CHAPTER 1

The Stranger I Once Loved

Limang taon na ang lumipas…

Huminga ako nang malalim habang nakatayo sa harap ng malaking gusali ng Vance Corporation—ang pinakamakapangyarihang kumpanya sa buong lungsod. Ang salamin sa harapan ay kumikinang sa sikat ng araw, tila ba nagpapahiwatig ng bagong simula. Sa likod ng magagandang pintong ito, ang lahat ng pagod at sakripisyo ko sa loob ng limang taon ay magbubunga na. Dito, magsisimula akong kumita ng sapat na pera—pera na kailangan ko para sa gamot at pagpapagamot ng anak ko.

Inayos ko ang aking damit. Hindi na ako ang dating babaeng may makapal na kilay, maraming tigyawat, at medyo mataba. Limang taon ng pagbabago, pag-aaral, at pagsisikap ang nagbago sa akin. Ngayon, ang dating panget na babaeng minaliit ng lahat ay isa nang maganda, matikas, at puno ng kumpiyansa sa sarili. Nawala ang lahat ng kakulangan ko—sa panlabas man o sa loob. Ngunit sa kabila ng lahat ng pagbabago, ang tanging hindi nagbago ay ang dahilan kung bakit ako narito: ang aking anak.

“Kaya mo ‘to, Elara,” bulong ko sa sarili ko habang hinahaplos ang aking bag—kung saan nakatago ang litrato ng aking anak na si Zian. “Para sa kaniya lahat ng ito.”

Pumasok ako sa loob ng gusali. Malamig ang hangin, maganda ang paligid, at maayos ang lahat. Diretso akong pumunta sa tanggapan ng Human Resources upang kumpirmahin ang aking pagtanggap bilang Executive Secretary. Ilang araw pa lang ang nakakaraan nang ipadala ko ang aking aplikasyon gamit ang pangalang pinili ko—pangang hindi niya kailanman narinig, pangang lalong magpapahirap sa kaniya na makilala ako. Hindi na ako ang dating kilala niya. Ngayon, ako ay Elara Raine.

“Elara Raine…” ulit ng babae sa HR habang tinitingnan ang aking dokumento. “Tama po, ‘yan lang ang gagamitin mong pangalan dito. Walang ibang detalye, walang nakaraang babanggitin. Naiintindihan mo ba?”

Tumango ako nang mariin. “Opo. Walang problema.”

Itinuro nila ako patungo sa pinakamataas na palapag—ang opisina ng mismong CEO.

“Dito ka na maghihintay,” sabi ng babaeng nag-akay sa akin, sabay turo sa sofa sa labas ng malaking p***o. “Darating na rin po si Sir Lucas.”

Lucas.

Sa sandaling marinig ko ang pangalang iyon, parang huminto ang pagtibok ng puso ko. Hindi maaari. Hindi maaaring siya… Napahawak ako sa gilid ng mesa, pilit na pinapanatili ang aking balanse. Sigurado akong nagkakamali lang ako. Napakaraming kumpanya, napakaraming CEO—bakit siya pa? Bakit kailangang sa kaniya pa ako magtatrabaho?

Ngunit bago pa man ako makapag-isip nang mabuti, bumukas ang p***o.

At doon ko siya nakita muli.

Si Lucas Vance. Ang lalaking dumurog sa puso ko limang taon na ang nakakaraan. Ang lalaking itinuring akong laruan at premyo sa isang pustahan. Ang lalaking hindi alam na may bunga ang gabing akala ko ay puno ng pag-ibig.

Nakatayo siya sa pintuan, matangkad, mas matikas kaysa dati. Ang kaniyang mukha ay mas matalas, mas malamig, at mas makapangyarihan. Walang bakas ng pagmamahal sa kaniyang mga mata—tanging awtoridad at lamig lamang ang naroon.

Dahan-dahan siyang lumapit sa akin. Bawat hakbang niya ay parang dagok sa aking dibdib. Gusto kong tumakbo. Gusto kong umalis at huwag nang lumingon. Ngunit naalala ko ang mukha ng anak ko—ang kaniyang mahinang katawan, ang kaniyang ngiti, ang pangangailangan niya ng gamot. Kung aalis ako ngayon, mawawalan ako ng trabaho. At kung mawawalan ako ng trabaho… paano na ang aking anak?

Kaya nanatili akong nakatayo. Matuwid. Matatag. Iba na ang mukha ko. Iba na ang pangalan ko. Iba na ang buong pagkatao ko. Walang kahit anong magtuturo sa kaniya na ako ang babaeng minaliit niya limang taon na ang nakakaraan.

Tumigil siya sa harapan ko. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa. Hinahanap niya ang kahit anong bakas ng pagkilala sa akin. Ngunit wala. Walang kahit anong kinang ng pag-alala sa kaniyang mga mata. Dahil sa paningin niya… isa lang akong bagong mukha. Isang babaeng hindi niya pa nakikita kailanman.

“Pangalan mo?” tanong niya. Ang boses niya ay malamig, walang emosyon, parang hindi niya ako kilala kahit kailan.

“Elara Raine po,” sagot ko nang mahinahon, hindi nanginginig ang boses, hindi nag-iwas ng tingin. “Ang inyong bagong sekretarya.”

Tumango siya nang walang pagbabago sa kaniyang mukha. “Magsisimula ka na ngayon. Huwag kang mahuhuli. Huwag kang magkakamali. At huwag mong sayangin ang oras ko.”

“Opo, Sir Lucas,” sagot ko.

Tinalikuran niya ako at pumasok sa kaniyang opisina, na parang wala lang akong babaeng dumaan sa buhay niya. Hindi niya alam. Hindi niya alam na limang taon na siyang ama ng isang batang nangangailangan ng tulong. Hindi niya alam na ang babaeng minaliit niya ay nakatayo na sa harapan niya—hindi bilang kaniyang pag-ibig, kundi bilang kaniyang sekretarya. At ang pangalang Elara Raine… ang magsisilbing pader sa pagitan namin hangga’t hindi ko handang malaman niya ang totoo.

Napahawak ako sa aking dibdib nang tuluyan nang makapasok siya sa loob. Ang sakit ay nariyan pa rin—ngunit mas malakas na ako ngayon. Hindi na ako ang babaeng iiyak lang at maghihintay ng pagmamahal mula sa kaniya. Narito ako para sa aking anak. At kahit gaano pa kahirap… kahit araw-araw ko siyang makita… gagawin ko ang lahat.

“Para sa’yo, Zian,” bulong ko habang inilalagay ang aking bag sa mesa sa labas ng kaniyang opisina. “Anuman ang mangyari, para sa’yo ito. At Elara Raine na muna ang pangalan ko hangga’t hindi pa handa ang lahat.”

Hindi niya ako kilala. At sa ngayon… mas mabuti na iyon. Dahil kapag nalaman niya ang lahat… huli na ang lahat para sa kaniya.

 TO BE CONTINUED