LOGINWalang pasok ngayong araw.Nang malaman ko iyon, agad kong naisip na magandang pagkakataon iyon para makapagpahinga. Hindi dahil pagod ako sa trabaho, kundi dahil kailangan kong pag-isipan at kalkulahin ang susunod kong hakbang.Hindi ko maaaring hayaang si Micah Lorenzo ang magdikta ng mga mangyayari sa buhay ko.Mula nang magsimula siyang magtrabaho bilang executive secretary ni Amiel, unti-unting nagbabago ang lahat sa kumpanya. Ang mga empleyadong dati ay halos yumuko at matakot sa tuwing makikita ako ay nagkaroon na ng lakas ng loob na ngumiti sa kaniya. Ang mga taong dati ay takot magreklamo sa mga ipinapagawa ko ay tila nakahanap ng kakampi sa kaniya. At ang pinakamasama sa lahat, tila hindi na maikakaila ni Amiel na napakahusay at walang kapintas-pintas ni Micah sa trabaho.Hindi iyon ang planong gusto kong mangyari.Dapat ay ako ang katabi ni Amiel sa executive office. Ako ang dapat na unang nakikita niya sa umaga at huling kinakausap bago siya umuwi. Ako ang dapat na nag-aab
Pagdating ko sa bahay, agad kong inilapag ang aking bag sa sofa at umupo.Pagod na pagod ang katawan at isip ko mula sa mga nangyari ngayong hapon, pero hindi ko na iyon pinansin. Agad kong kinuha ang aking cellphone at binuksan ang chat thread namin ni Amiel.Matagal ko nang alam kung paano siya lambingin at paikutin. Alam ko kung anong oras siya kadalasang kumakain, kung kailan siya napapagod nang husto sa trabaho, at kung paano siya kumikilos o nagbabago ang timpla kapag masyado nang maraming iniisip sa kumpanya.Alam ko rin na kahit gaano siya katapang at kalamig sa harap ng ibang tao, may bahagi sa kaniya na madaling mag-alala at lumambot para sa mga taong sa tingin niya ay mahalaga sa kaniya.At iyon ang bahagi ng pagkatao niya na palagi kong nilalapitan at sinasamantala.Dahan-dahan akong nag-type ng mensahe..[“Amiel, nakauwi na ako sa bahay. Huwag kang mag-alala sa akin, ha? Sana nakakain ka na ng hapunan. Huwag mong kalimutang magpahinga kapag natapos ang mahabang meeting mo
Lumipas ang ilang mabagal at nakatensyong minuto.Sinubukan kong magkunwaring abala sa aking cellphone habang naglalakad-lakad nang walang kaabog-abog sa pasilyo. May ilang empleyadong nakasalubong ako, at gaya ng dati, nagbigay sila ng magagalang na ngiti at pagbati sa girlfriend ng susunod na chairman.Ngumiti rin ako sa kanila nang napakatamis.Walang dapat maghinala. Walang dapat makaalam.Pagkalipas ng eksaktong tatlumpung minuto, dahan-dahan akong bumalik sa tapat ng security room. Kumatok ako nang bahagya sa pinto, ngunit wala nang sumagot mula sa loob.Marahan kong itinulak at binuksan ang pinto.Doon ko nakita ang guwardya na nakasandal nang husto sa kaniyang swivel chair, nakapikit ang mga mata, at nahihimbing na nang malalim.Saglit akong natigilan sa may pintuan para magmatyag. Pagkatapos ay lumapit ako nang kaunti upang tiyaking hindi lamang siya basta nagpapahinga o nagkukunwari. Tulog na tulog siya—ebidensya ng bisa ng inihalo ko sa kaniyang meryenda.Napasulyap ako sa
Pagsapit ng hapon, sinadya kong maghintay hanggang sa maging abala at nakatutok ang karamihan sa mga empleyado sa kani-kanilang mga dokumento at gawain.Hindi ko muna kinausap o nilapitan si Micah. Hindi ko rin siya binigyan ng kahit katiting na dahilan para maghinala o magtanong kung ano ang susunod kong hakbang. Mas mabuting magkunwari akong kalmado at walang anumang nangyari sa pagitan namin sa Chairman’s Office kanina. Kung sakaling mayroon siyang nakatagong plano laban sa akin, ayokong makita niyang naaapektuhan o natatakot ako sa kaniya.Pagkatapos kong ayusin ang ilang simpleng papeles sa mesa, kinuha ko ang aking signature bag at lumabas ng opisina.May dala akong isang maliit at eleganteng lalagyan ng meryenda.Hindi iyon para sa akin.Sa loob ng lalagyan ay may mga mamahaling pastry na nilagyan ko ng pampatulog.Hindi ko kailangang alalahanin ang mga detalye ng nakaraan.. ang tanging mahalaga sa akin ngayon ay ang magtagumpay sa pagpasok sa security room nang walang sinuman
Hindi ko kailanman maalis sa aking isip ang mukha at boses ni Micah.Ang kaniyang malamig at matalas na mga mata. Ang bahagya at mapanuyang ngiti sa kaniyang mga labi habang nakatayo sa harapan ko. At higit sa lahat, ang mga binitawan niyang salita bago siya tuluyang tinalikuran at lumabas sa opisina ng chairman.“Hindi ako katulad ng mga taong kaya mong paikutin sa pamamagitan ng pag-iyak.”Napakuyom nang mariin ang mga kamay ko habang nakatitig sa liwanag ng computer screen sa aking mesa.'Sino ba ang babaeng iyon para magsalita sa akin nang ganoon katindi?!'Hindi naman siya ang may-ari ng buong kumpanyang ito. Hindi rin naman siya ang tunay na nagpapasya sa mga opisyal na galaw dito. At higit sa lahat, hindi naman siya ang babaeng mahal at pinipili ni Amiel. Pero bakit ganito? Bakit sa kabila ng lahat ng galit ko ay may kumakawag na kakaibang kaba sa dibdib ko?Dahil sa kaibuturan ng aking puso, alam kong hindi siya basta-bastang kalaban.Matalino si Micah Lorenzo. At hindi laman
Hindi ko kailangang durugin o siraan si Audrey para lamang patunayan ang sarili kong halaga. Kailangan ko lang manatiling tapat sa mga katotohanang nakikita ng aking mga mata.Nang makarating ako sa harap ng elevator, inilagay ko ang folder sa ilalim ng aking braso at pinindot ang button para sa aming palapag.Habang dahan-dahang bumababa ang cabin ng elevator, hindi ko mapigilang maalala ang huling sinabi ni Audrey sa akin kanina.. siya ang mahal ni Amiel.Hindi ko alam kung gaano katotoo ang pahayag na iyon. Hindi ko rin alam kung hanggang saan kayang ipaglaban ni Amiel ang babaeng iyon kapag lumabas na ang lahat.Pero may isa pang tanong na unti-unting nabubuo sa aking isip: kung tunay ngang mahal at pinagkakatiwalaan ni Amiel si Audrey, bakit parang kailangan ng babaeng iyon na patuloy na patunayan at ipagmayabang sa lahat na hindi siya maaaring iwan? At kung ganoon katatag ang relasyon nila, bakit ang simpleng posibilidad lamang na may ibang taong nakarinig sa kaniyang totoong bo
“TITA, kaunti laang ho areng dala kong gamit. Maglalaba na laang ho ako nang madalas doon para hindi ako mangamoy-ipis. Di ga, may uniform naman ho kami sa restaurant?” tanong ko kay Tita Mandy habang umaandar ang kanyang magarang sasakyan.Kung titingnan mo ang dala kong bag, parang lalayas lang a
POV: Jamilla“Totoo ga hong magiging waitress ako doon, Tita? Hindi ga ho ako magiging tagahugas ng sangkatutak na plato?” tanong ko kay Tita Mandy. Pinsan siya ng tatay ko, ngunit masyadong obvious sa ngayon ang agwat ng aming buhay.Si Tita Mandy ay tipikal na isang “Rich Tita”. Kung makikita m
PROLOGUE: “Si-sir.. Saglit laang ho.. Ano hong– ano ga hong ginagawa ninyo?” tanong ni Jamilla kay Angelo, habang pinipilit pumasok ng lalaki sa pinto ng kanyang silid.“Bakit? Hindi mo papapasukin ang asawa mo sa silid mo?” halatang nakainom ito, dahil na rin sa tapang ng amoy ng alak na nagmumul
HABANG nasa sasakyan kami, panay ang himas ni Cong sa hita ko. Binabaybay namin ang isang kalsadang napapalibutan ng mga puno. Madilim ang paligid at wala halos ibang sasakyan."Cong..." malambing kong tawag."Huh? Bakit?" agad niyang sagot."Kung tutuusin, puwede naman tayong dito na laang sa kots
![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






