LOGINMADISON'S POV:
“Oh, darling! Bakit ngayon ka lang? Kanina pa kita tinatawagan pero hindi mo sinasagot ang tawag ko. Nag-alala tuloy ako, akala ko kung ano nang nangyari sayo." sabay yakap ko sa kanya ng mahigpit. “Pasensya na mahal ko, sobrang busy kasi sa trabaho. Eh deadline, kaya ang daming pinagawa ni sir Blakckwood." tila hinahapong saad niya. “Gano'n ba? Kumain ka na ba? Tara, ipinagluto kita ng paborito mong adobong pusit." saad ko sabay hawak sa kamay niya. Ngunit nagtaka ako dahil hindi man lang siya nagpatinag at nakatayo lang. Kaya nang lingunin ko siya ay napakunot-noo ako. “Ikaw na lang ang kumain, busog ako dahil nag-aya kasi ang mga trabaho ko na kumain sa labas. Pasensya na ha darling, mauuna na akong magpahinga sayo dahil pagod ako." saad niya. Akmang bubuksan ko pa lang sana ang bibig ko para magsalita, nang bigla na lang siyang umalis at iniwanan ako sa sala. “Hinintay pa naman kita para sana sabay tayo na kumain. Pero kakain na naman akong mag-isa ngayong gabi." malungkot na saad ko. Biglang nanikip ang dibdib ko saka ako nakaramdam ng bikig sa lalamunan ko. Mabilis na dumiretso ako ng kusina at kumain. Pero sa bawat pagsubo ko ay ng kanin at ulam ay wala ring tigil sa pagtulo ang mga luha ko. Hindi ko alam kung sadyang sensitive lang ba talaga ako o parang may nagbago talaga kay Brandon. Ang sâkit-sâkit kasi gusto kong malaman ang sagot pero natatakot akong tanungin siya at malaman ang totoo. Ano ba talaga ang problema, Brandon? — — — Tahimik na sumampa ako sa kama. Habang siya ay malalim na ang tulog. Ipinagsawalang bahala ko na lang ang lahat ng gumugulo sa isipan ko. Lilipas din ‘to, dapat ko siyang intindihin dahil asawa niya ako. Hindi ko namalayan na sa sobrang kapaguran sa gawaing bahay ay unti-unting bumigat ang talukap ng mga mata ko. Saka ako tuluyang tinangay ng antok at nakatulog na. — — — BRANDON'S POV: Bigla kong iminulat ang mga mata ko. Saka ko tiningnan kung mahimbing na ba talaga ang pagtulog ni Madison. Nang masiguro ko na tulog na nga siya ay dahan-dahan akong bumaba ng kama. Saka maingat na binuksan at sinarado ang p***o para hindi makagawa ng kahit anong ingay. Tumingin ako sa buong paligid, mahirap na at baka mahuli ako. Saka mabilis na naglakad patungong guess room. Marahan akong kumatok sa p***o. “Megan… Si Brandon ito.” malambing at halos pabulong na saad ko. Saka mabilis na binuksan ni Megan ang p***o at pinapasok ako sa loob. "My gosh! Ang tagal mo na naman, Brandon.” nagmamaktol na saad niya. Hinawakan ko ang pisngi niya saka marahang hinaplos ito. "Sorry na okay? Eh ang tagal kasing pumasok sa kwarto ni Madison. Hinintay ko pa siya na makatulog kaya natagalan ako. Ano bang gusto mong gawin ko para mawala yang pagtatampo mo?” malambing na saad ko. Parang may naisip siya na ideya saka biglang ngumiti ng napakatamis. “Siguro naman ay hindi ka pa nag-shower ‘no?" tanong niya. "Hindi pa naman, bakit my love?” malambing na saad ko. “Let's shøwer tøgether?" saka niya ipinalibot sa batok ko ang mga kamay niya, habang nakatitig sa mga mata ko nang mapang-âkit. “Sige ba! Gusto ko yan." saka ko tinaas-baba ang mga kilay ko ng nakakaloko. "Great!” saka niya hinila ang kamay ko at mabilis na inakay ako papasok ng banyo. Pagpasok sa loob ay sinandal ko siya sa p***o saka idîîn dito ang palapulsuhan niya. Pagkatapos ay siniil ko siya ng mapanabik na halik. "Dang it! Habang tumatagal ay mas lalo akong nahahalina sayo, Megan.” bulong ko sa kanya. "Sorry! Nakakahalina kasi ang âlindøg ko, kaya hindi ka magsasawa.” sabay titig niya sa akin ng malâgkit. Hinilâ ko siya papalapit sa may shower, saka ito sinindi. Kaya naramdaman ko na dumaloy ang malamig na tubig sa aming mga katawan. Saka ko muling hinawakan ang pisngi niya at nagsimulang halikan siya sa labi. Pababa sa panga, hanggang sa pisngi, habang kapwa namin tinatanggalan ng saplot ang isa’t-isa. Saka bumagsâk ang mga kâsüøtan namin sa sahig, basang-basa na ang mga ito. Tumambad sa akin ang mga kâbündukan at ang kanyang niyang tahong. “Ahhh… Brandon…” daing niya. "Now, turn around my love.” mapang-âkit na saad ko. Saka siya tumalikod at tumambad sa akin ang mâlâki niyang pang-upo. Sabay tâpîk ko rito ng malakas. "Oh….” dâing niya. Pagkatapos ay bigla kong ipinuwesto ang sarili ko sa kanyang likod. Saka ipinâsøk ang alaga ko. Nagsimula ko nang igînilîng ang baywang ko. Saka ako gumalaw sa loob niya ng mabilis at walang tigil. "Ah…Ah…Oh! Brandon! Bilisän mo pa!" mahinang daing niya. Kaya mas lalo kong bînilîsân ang pâggalaw sa kanya mula sa likod. Saka ko hinawakan ang mga kabündukân. Pagkatapos ay pïnîsîl ko na para bang squishy. “Ügh, darn it!" mahinang halinghing ko habang patuloy sa paggalaw mula sa likod niya. Makaraan ang ilang minuto ay nakaramdam ako na parang may gusto nang lumabas sa püsøn ko. Nakakakiliti at may kung ano pang pakiramdam. “F•ck! L-Lâbasän na ako, my love!" hinîhingâl na saad ko habang patuloy na naglalabas-masok sa loob ng tahong niya. “Ah…Ah…A-Ako rin.” dâing niya. Kaya mas bìnilisân ko pa ang pag-indâyøg ng balakang ko. Hanggang halos sabay na nanginig ang katawan namin at lumabas ang katas. Pagod na tinapos namin ang pagligo. Paglabas ng banyo ay kapwa na kami walang kibo. “Goodnight, my love!” sabay halik ko sa labi niya. "Kailangan ko nang bumalik sa kwarto namin ni Madison. Mahirap na, baka mahuli pa tayo.” halos pabulong na saad ko sa kanya. Napanguso ito nang sumampa sa kama. "Heto na naman tayo, pagkatapos ng pag rømânsâhân natin ay hindi na naman kita makakatabi sa pagtulog ko.” malungkot na saad niya. Dahilan para mapahinga ako ng malalim saka ko siya niyakap ng mahigpit. “Sorry, hayaan mo. Kapag nakakuha ako ng tiyempo ay idîdispâtsä ko na si Madison." Namimilog ang mga matang napatingin siya sa akin. “What do you mean?" “May plano ako, para mapawalang bisa ang kasal naming dalawa." sabay ngisi ko. “Talaga?!" sabay hawak niya sa mga siko ko. “Yes, my love. Alam mo namang gagawin ko ang lahat para sayo, diba?" nakangiting saad ko. “Thank you, my love! Hihintayin ko yan, excited na akong maging Mrs. Carter!" masayang saad niya. “And so I am, my love." nakangiting saad ko. Pasensya na Madison, pero hindi mo ako kayang pasayahin sa kama. Kaya kailangan kitang tanggalin sa buhay naming dalawa ni Megan.MADISON'S POV: “Ihahanda ni Attorney Lopez ang complaint at mga kinakailangang dokumento. Isusumite ang reklamo sa prosecutor para sa kaukulang proseso.” paliwanag ni Zach. “Thank you, Zach…” sabay buntong-hininga ko. "Nakakapagod din pala yung ganto ‘no? Yung paulit-ulit na laman ka ng korte para lang pagbayaran ng mga nagkasala sayo ang nagawa nilang kasalanan.” "Naiintindihan kita, Maddy. Pwede mo akong maging rant buddy kapag nabibigatan ka na.” sabay abot niya sa kamay ko at pinisil niya ito ng marahan. Halos gawin ng tirahan ni Zachary ang cafe ko dahil pagkatapos niya sa trabaho, diretso na siya rito para samahan at tulungan ako para sa kaso. “Ma’am, excuse me po." saka pa-cute na inipit ng isa sa babae kong barista ang buhok niya sa kanyang tenga, habang nakatingin kay Zachary ng malagkit. Habang si Zach ay walang pakialam sa paligid niya kundi ako lang. Nilingon ko siya saka napataas ang kilay ko. “Ano yon?" “Mayro'n pong nagpapabigay sa inyo nitong package. Bayad na
MADISON'S POV:“Lumabas ka riyan, Madison!” sigaw ng isang tinig na halos mag histerikal na.Bigla akong nakarinig ng sunud-sunod na pagkatok sa pinto. Dahilan para umangat ang ulo ko, mula sa monitor patungo roon.“Pasok!" saad ko.Pagpihit ng pinto ay bumungad sa akin ang isa sa mga barista ko na halatang kabado base sa ekspresyon ng kanyang mukha."Ma’am, may nanggugulo po sa loob ng cafe. Nagpakilala na ina niyo raw siya.” problemadong saad niya habang napapakamot ulo.Napakunot-noo ako, may hinala na ako kung sino siya. "Lalabas na ako.” "Sige po ma’am.” saka na siya lumabas ng opisina ko.Paglabas ko ay tama nga ako. "Anong ginagawa niyo rito? At anong karapatang niyong manggulo sa mismong cafe ko?” malamig na saad ko sa pamilyang matagal ko nang kinalimutan na nag-eexist sa buhay ko. "Sheena, lagyan niyo muna ng close ang cafe.” utos ko."Masusunod po!” saad niya."Ma’am, Sir. Pasensya na po, bibigyan ko na lang kayo ng discount next time na mag purchase kayo ng kape. I’m sor
MADISON'S POV: “Maddy, kailangan ang statement mo para mapatunayan na nagkasala talaga sila.” saad ni Zachary. "Okay, tara na?” aya ko. Dinalaw niya ako nang umaga na yon sa mismong cafe ko at as usual ay may bulaklak na naman siyang ibinigay. Hinarap ko ang manager ng cafe. "Stella, ikaw na muna ang bahala rito. May mahalaga akong aasikasuhin.” saad ko. "Noted ma’am! Ingat po kayo.” nakangiting saad niya. "Thanks! Aalis na kami.” saad ko. Paglabas ng cafe ay nagtungo kami sa parking lot. Saka sumakay sa sasakyan ni Zachary at pinaandar niya ito saka minaneho patungo sa presinto. Makaraan ang tatlong pung minuto ay huminto ang sasakyan sa presinto kung nasaan sina Brandon at Megan. Nadatnan ko sila na nasa magkabilang selda, na para sa pambabae at panlalaki. Agad na napatayo sila nang makita ako. “Hoy, Madison! Palabasin mo kami rito. Ikaw ang dapat makulong pero bakit binabaligtad mo pa kami?" nagngingitngit sa galit na saad ni Megan habang matalim ang tingin sa akin. “Goo
MADISON'S POV:“Tulungan niyo kami! Gustong kidnap-pin ng babaeng ‘to ang anak ko!" sabay turo niya sa akin habang hawak niya ang kamay ng kanyang anak.Dahilan para magbulungan ang mga tao sa paligid habang tinitingnan ako, nang may halong panghuhusga sa paraan ng pagtitig nila.Napabuga ako ng hangin. “Seriously? Pwede pa nga kitang idemanda dahil sa paninirang puri mo sa akin." sabay ngisi ko.“Oh? Talaga? May pruweba na nga ako eh, sino sa tingin mong papaniwalaan ng mga tao sa ating dalawa ha?" paghahamon niya.“Bakit hindi mo tanungin ang anak mo, kung sino sa atin ang nagsasabi ng totoo? Ang mga bata, hindi marunong magsinungaling." malamig na saad ko.Dahilan para lingunin niya ang kanyang anak saka ko nakita kung paano niya hawakan ng mahigpit ang maliit na kamay niya.“Magsabi ka ng totoo Chloe! Diba gusto ka niyang kunin sa akin?" mahinang saad niya pero may kasamang pananakot.Dahilan para magsimulang humikbi na naman ang bata. “A-Aray! Mommy…Masakit po.” "Ano ba Megan! N
MADISON'S POV:“Flowers po, delivery para sa inyo." saad ng delivery boy.Napakunot-noo ako. “Kanino galing? Magkano?" sunud-sunod na tanong ko.“Hindi po sinabi kung kanino galing eh, nagde-deliver lang po kasi ako. Saka bayad na po yan. Gusto niya raw po kayong i-congratulate sa opening ng cafe niyo," saka niya inabot sa akin ang papel at ballpen. “Pakipirmahan na lang po, katunayan na natanggap niyo na ang bulaklak." Kaya kinuha ko ito saka pinirmahan.Pagkatapos ay lumingon siya sa likuran niya saka biglang dumating ang mga kasamahan niya at may bitbit na bulaklak na may stand. Pero ang ikinagulat at nakakagimbal ay bulaklak ito na pang patay!Dahilan para matutop ko ang bibig ko sa gulat. Saka nanginig ang buong katawan ko sa takot.Maging ang mga tao dito sa loob ay nagsinghapan.“Damn it! Aalamin ko kung sinong nagpadala ng bulaklak na yan," saka niya kinabig ang baywang ko at niyakap ako ng mahigpit. “Itapon niyo yan sa basurahan, huwag niyo nang ilagay dito yan." ma-awtorida
MADISON'S POV:“Okay na ba ang lahat? Make sure na walang maging aberya. Kailangang maging successful ang grand opening ng cafe ko." saad ko sa mga hinire ko na empleyado at ng event organizer na inupahan ko para dito."Yes ma’am everything is all set. Huwag po kayong mag-aalala.” nakangiting sagot ng event organizer.Napahinga ako ng malalim. "Good to know then. Thanks!” aligagang saad ko.Lahat kami ay abala dito sa cafe, alas kwarto pa lang ng madaling-araw ay gumising na ako para makapaghanda ngayon. May pumapainlalang pa na upbeat song dito at may mga lobo na kulay gold at puti sa paligid para sa disenyo."Maddy, relax. Nandito ako para tulungan ka.” sabay abot ni Zachary sa kamay ko at marahang pinisil niya ito.Napabuntong-hininga ako. "Thank you, Zach! Ninenerbyos lang ako, ayoko kasi na magkaro'n ng problema.” hindi mapakaling saad ko.“Shh… Just breathe in and out, slowly. That’s it. Hindi yan makakatulong, kaya kumalma ka, okay?" malambing na saad niya.Dahilan para mabawa







