Episode 12 คิดไม่ซื่อ

เช้าวันต่อมา...

"อื้ออ~" เสียงริมฝีปากเล็กส่งเสียงงัวเงียออกมาก่อนที่จะขยับเข้าไปซุกใบหน้าเนียนใสที่แผงอกแกร่งพร้อมกับยืดแขนไปโอบกอดร่างหนาของเขาไว้แน่น ทว่ากลิ่นหอมที่ตัวชายหนุ่มทำให้เจ้าของร่างเล็กถึงกับดวงตากลมโตเบิกกว้าด้วยความตกใจ

"ปะ...ปั้น" ฉันลืมตาขึ้นมาด้วยความตกใจก่อนจะเอ่ยเรียกชื่อคนตัวโตที่นอนอยู่ข้างกายในสภาพที่เปลือยเปล่าท่อนบน แถมตอนนี้ฉันกับปั้นก็แนบชิดกันจนแทบจะสิงร่างกันอยู่แล้ว ไหนจะมืออีกข้างที่โอบกอดร่างแกร่งเอาไว้แน่น

ฉันค่อยๆยกมือออกจากร่างหนาแล้วค่อยๆขยับออก ทว่าใบหน้าหล่อเหลาของปั้นที่ยังคงนอนหลับตานิ่งมันดึงดูดมากซะจนฉันไม่กล้าละไปไหน 

ฉันไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ รู้แค่ว่ามือมันขยับไปเองโดยที่สมองไม่ได้สั่งการ ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้จนฉันได้เห็นชัดทุกองศา

ปั้น… ทำไมถึงหล่อขนาดนี้นะ? ทั้งสันจมูกโด่ง คิ้วเข้มเรียงตัวสวย ไหนจะริมฝีปากกระจับนั่นอีก ทุกอย่างในตัวเขามันดูมีเสน่ห์จนฉันละสายตาไม่ได้

ฉันยื่นมือไปแตะใบหน้าเขาอย่างเบามือ นิ้วเล็กไล่จากหน้าผากลงมาสัมผัสคิ้ว ไล่ไปยังจมูก แล้วจบที่ริมฝีปากโดยไม่ทันได้คิด

"คิ้วก็ดก ดั้งก็โด่ง… ปากยังสวยอีก ทำไมต้องหล่อขนาดนี้ด้วยนะ" ฉันพึมพำเบาๆ พลางใช้ปลายนิ้วแตะไปที่จมูกโด่งของเขาอย่างเผลอไผลแต่แล้วเสียงทุ้มที่ดังขึ้นกลับทำให้ฉันสะดุ้งโหยง

"แล้วทำไมมึงต้องจับด้วย?" 

"เหี้ยย!!" ฉันหลุดร้องออกมาด้วยความตกใจ จู่ๆ ไอ้ตัวโตที่ฉันนึกว่านอนหลับสนิทเมื่อครู่ดันลืมตาขึ้นมามองหน้าฉันเต็มๆมือที่แตะหน้าเขาอยู่รีบชักกลับอย่างรวดเร็ว

"คนไม่ใช่เหี้ย!" เขาพูดสวนกลับเสียงนิ่ง แต่สายตากลับแฝงความกวนประสาททำเอาฉันแทบอยากเอาหมอนปาใส่หน้าเขาให้รู้แล้วรู้รอด

"มะ...มึงตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย" 

"ตื่นตั้งแต่รู้สึกตัวว่ากำลังโดนมึงเเต๊ะอั๋งนี่แหละ หึ" 

"คะ...ใครเขาแต๊ะอั๋งมึงไม่ทราบ"

"หมามั้ง หึ" เขายกคิ้วพร้อมกับยกยิ้มมุมปากที่ดูน่าหมั่นไส้สุดๆ

หมั่นไส้!!

"ตื่นนานแล้วก็ไม่บอก"

"หึ แล้วกูจะรู้หรอว่ามึงแอบแต๊ะอั๋งกูอ่ะ"

"ไม่ได้แต๊ะอั๋งสักหน่อย"

"ไม่ได้อะไร เมื่อคืนก็กอดกูแน่น เช้ามาก็แต๊ะอั๋งกูมึงทำงี้รู้ป้ะว่ากูเสียหายนะ" พูดมาได้ไม่อายปาก แถมทำสีหน้ายียวนกวนประสาทนั่นอีก 

"กูหรือเปล่าที่เสียหาย มึงมานอนกอดกูแบบนี้แถมเสื้อก็ไม่ใส่อีกนี่ถ้ามีใครรู้เข้าคงคิดว่ากูกับมึง..."

ป๊อก!

นิ้วเรียวเคาะลงมาที่หน้าผากฉันอย่างแรง

"โอ๊ยไอ้ปั้นกูเจ็บนะ!!"

"สมควรเจ็บ มึงนั่นแหละที่ลากกูขึ้นมานอนด้วยเมื่อคืน บอกว่าอะไรนะ ปั้น คืนนี้นอนกอดกูนะ อย่าเพิ่งกลับคอนโดเลย~" เขาลากเสียงล้อเลียนจนฉันแทบสำลักความอับอายตัวเอง 

"ไม่จริง มึงใส่ร้าย"

"ใส่ร้ายอะไรกูพูดจริงเหอะ มึงนั่นแหละที่เมาเละจนจำอะไรไม่ได้แถมอ้วกใส่เสื้อกูด้วย โชคดีนะที่มึงแค่กอด ไม่ได้เผลอปล้ำกูอ่ะ" ริมฝีปากเขายกยิ้มขึ้นกวนประสาท

"กะ...โกหก" จู่ๆใบหน้าฉันก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"โกหกอะไร มึงรู้ป้ะเมื่อคืนมึงกอดกูแน่นมากจะขยับก็ขยับไม่ได้หายใจแทบไม่ออก"

"ละ...แล้วทำไมมึงไม่ผลักกูออกล่ะ"

"มึงยอมซะที่ไหนล่ะ แค่กูขยับนิดเดียวก็งอแงใส่"

"...."

"กูถามมึงหน่อยมึงเข้าใกล้กูแบบนี้ไม่กลัวหรือไง?"

"กลัวอะไร?"

"ก็กลัวกูจะปล้ำมึงไง" 

"!!!" ดวงตาฉันเบิกกว้างด้วยความตกใจ

"มึงช่วยหวงเนื้อหวงตัวหน่อยเถอะ"

"ทำไมต้องหวง ก็มึงเป็นเพื่อนกู กูรู้ว่ามึงไม่ทำอะไรกูอยู่แล้ว" ฉันเชิดหน้ายิ้มตอบ ทำไมต้องกลัวถ้าไอ้ปั้นจะทำอะไรฉันมันคงทำไปนานแล้ว อีกอย่างมันก็ไม่ได้คิดอะไรกับฉันด้วยซ้ำไม่มีทางทำอะไรฉันหรอก

"มึงรู้ได้ไง " มันพูดขณะที่เลื่อนสายตามองร่องหน้าอกของฉัน ไอ้เพื่อนโรคจิต!!

"ไอ้บ้าปั้น โรคจิตแล้วมึงอ่ะ" ฉันรีบเลื่อนผ้าห่มมาคลุมตัวเองทันที

"มานอนโชว์นมแบบนี้ถ้าเป็นคนอื่นมึงเสร็จไปนานละ"

"แล้วมึงจะมองนมกูทำไม ไหนบอกนมกูเล็ก"

"พอมองจริงๆ ก็ไม่ได้เล็กนะ"

สายตาคมเลื่อนมองต่ำก่อนที่ริมฝีปากหยักจะยกยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นที่มุมปาก ฉันเลิกคิ้วมองไอ้คนตัวโตโรคจิตที่นอนอยู่ด้านข้างก่อนจะพยุงตัวลุกขึ้นนั่งและคว้าหมอนไปฟาดใส่ไอ้เพื่อนโรคจิตเต็มแรง

ปัก!!

"นี่แน่ะ!"

"ไอ้แป้งกูเจ็บนะ" 

"สมน้ำหน้าอยากมองนมกูก่อนทำไม

ปักๆ!

ฉันฟาดไม่ยั้ง หมั่นไส้ สมน้ำหน้าอยากมากวนประสาทกันก่อนทำไม 

"โอ๊ย! ไอ้แป้ง! มึงจะเอางี้ใช่ป้ะได้" มันโวยวายลั่น ก่อนจะหยิบหมอนขึ้นมาโต้กลับฉันอย่างไม่คิดยอม

ปัก!

"ไอ้ปั้น เจ็บนะ" ฉันส่งเสียงร้องออกมา ก่อนจะฟาดหมอนใส่มันอย่างไม่ยอมแพ้

"มึงเริ่มก่อนเองนะ" 

"นี่แน่ะ!"

"ฮ่าๆ มึงไม่ยอมแพ้ใช่ไหมแป้ง ได้"

ทั้งห้องเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงหมอนกระแทกกัน เราสองคนฟาดใส่กันเหมือนเด็กที่ไม่ยอมแพ้ต่อกันสักนิด ฉันหัวเราะจนแก้มปวด ขณะที่ไอ้ปั้นก็ดูเหมือนจะสนุกไม่แพ้กัน

"นี่แน่ะ!" ฉันง้างหมอนสุดแรงหมายจะฟาดใส่มันอีกครั้ง แต่จังหวะนั้นเองฉันกลับเสียหลัก เซตัวล้มไปข้างหลังโดยไม่ทันตั้งตัว

"อ๊ะ!" ฉันอุทานเสียงหลง ยื่นมือคว้าสิ่งใกล้ตัวเพื่อพยุง แต่สิ่งที่ฉันจับได้กลับเป็นแขนของไอ้ปั้น

ร่างของฉันล้มลงไปบนเตียงนุ่ม พร้อมๆ กับที่มันเสียสมดุลตามแรงดึงจนล้มลงมาคร่อมฉัน สายตาเราสบกันในระยะที่ใกล้จนฉันได้ยินเสียงลมหายใจของมันชัดเจน

ตึกตักๆ

จู่ๆ เสียงหัวใจของฉันก็เต้นแรงขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว ร่างของมันกดทับฉันแนบสนิทจนไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้ ใบหน้าของเราห่างกันเพียงไม่กี่นิ้ว ดวงตาคมของมันจ้องลึกเข้ามาจนฉันแทบลืมหายใจ ใบหน้าของฉันร้อนผ่าวขึ้นอย่างบอกไม่ถูกกับความใกล้ชิดแบบนี้

"ใจมึงเต้นแรงนะ" ริมฝีปากหนาเอ่ยขึ้นพร้อมกับยิ้มมุมปาก

"ปะ...ป่าวสักหน่อย" ฉันหลบสายตาคมที่มองมาด้วยท่าทีประหม่า ไม่รู้ทำไม พอได้อยู่ใกล้ปั้นแบบนี้ใจมันกลับสั่นทุกที

"แถมหน้ายังแดงด้วย"

"หน้าแดงเพราะร้อนต่างหากล่ะ อึดอัดด้วยมึงมาทับกูแบบนี้กะ...กูหายใจไม่ออก" 

"หึ" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก พลางสายตาก็ยังคงจ้องมองใบหน้าฉันอย่างไม่ลดละ

"ลุกออกไปได้แล้ว"

"ขอมองหน้ามึงชัดๆกว่านี้อีกหน่อย"

"ปกติไม่ได้มองหรือไง อยากดูให้ชัดใช่ป้ะว่ากูสวยมากแค่ไหน"

"ปกติก็สวยอยู่แล้ว พอได้มองใกล้ๆแบบนี้ก็ยิ่งสวย"

"ขนลุก" ฉันพูดพร้อมกับผลักร่างหนาให้ถอยห่างจากตัว ก่อนจะลุกขึ้นจากที่นอนแล้วมองใบหน้าของเพื่อนสนิทนิ่งๆ

"ปั้นวันนี้มึง...."

ยังไม่ทันที่ฉันได้พูดจบจู่ๆเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของปั้นก็ดังขึ้นซะก่อน

"ครับ ว่าไง?" เขากดรับโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว

ฉันยืนกอดอก ฟังปั้นคุยโทรศัพท์กับคนปลายสายอย่างเงียบๆ และสังเกตเห็นเขาหันไปมองหน้าจอแล้วเอ่ยชื่อใครบางคนออกมา

"จำได้สิครับ น้ำหวาน วันนี้หรอ อ่า เดี๋ยวขอดูอีกทีนะครับ"

"ครับ ได้ครับ เดี๋ยวโทรกลับไปนะ"

ฉันทำหน้ายุ่งยาก ก่อนจะเบะปากและกรอกตาไปมา ทีกับยัยน้ำหวานพูดครับทุกคำเลยนะ แหวะ ได้ยินแล้วจะอ้วก

"ทำหน้าแบบนั้นคือ?" 

ฉันหันไปมองไอ้คนตัวโตที่นั่งอยู่บนเตียง ก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆ

"ไม่ชอบ" ฉันตอบกลับด้วยสีหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรเหมือนกัน

"ทำไมไม่ชอบ น้ำหวานเขาไม่ได้ทำอะไรให้มึงสักหน่อย"

"ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ ไม่ถูกชะตา" ฉันตอบกลับไปสั้นๆ พร้อมกับยักไหล่ ไม่อยากอธิบายอะไรเพิ่มเติม แค่เห็นหน้ายัยนั่นเมื่อวานก็รู้สึกไม่พอใจละ ยิ่งมาขอไลน์ไอปั้นด้วยฉันยิ่งไม่ชอบใหญ่ 

อาจจะเป็นเพราะฉันหวงเพื่อนมากกว่า

"หึ หึงกูหรอ"

"ทำไมกูต้องหึงมึงด้วย"

"ใครจะไปรู้มึงอาจจะคิดไม่ซื่อกับกู" ปั้นพูดขำๆ

"บ้าแล้ว กูนี่นะคิดไม่ซื่อกับมึง หลงตัวเอง กูมีแฟนอยู่แล้วเนาะ" ฉันเบะปากตอบมัน มั่นมากที่มาบอกฉันคิดไม่ซื่อกับมัน แม้เมื่อก่อนจะเคยคิดแบบนั้นจริงๆ แต่ตอนนี้เราสองคนเป็นเพื่อนกัน และการเป็นเพื่อนมันก็ดีอยู่แล้ว จะไปคิดอะไรเกินเลยให้เสียเพื่อนทำไม จริงไหม?

อื้มม แต่จะว่าไปปั้นมันก็หุ่นดีเหมือนกันนะเนี่ย ยิ่งได้มองใกล้ๆแบบนี้ก็ยิ่งเห็นร่องซิกแพคชัดมากๆ กล้ามเนื้อหน้าท้องแน่นแข็งเป็นมัดๆเลย น่าจับสุดๆ

กึก! 

ฉันเผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ความคิดสับสนในใจเริ่มตีมาจนทำให้ใจเต้นแรงขึ้น เมื่อเห็นหน้าท้องของมันที่ขยับขึ้นลงตามการหายใจ และผิวขาวๆ ที่ดูน่าดึงดูดมากกว่าที่คิดไว้ ฉันไม่เคยรู้เลยว่าปั้นมันมีเสน่ห์แบบนี้ จนทำให้ฉันเผลอมองไม่วางตา 

"มองอะไร?" 

"มองซิกแพคมึงไง แน่นมาก" ฉันเผลอตอบออกไปโดยไม่ทันได้ตั้งตัว เหมือนสติสตางค์ไม่ได้อยู่กับเนื้อกับตัว

"หึ งั้นลองจับดูไหม"

ฉันรู้สึกเหมือนควบคุมตัวเองไม่อยู่สติล่องลอยก่อนจะยื่นมือไปแตะที่หน้าท้องที่มีกล้ามเนื้อแน่นๆทันที พอได้ลองสัมผัสแล้วโคตรแน่นเลย เรียงตัวกันเป็นก้อนๆเลย

"เนี่ยมึงคิดไม่ซื่อกับกู"  ปั้นพูดพร้อมกับยกยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก

"อุ๊ย!" ฉันหลุดออกจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะและคำพูดยียวนของไอ้คนตัวตัว กระพริบตาปริบๆก่อนจะรีบดึงมือตัวเองกลับ

"กูลืมตัวเหอะ ไม่ได้ตั้งใจจะจับของมึงสักหน่อย"

"จับได้ไม่ได้ว่าอะไร" 

"ไม่หวงตัวกับกูหน่อยหรือไง?" ฉันขมวดคิ้วมองหน้ามัน

"ไม่อ่ะ กับมึงกูยอมทุกอย่างอยู่แล้ว"

"หิวยัง?" ปั้นเอ่ยถาม ทำให้ฉันกระพริบตาถี่ๆหันไปมองใบหน้าหล่อเหลาก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

"ไปอาบน้ำปะเดี๋ยวกูพาไปหาไรกิน" 

"มึงช่วยขับรถพากูไปหัวหินหน่อยได้ป้ะ?"

"ไปทำไม?" มันขมวดคิ้วถาม

"คิดถึงพี่เจมส์อ่ะ ไม่ได้เจอนานแล้ว" จู่ๆก็คิดถึงพี่เจมส์ขึ้นมาซะอย่างนั้น เมื่อวานไลน์ไปพี่เขาก็ไม่ตอบ อันที่จริงก็อยากจะชวนไอ้ปั้นไปเป็นเพื่อนตั้งแต่เมื่อคืนแล้วแหละ

"ไปเอง กูไม่ขับรถไปส่ง"

"อย่าใจร้ายได้ป้ะกับเพื่อนเนี่ย"

"วันนี้กูไม่ว่างละ"

"เมื่อกี้ยังชวนกูไปกินข้าวด้วยอยู่เลย"

"ตอนนี้ไม่ว่างละ เดี๋ยวไปดูหนังกับน้ำหวานต่อ" 

มันพูดด้วยสีหน้าราบนิ่งก่อนจะเบือนสายตาไปจากฉัน เป็นอะไรของมันเนี่ย?

"สรุปคือมึงจะเปิดใจให้ยัยน้ำหวานนั่นหรอ?" 

"เออ ตอนแรกว่าจะไม่ แต่ตอนนี้อยากลองดู"

"กูไม่ชอบยัยนะ"

"เรื่องของมึงเหอะ จะไปหาแฟนมึงไม่ใช่หรือไงไปอาบน้ำดิ" 

"มึงจะไม่ไปเป็นเพื่อนกูจริงๆหรอ?" 

"เออ"

"น้ำหวานกับกูใครสำคัญกว่ากัน?" ฉันเอียงหน้าถามคนตัวโตที่ทำสีหน้าเรียบนิ่ง 

"กูจะกลับห้องละ" ปั้นเอ่ยตอบก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อที่ตากไว้ริมระเบียงมาใส่

"ใจร้ายอ่ะ เห็นสาวดีกว่าเพื่อนได้ไง" ฉันเบ้ปากตีหน้าเศร้ามองคนตัวโต ปกติก็ยอมตลอดไม่ใช่หรอแล้วทำรอบนี้ถึงได้ใจร้าย ไม่ชอบใจเลยที่มันเห็นคนอื่นสำคัญกว่าอ่ะ

"แล้วแต่มึงจะคิดเหอะ กูกลับละ" 

"เออ ชิ คนใจร้ายกูขับรถไปคนเดียวก็ได้ ขอให้ดูหนังกับยัยน้ำหวานให้สนุกละกัน" 

"เออ" 

มันตะโกนตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่งไม่สบอารมณ์ก่อนจะเดินไปหยิบกุญแจรถและโทรศัพท์ที่อยู่บนหัวเตียงและเดินออกจากห้องฉันไปทันที

เป็นอะไรของมันเนี่ย เมื่อกี้ก็ยังเล่นกันดีๆอยู่เลยไม่หรอ??