Episode 13 น้ำหวาน

PUN PART

หลังจากที่กลับมาถึงคอนโดผมก็ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟานุ่มเอามือก่ายหน้าผากอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ เมื่อนึกถึงคำพูดของแป้งหอมเมื่อครู่ ที่บอกให้ผมช่วยขับรถพามันไปหาไอ้พี่เจมส์แฟนมันถึงหัวหิน ไหนจะไอ้ที่บอกคิดถึงแฟนมันต่อหน้าต่อตาไม่เกรงใจความรู้สึกกูเลย

แม่ง… เห็นกูเป็นอะไรวะ? เพื่อนที่พร้อมเป็นทุกอย่างให้มัน? หรือไอ้หุ่นยนต์ที่ไม่มีหัวใจ? มันไม่รู้เลยหรือไง ว่าทุกคำพูด ทุกการกระทำของมันแม่งกำลังเล่นกับความรู้สึกของผม

เดี๋ยวก็อ้อน เดี๋ยวก็อ่อย เดี๋ยวก็ทำเหมือนมีใจจนกูหลงคิดไปเองว่าสำคัญ แล้วจู่ ๆ ก็ตอกกลับด้วยความจริงที่แม่งโคตรเจ็บ คิดว่ากูไม่มีความรู้สึกหรือไง? หรือมันคิดว่าผมรักมัน มันเลยจะทำอะไรกับความรู้สึกผมก็ได้งี้หรอวะ?

“มึงแม่งโคตรใจร้ายเลยแป้ง!” ผมพ่นลมหายใจออกมา เงยหน้าแหงนมองเพดานด้วยความรู้สึกที่มันคับแน่นอยู่ในอก

กูแม่งก็เป็นได้แค่เพื่อน เป็นได้แค่ตัวสำรองที่มึงจะนึกถึงเวลาที่ไม่มีใคร ทำเหมือนมีใจ แต่สุดท้ายกูก็ต้องยืนอยู่ตรงเส้นที่มึงขีดไว้ โคตรเหี้ย!!

ตึ้ง!

เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้นขัดความคิดวุ่นวายในหัว ผมล้วงมือหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงออกมา สายตาเหลือบมองชื่อที่เด้งขึ้นมา

Line: NAMWHAN

น้ำหวาน… สาวเมื่อคืนที่เพิ่งขอไลน์ผมไว้ ทักมาอีกรอบ รอบนี้น่าจะรอบที่สองได้แล้ว

NAMWHAN: สรุปวันนี้ว่างมั้ยคะปั้น?

ผมกระตุกยิ้มมุมปาก ทักมาตื๊อแบบนี้ คงหวังจะสานต่อจริงจังสินะ? ยอมรับว่าน้ำหวานเป็นคนที่ดูน่ารัก หน้าตาก็ถือว่าโอเค แต่เรื่องนิสัย? อันนั้นไม่รู้ ยังไม่ทันได้คุยกันลึกซึ้งหรอก ตอนเมื่อคืนที่ผมเหมือนจะเล่นด้วย ก็แค่…อยากประชดแป้ง อยากดูปฏิกิริยาของมันเท่านั้นเอง

ประชดว่ามีคนสนใจผมเหมือนกัน อยากดูว่ามันจะรู้สึกยังไง แต่ผลลัพธ์? แม่ง… เหมือนเดิมเลย

ไม่มีคำพูด ไม่มีสีหน้าที่เปลี่ยนไป มันแม่งไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด เหมือนการกระทำของผมแทบไม่มีความหมาย

มีก็แค่หวงก้าง อ้างสิทธิ์ความเป็นเพื่อนกันท่าไม่ให้ผมสานต่อกับใครทั้งที่ตัวเองมีแฟนแล้ว แต่กลับทำตัวเหมือนหึงกู หวงกู เห็นแก่ตัวไปไหมวะ? ไม่อยากให้กูมีคนอื่น แต่ก็ไม่คิดจะหันมาหากูจริง ๆ

ผมมองข้อความจากน้ำหวานที่ยังรอการตอบกลับ ก่อนจะพิมพ์ตอบไป

PUNKUB : ว่างครับ

ตอนแรกกะจะไม่เล่นด้วย ไม่สานต่อ แต่แม่ง… ถ้าผมยังจมปลักอยู่แบบนี้ มีแต่ผมเองที่เจ็บ อย่างน้อย ๆ ก็ขอมีใครสักคนคุยแก้เหงา อาจจะฟังดูเหี้ย แต่ถ้าวันหนึ่งผมตัดใจจากแป้งหอมได้ บางทีน้ำหวานอาจจะเป็นคนที่ผมลองเปิดใจคบจริงๆ ก็ได้

แต่จะตัดใจจากมันได้ไหม อันนี้ก็ตอบไม่ได้ เพราะแค่ทุกครั้งที่ผมได้อยู่ใกล้มัน แค่ได้ยินเสียงหรือเห็นหน้ามัน ผมก็แพ้ทุกที

แม่ง…เซ็งตัวเองฉิบหาย!!

NAMWHAN: จริงหรอคะ ถ้างั้นเราไปดูหนังด้วยกันมั้ยคะ

NAMWHAN: แต่ถ้าปั้นไม่อยากดูก็ไม่เป็นไรนะ หวานไม่บังคับค่ะ

PUNKUB: เอาที่น้ำหวานอยากทำเลยครับ ผมอะไรก็ได้

NAMWHAN: ปั้นน่ารักจัง ถ้างั้นเดี๋ยวเราไปเจอกันที่ห้างMJ ดีมั้ยคะ เดี๋ยวหวานจองตั๋วหนัง

PUNKUB: ครับ

หลังจากที่พิมพ์ตอบน้ำหวานเสร็จผมก็ปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้วโยนมันลงบนเตียง ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เดทวันนี้มันต้องสมบูรณ์แบบ ผมไม่มีทางยอมให้อะไรมาเสียบรรยากาศเด็ดขาด

พออาบน้ำเสร็จ ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้งและเห็นข้อความไอ้แป้งหอมเด้งขึ้นมา

ตัวภาระแป้งหอม : สรุปมึงจะไม่ไปกับกูจริงๆ ใช่ไหม?

PUNKUB: เออ

ตัวภาระแป้งหอม : ใจร้าย ปล่อยให้กูขับรถไปคนเดียว มึงไม่สงสารกูบ้างเหรอ

PUNKUB: เรื่องของมึง

ผมยิ้มมุมปาก พิมพ์ตอบเสร็จก็กดปิดหน้าจอโทรศัพท์ทันที

หึ ไอ้บ้าจะให้กูขับรถพามันไปหาแฟน? มันคิดอะไรของมันวะ ครั้งนี้ไม่อ่อนข้อให้แน่นอน มันจะไปหาแฟนก็ให้ขับไปเองเถอะ

ส่วนกู...กูก็จะไปเดทของกูเหมือนกัน

ผมหัวเราะในลำคอก่อนจะเดินไปส่องกระจก เช็กความเรียบร้อยอีกครั้งแล้วหยิบกุญแจรถออกจากห้องทันที

ห้างMJ

"รอนานไหมคะปั้น"

เสียงหวานดังขึ้นจากทางด้านหลังผมจึงหันกลับไปมองเจ้าของเสียงใสก่อนจะเห็นว่าเป็นน้ำหวานกำลังยืนส่งยิ้มหวานให้ ร่างบางอยู่ในชุดสีชมพูน่ารักลุคลูกคุณหนู เป็นคนที่เซ็กซี่และน่ารักในเวลาเดียวกันงั้นสินะ เหมือนไอ้แป้งเลย

"ไม่นาน"

อันที่จริงกูก็เพิ่งมาถึงเมื่อกี้เลย แต่จะให้พูดอย่างนั้นก็คงไม่ดี

" ถะ…ถ้างั้นเราเข้าไปข้างในกันเลยไหมคะ หวานจองตั๋วไว้แล้ว" ร่างบางตรงหน้าพูดติดประหม่าใบหน้าแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด

"ครับ"

"ไม่รู้ว่าปั้นชอบดูแนวไหนหวานเลยจองเรื่องนี้ไว้ ดูได้ไหมคะ?"

หนังแนวรักใสๆ กุ๊กกิ๊กนี่เลือกมาได้ดูหน้าตากูไหมวะ? 

แต่ก็เอาเหอะ ไหนๆ ก็จองตั๋วแล้ว ถ้าบอกไม่ชอบดูเดี๋ยวแม่งเสียมารยาทอีก กูเป็นคนดีไง ไม่อยากหักน้ำใจใคร

"ดูได้หมดครับ"

"ปั้นนี่น่ารักจังเลยนะคะ ตอนเห็นในไนท์คลับเมื่อคืนว่าหล่อมากแล้ว พอมาเห็นตอนกลางวันแบบนี้ก็หล่อมากๆ เลยค่ะ"

ขยันชมกูด้วย ปากหวาน นี่ถ้าไอ้แป้งปากหวานชมกูแบบนี้บ้างก็ดี

ริมฝีปากหยักยกยิ้มขึ้นมาเมื่อนึกถึงภาพเหตุการณ์เมื่อเช้า…เนี่ย มีผลต่อใจกูตลอด เวร!

"ปั้นคะ ปั้น ปั้น?"

"คะ…ครับเมื่อกี้ว่าอะไรนะ?" เมื่อกี้เอาแต่เหม่อไม่ได้ฟังที่คนตรงหน้าพูด

"หวานถามว่าชอบกินป๊อปคอร์นรสไหนคะ?"

"อ๋อ แล้วแต่น้ำหวานเลยครับ" ผมตอบคนตรงหน้ายิ้มๆ

หลังจากตอบน้ำหวานเสร็จ ผมก็เดินตามเธอเข้าโรงหนังเงียบ ๆ ตลอดทาง น้ำหวานคุยเจื้อยแจ้ว เล่าเรื่องนั่นนี่ที่ผมไม่ได้ใส่ใจฟังนัก หัวผมดันตีกลับไปคิดถึงแต่หน้าแป้งหอม ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทั้งที่วันนี้ควรจะใช้โอกาสนี้ลืมมันไปบ้างแท้ ๆ แต่ภาพของมันยังวนเวียนในหัวกูเหมือนเป็นเจ้าของพื้นที่

เมื่อหนังเริ่มฉาย ผมพยายามดึงตัวเองกลับมาโฟกัสกับหน้าจอ แต่พอดูไปสักพัก ความหวานเลี่ยนของฉากพระนางดันทำให้ผมนึกถึงวันเก่า ๆ กับแป้งหอมอีกจนได้

จำได้ว่าตอนนั้น ผมเคยพามันมาดูหนังแนวนี้เหมือนกัน…

‘นางเอกเป็นเหี้ยไรวะตัวเองมีแฟนอยู่แล้วแต่มาให้ความหวัง ทุเรศจัด' เสียงของแป้งหอมบ่นพึมพำไปมา พลางหันหน้ามามองผม

‘อินเกินไปไหมแม่คุณ'

‘หมั่นไส้อ่ะ แล้วพระเอกเป็นอะไรปากแข็ง นี่ถ้าบอกชอบนางเอกไปตั้งแต่แรกไม่มานั่งเสียดายเจ็บปวดงี้หรอก’

‘ก็พระเอกกับนางเอกเขาเป็นเพื่อนกันไง ถ้าบอกไปแล้วเสียเพื่อนก็เจ็บอีก’

'แล้วจะคิดเกินเลยกับเพื่อนทำเหี้ยไรวะ เป็นเพื่อนกันก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่ไง'

'มึงไม่เข้าใจหรอก….พูดมากหันไปดูหนังปะ' ว่าจบผมกับจับคอมันล็อคหันกลับไปมองหน้าจอภาพยนตร์ แล้วเอาป๊อปคอร์นยัดใส่ปากมันจะได้ไม่พูดมาก พูดมากฉิบหาย!!

ผมก็นึกถึงช่วงเวลาดังกล่าวแล้วรู้สึกขำในใจ ไอ้แป้งมันก็อย่างนี้ อินกับหนังหรือซีรีส์จนไม่หยุดพูด บางทีก็ร้องไห้เหมือนคนเสียใจไปสามวันสามคืน กว่าจะปลอบมันได้ก็นานเหมือนกัน

คนบ้าอะไรอินไปเรื่อย!!

"ปั้นหัวเราะอะไรหรอคะ?"

"ห้ะ…ป่าวครับ" ผมหันไปตอบคนด้านข้าง เพราะเมื่อกี้ผมเผลอหัวเราะออกมาเมื่อถึงหน้าไอ้แป้ง

"อ๋อค่ะ กินป๊อปคอร์นไหมคะ?" น้ำหวานถามพร้อมกับยื่นป๊อปคอร์นมาให้

"น้ำหวานกินเลยครับ ผมไม่ค่อยชอบ" ผมยิ้มบางๆ ตอบ ก่อนจะหันไปโฟกัสกับหน้าจอภาพยนตร์