Lahat ng Kabanata ng From Ugly Duckling To His CEO Secretary : Kabanata 1 - Kabanata 6

Masaya akong naglalakad papunta sa opisina niya, ang bawat hakbang ko ay magaan at puno ng pag-asa. Sa aking kamay ay hawak ko ang maliit na ultrasound picture—ang pinakamahalagang larawan sa buhay ko ngayon. Dalawang linya. Positibo. Magiging tatay na siya.Hindi ako perpekto. Alam ko ‘yon. Makapal ang kilay ko, maraming tigyawat sa mukha ko, at medyo mataba ako kumpara sa ibang babae. Madalas akong tuksuhin at pagtawanan. Pero sa kaniya… akala ko tanggap ako. Akala ko mahal niya ako. Akala ko iba ako sa lahat.Kaya naman punong-puno ng ngiti ang aking mga labi habang papalapit ako sa pinto ng kaniyang opisina. Gusto ko siyang gulat-in. Gusto kong makita ang reaksyon niya. Pero bago pa man ako makatuk ng pinto, narinig ko ang mga boses sa loob—ang boses niya, at ang mga boses ng kaniyang mga kaibigan.“Tapos na ba ang taya mo, Lucas?” tanong ng isa sa kanila, sabay tawa nang malakas. “Sabi mo kapag nagawa mo ‘yung babae, ikaw na ang panalo sa atin. At saka… ang panget naman niyan, pr

The Mask I WearUnang araw ko bilang sekretarya ni Lucas Vance. At sa loob ng walong oras, natutunan kong maging invisible.Tahimik ang opisina. Ang tanging tunog ay ang pag-type ko sa keyboard at ang paminsan-minsang pagtawag niya sa telepono. Bawat utos niya ay agad kong sinasagot—walang pag-aalinlangan, walang emosyon. Hindi ko siya matitigan nang matagal. Hindi ko kayang tingnan ang mukha ng lalaking minsan kong minahal nang totoo."Elara."Napatingin ako. Nakatayo siya sa pintuan ng kanyang opisina, hawak ang isang folder. Ang titig niya ay matalim, sinusuri ang bawat galaw ko."Pumasok ka rito."Tumayo ako agad at sumunod sa kanya. Sa loob ng kanyang opisina, amoy na amoy ko ang pabango niyang dati kong kabisado—ang bango na nagpapaalala sa mga gabing akala ko ay puno ng pagmamahal. Pinilit kong itago ang panginginig ng aking mga kamay."Kailangan kong ipaayos ang dokumentong ito," sabi niya, inihagis ang folder sa harapan ko. "Dapat matapos 'yan bago mag-alas singko. Walang ma

The PictureNanlamig ako.Nakatitig ako sa litratong hawak ko—ang mukha ko limang taon na ang nakakaraan. Payat ako noon, pagod, at halata ang bigat ng dinadala ko. Nakayakap ako kay Zian na bagong panganak pa lang, ang kanyang maliit na mukha ay nakapikit habang natutulog sa aking dibdib.Sino ang naglagay nito?Bumilis ang tibok ng puso ko. Tiningnan ko ang paligid—walang tao. Ang opisina ni Lucas ay tahimik, ngunit ang sobre sa aking mesa ay tila sumisigaw ng babala.Binuksan ko ang sobre at nakita ko ang isang sulat:"Alam ko kung sino ka, Zarie. At alam ko kung sino ang anak mo."Napahawak ako sa mesa. Nanginginig ang aking mga kamay. May nakakaalam. May nakakaalam ng totoo. Ngunit sino? Sino ang nagbabantay sa akin?Mabilis kong itinago ang litrato at sulat sa aking bag. Kailangan kong magingat. Kung may nakakaalam ng sikreto ko, nangangahulugan ito na may nagmamanman sa akin—at maaaring sirain nito ang lahat ng pinaghirapan ko.---Makalipas ang ilang oras, pumasok si Lucas sa