรับฉันกับฟี่ประจำเดือนนี้ ถูกนัดขึ้นก่อนวันเกิดเธอ 1 วันเพราะสามีสุดที่รักของฟี่ จะพาไปเที่ยวฉลองวันเกิดความประสาคนคลั่งรักเมีย“แกชอบฉันก็ดีใจนะ”“ดูก็รู้ว่าออกแบบด้วยตัวเอง ดอกไอริส” ฟี่ยื่นแขนมาให้ฉันใส่สร้อยข้อมือให้เธอ“น่ารักนะ หมายถึงดอกไม้นะไม่ใช่แก” ฉันใส่สร้อยให้ฟี่ สายตาของคนตรงกันข้ามมองด้วยความหมั่นไส้“รู้ค่ะ อุ้ย! อยากดูกล่องนั้นจังเลยค่ะ มีอะไรอยู่น้า ~” ฟี่มองไปยังถุงกระดาษที่วางอยู่ข้างฉัน“เหมือนกันนั่นแหละ ไม่ต้องดู”“มันต้องพิเศษกว่าสิ ก็ของแฟนนี่” ฟี่ที่แซวเรื่องฉันกับฟ่าไม่เคยหยุด แกล้งทุกครั้งที่เจอ“ก็แน่อยู่แล้ว เป็นเพื่อนก็เอาไปแค่นั้นแหละ” สามีฟี่ก็น่าหมั่นไส้เหมือนกัน ยิ่งท้องโตขึ้นคัสก็ยิ่งตามติด ถึงจะงานเยอะก็ส่งคนเฝ้ามา 10 คน ทีฉันมันบอกให้ดูแลตัวเองบ้าง มีมือ มีเท้า“เฮอะ! ใช่สิ” ฟี่เบะปากใส่ด้วยความน่าหมั่นไส้“ไหนขอจับท้องหน่อย” ฉันลุกขึ้นแล้วจากตัวไปข้างหน้า ยื่นมือไปแตะท้องอายุครรภ์ 4 เดือนของฟี่ ภายใน
Vous vous intéresseriez aussi à
