LOGIN“นี่เรื่องจริงเหรอ ฉันอยากกรี๊ด”น้ำอิงยิ้มกว้าง มองเพื่อนรักที่กำลังจะได้เป็นแม่คนซึ่งนั่งอยู่ในอ้อมกอดของวายุที่ตั้งแต่ลงมานั่งในสวนหลังเชิญเพื่อนมาร่วมปาร์ตี้บาร์บีคิวก็ยังไม่ยอมหุบยิ้ม ทั้งยังจูบหน้าผากมนอย่างแสนรักไม่อายใคร ก็อดจะอมยิ้มตามไม่ได้ ในขณะที่อีกสองคู่ชู้ชื่นเองก็ยิ้มกว้างยินดีไม่ต่างกัน“ฉันดีใจด้วยนะข้าว ลม แซงหน้ากันไปอีกแล้ว พี่ขุนไม่เห็นได้เรื่องเลย ขี้โม้ไปวัน ๆ แถมยังบ้างาน ไม่ค่อยมีเวลาให้ฉันด้วย”โมนาทำหน้าแง่งอนใส่คนรักที่เพิ่งเปิดตัวกันได้ไม่นาน ฝ่ายชายหัวเราะร่วนแต่จ้องเขม็งคาดโทษที่กล้าว่าเขาขี้โม้ไปวัน ๆ ไม่สามารถทำเธอท้องได้เสียที ทั้งที่เขาและเธอยังไม่ทันได้แต่งงานกันด้วยซ้ำ“เหอะ ถ้าพี่ได้เรื่องขึ้นมาโมนาก็ว่าพี่อีกว่าทำโมนาท้องก่อนแต่ง งานเราอีกสองเดือนเลยนะครับ ถ้าท้องก่อนหน้านี้นี่ท้องโตแน่ ใส่ชุดแต่งงานไม่สวยนะ เอาไหม”สาวสวยสะบัดหน้าหนีแง่งอนแต่ขุนพลกลับดึงเธอมาหอมแก้มเพื่อง้อหน้าตาเฉย จึงถูกน้อง ๆ โห่แซว“โห่ เฮีย พอเปิดตัวนี่คลั่งรักสุด ๆ ไปเลยนะครับ เมื่อก่อนว่าผมกับข้าวว่าคลั่งรัก ตอนนี้ตัวเองเป็นเอง กอดโมนาไม่ปล่อยเลย”วายุยักคิ้วแซว แต่ขุนพล
รถยนต์คันหรูสีดำมันปลาบแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าประตูคฤหาสน์หลังใหญ่ ขวัญข้าวในชุดเดรสสายเดี่ยวสีชมพูน่ารักที่ยืนรออยู่แล้วส่งยิ้มให้ชายหนุ่มที่กำลังเปิดประตูรถลงมา“ข้าว...”วายุก้าวยาว ๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงตัว รั้งร่างบางเข้ามากอดแน่น น้ำตาลูกผู้ชายไหลอาบแก้มแต่ริมฝีปากยิ้มกว้าง“ดีใจด้วยนะลม”เขาพยักหน้า หลับตา จูบศีรษะทุยอย่างแสนรัก แล้วกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น รู้สึกหวงแหนคนรักสุดหัวใจ“ผมดีใจที่สุดเลยที่ไม่ได้มีลูกกับคนอื่นนอกจากข้าว ผมขอโทษนะ ชาตินี้จะไม่มีวันทำข้าวเสียใจอีกแล้ว”“อืม อย่าทำข้าวเสียใจอีกนะ” ขวัญข้าวเองก็กอดเขาแน่นเช่นกัน“สาบานเลย”หนุ่มสาวผละห่าง ต่างเช็ดน้ำตาให้กัน หัวเราะออกมาด้วยความโล่งอกแล้วโผเข้ากอดกันอีกครั้ง“ผมรักข้าว”“ข้าวก็รักลม”ผละห่างออกมาเช็ดน้ำตาให้กันอีกครั้ง ก่อนวายุจะประคองใบหน้าสวยงามขึ้นรับจูบอ่อนโยนที่ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความรักล้นหัวใจเสียงอาเจียนดังออกมาจากห้องน้ำตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางปลุกให้ขวัญข้าวรู้สึกตัวตื่น หันมองคนรักที่เคยนอนกอดอยู่ด้านหลังก็พบเพียงความว่างเปล่าเป็นการยืนยันว่าเสียงที่ดังอยู่ในห้องน้ำเป็นเรื่องจริง ไม่ได้ฝันไป“ลม..
เนื่องจากเสียเลือดไปเยอะจากการคลอดลูก ทำให้มินอาหลับสนิทไปทันทีด้วยความอ่อนเพลียหลังให้นมลูกครั้งแรกเมื่อวายุคุยธุระเสร็จก็เข้ามาในห้องพัก เห็นพ่อแม่ของเขาและมะขวิดยืนมองร่างเล็กป้อมในรถเข็นเด็กแรกเกิดจึงเดินเข้าไปหา“ลม มาดูหน้าลูกสิ น่ารักน่าชังเชียว” พิชามญช์เรียกลูกชายเสียงเบาทันทีที่เห็นใบหน้าอ้วนกลมขาวผ่องที่ต้องบอกว่าไม่คล้ายเขาและมินอาเท่าไรนักก็อดที่จะรู้สึกเอ็นดูไม่ได้ แม้ว่าที่ผ่านมาหลายเดือนเขาไม่เคยดูดำดูดีสองแม่ลูกเลยก็ตาม จึงยื่นนิ้วเข้าไปเขี่ยแก้มราวซาลาเปาเล่น“น่ารักจังเลยนะคะคุณลม แต่มะขวิดว่าหน้าไม่คล้ายคุณลมเลยนะคะ แต่ก็ไม่เห็นเหมือนคุณมินอา” คำพูดมะขวิดทำวายุชะงัก“มะขวิด เด็กเล็กก็แบบนี้แหละ ยังมองไม่ออกหรอกนะว่าเหมือนใคร”พิชามญช์ดุเสียงเบา เหลือบมองลูกชายที่ขมวดคิ้วสงสัย ด้วยรู้ดีว่าลูกชายไม่อยากยอมรับเด็กคนนี้เป็นทุนเดิม แถมตอนนี้ยังกลับไปคืนดีกับขวัญข้าวเรียบร้อยแล้วอีกต่างหาก“ผมแอบตรวจไม่ได้ถ้าผมไม่เซ็นรับรองเด็กคนนี้ก่อน แต่ผมจะเซ็นได้ไงครับแม่ ในเมื่อผมยังไม่แน่ใจเลยว่าเป็นลูกผมจริงหรือเปล่า” วายุถอนหายใจ“แล้วลมจะเอายังไง” คนเป็นพ่อเอ่ยถาม“ถ้าผมไม่รอ
ความอัดอั้นตันใจพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย น้ำอิงที่ยืนอยู่ด้านข้างกุมมือเขาแน่นขึ้นเพื่อถ่ายทอดความรักให้กับคนที่พยายามทำทุกอย่างให้เธอกับเขาได้อยู่ด้วยกันคำพูดยาวเหยียดและแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของลูกชายทำพ่อแม่ชะงัก ผลผลิตที่ไม่ได้เกิดจากความรัก ต่อให้เลี้ยงดูมาอย่างดีด้วยเงินทองของมีค่า แต่อย่างไรสิ่งที่เด็กคนหนึ่งต้องการที่สุดก็คือความรัก ความเข้าใจ ความอบอุ่นในครอบครัวอยู่ดีซึ่งจะมีได้มันต้องเริ่มจากความรักของคนเป็นพ่อแม่ที่มีให้กันก่อน และนั่นเป็นสิ่งที่เวกัสโหยหามาตลอดชีวิตวิภูถอนหายใจ สงสารลูกชายที่ต้องเกิดมาในครอบครัวที่มีความอบอุ่นแค่ฉากหน้า ทุกวันนี้พวกเขาไม่จำเป็นต้องขวนขวายหาชื่อเสียงเงินทองจากที่ไหนอีกแล้วเพราะตัวเองก็มีมากจนไม่รู้จะใช้อย่างไรหมด จึงตั้งใจตัดวงจรอุบาทว์ตั้งแต่วันนี้“อืม พ่ออนุญาต ที่เหลือพ่อเคลียร์เอง จะไม่มีใครบังคับจับแกหมั้นได้อีก พ่อสัญญา”เวกัสยิ้มกว้างทั้งน้ำตา ยกมือไหว้ขอบคุณพ่อแล้วจับมือพาน้ำอิงเดินออกไปจากตรงนี้ทันที“คุณทำแบบนี้ได้ยังไง คุณภู คุณปล่อยลูกไปลงนรกกับผู้หญิงคนนั้น”“นี่คุณยังไม่รู้ตัวอีกเหรอคุณวัน ว่านรกที่แท้จริงมันคือที่บ้
“มีความสุขกันจังเลยนะคะ เวย์”เสียงที่ดังอยู่เบื้องหลังทำให้เวกัสกับน้ำอิงที่กำลังยืนเลือกขนมหวานของโรงแรมชื่อดังหันกลับไปมอง เห็นเป็นจินนี่กับแม่ของเธอ รวมถึงแม่ของเขาที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ทั้งเขาและน้ำอิงจึงพนมมือไหว้“อ้อ คนนี้เองเหรอคะคุณวัน ที่มาแย่งตาเวย์ไปจากจินนี่”จรรยากวาดมองน้ำอิงตั้งแต่หัวจรดเท้า สวยขนาดนี้นี่เองเวกัสถึงหลงรักนักหนาถึงขั้นกล้าขัดคำสั่งพ่อแม่“ค่ะ คนนี้แหละ หน้าด้านหน้าทน ทำตัวเป็นลิงหลอกเจ้า มารยาทำเป็นเลิกกับเจ้าเวย์แล้ว สุดท้ายก็กลับมาฉกเจ้าเวย์ไปใหม่ มือเหนียวเป็นปลาหมึกจับไม่ปล่อย”ถ้อยคำถากถางจากปากแม่ของคนรักทำน้ำอิงกัดฟันแน่น น้ำตาเอ่อคลอด้วยความเจ็บใจ“แม่ พูดอะไรครับ”“หุบปากไปเลย ไปนั่งที่โต๊ะกับแม่ รู้ไม่ใช่หรือไงว่าควรต้องทำตัวแบบไหน แม่บอกแกแล้วนี่ว่าวันนี้แกต้องมาอยู่กับจินนี่”เขารู้อยู่แล้วว่างานวันนี้ครอบครัวของเขาและครอบครัวของจินนี่ได้รับเชิญให้มาร่วมงานเพราะรู้จักสนิทสนมกันดีกับพ่อแม่ของไม้หมอน และเขาตั้งใจขัดคำสั่งไม่ยอมไปร่วมโต๊ะด้วยตั้งแต่แรก“แล้วทำไมผมต้องทิ้งแฟนไปอยู่กับจินนี่ด้วยล่ะครับ”“เจ้าเวย์” วันทนาตวาดลูกชายเสียงไม่ดังนักเพราะแ
ความในใจที่พรั่งพรูออกมาทำผู้ใหญ่ทุกคนชะงัก แต่ไม่มีใครอยากยอมรับความผิด โดยเฉพาะมิรินที่แม้จะโดนปฏิเสธต่อหน้า แต่กลับอยากแย่งเขามาเป็นของตัวเองให้ได้“ก็เพราะผู้หญิงคนนั้นมันกระจอกไง มันเอามาเชิดหน้าชูตาไม่ได้ แต่รินทำได้ คุณจะกลายเป็นผู้ชายที่น่าอิจฉาที่สุดที่ได้แต่งงานกับริน”“ใครกันแน่ที่กระจอก คุณหรือเอมิ” ไม้หมอนตวาดลั่นไม่ยอม ก่อนพูดต่อ“คุณไม่ใช่เหรอที่กระจอกจนถึงขั้นให้ผู้ใหญ่มาบีบบังคับให้ผมหมั้นด้วยเพราะไม่มีปัญญาทำให้ผมรัก ในขณะที่เอมิไม่ต้องทำอะไรเลย ผมก็รักและอยากแต่งงานด้วย”“ไม้...กรี๊ด...”มิรินกรีดร้องอีกครั้ง ก้าวพรวดจะตบหน้าเอมิโยะแต่ถูกไม้หมอนเอาตัวบังไว้ได้ทัน จึงถูกผลักออกห่างจนกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว“ไม้ นี่คุณกล้าทำแบบนี้กับรินเลยเหรอ”“เลิกทำตัวทุเรศ ๆ สักทีริน อย่าทำร้ายเมียผม ยังไงชาตินี้ผมก็ไม่มีวันรักคุณ ไม่มีวันยอมแต่งงานด้วย ถึงจะไม่มีเอมิก็ไม่เอาคุณ เข้าใจหรือยัง”“นี่นายกล้าทำกับลูกสาวฉันขนาดนี้เลยเหรอ”กิตติตวาดลั่น ดวงตาลุกโชนด้วยความโกรธ ไม้หมอนไม่ได้เกรงกลัว และไม่สนใจรักษาความสัมพันธ์จอมปลอมให้พวกผู้ใหญ่อีกแล้ว“ครับ ช่วยเอาลูกสาวคุณอากลับไปด้ว







