CHAPTER 2

 The Mask I Wear

Unang araw ko bilang sekretarya ni Lucas Vance. At sa loob ng walong oras, natutunan kong maging invisible.

Tahimik ang opisina. Ang tanging tunog ay ang pag-type ko sa keyboard at ang paminsan-minsang pagtawag niya sa telepono. Bawat utos niya ay agad kong sinasagot—walang pag-aalinlangan, walang emosyon. Hindi ko siya matitigan nang matagal. Hindi ko kayang tingnan ang mukha ng lalaking minsan kong minahal nang totoo.

"Elara."

Napatingin ako. Nakatayo siya sa pintuan ng kanyang opisina, hawak ang isang folder. Ang titig niya ay matalim, sinusuri ang bawat galaw ko.

"Pumasok ka rito."

Tumayo ako agad at sumunod sa kanya. Sa loob ng kanyang opisina, amoy na amoy ko ang pabango niyang dati kong kabisado—ang bango na nagpapaalala sa mga gabing akala ko ay puno ng pagmamahal. Pinilit kong itago ang panginginig ng aking mga kamay.

"Kailangan kong ipaayos ang dokumentong ito," sabi niya, inihagis ang folder sa harapan ko. "Dapat matapos 'yan bago mag-alas singko. Walang mali. Walang palusot."

"Opo, Sir Lucas."

Sandali siyang tumigil. Tinitigan niya ako nang mas matagal kaysa kinakailangan. Parang may hinahanap siya sa mukha ko—isang bagay na pamilyar, isang bagay na hindi niya maipaliwanag.

"May kilala ba tayo?" bigla niyang tanong.

Mabilis na tumibok ang puso ko. Pinigilan kong magpakita ng kahit anong reaksyon.

"Wala po yata, Sir. Baguhan lang po ako rito."

Tumango siya, ngunit hindi agad tumalikod. Matagal siyang nakatitig sa akin, parang may gusto siyang sabihin ngunit hindi alam kung paano. Sa wakas, kumunot ang kanyang noo at binalik ang atensyon sa kanyang computer.

"Lumabas ka na."

Huminga ako nang malalim nang makalabas ako ng opisina. Ang mga kamay ko ay nanginginig pa rin. Sa loob ng limang taon, inakala kong nakalimutan ko na ang sakit. Inakala kong sapat na ang pagbabago ko upang mawala ang lahat ng alaala. Ngunit isang tingin lang niya—isang tanong lang—at muli kong naramdaman ang bigat ng nakaraan.

---

Gabi na nang makauwi ako sa maliit naming apartment. Binuksan ko ang p***o at agad na bumungad sa akin ang ngiti ng aking anak.

"Mommy!"

Tumakbo si Zian palapit sa akin. Ang kanyang maliit na katawan ay payat, ngunit ang kanyang mga mata ay puno ng ligaya. Kinuha ko siya at mahigpit na niyakap.

"Kumusta ang araw mo, anak?"

"Okay naman! Si Lola Lina nagluto ng sinigang. Ang sarap!"

Napangiti ako. Lumapit si Aling Lina—ang matandang babaeng tumulong sa akin sa pag-aalaga kay Zian habang ako ay nagtatrabaho. Siya ang naging nanay ko sa mga panahong nag-iisa ako.

"Kumusta ang trabaho, Elara?" tanong niya.

Tumango ako. "Okay naman."

Hindi ko sinabi ang totoo. Hindi ko sinabing ang boss ko ay ang ama ng aking anak. Hindi ko sinabing araw-araw ko siyang makikita, araw-araw ko siyang haharapin, at araw-araw ay magpapanggap akong hindi ko siya kilala.

Habang pinapatulog ko si Zian, hawak ko ang kanyang maliit na kamay. Ang kanyang mukha ay natutulog nang mahimbing—tila walang problema, tila walang sakit na dala-dala. Pero alam ko ang totoo. Alam kong kailangan niya ng operasyon. Alam kong kailangan niya ng gamot na mahal. Alam kong bawat araw ay laban para sa kanya.

"Hinding-hindi ka mag-isa, anak," bulong ko. "Kahit kailangan kong tiisin ang araw-araw na pagharap sa tatay mo, gagawin ko. Para sa'yo."

Pumikit ako at naalala ang mga pangyayari limang taon na ang nakakaraan—ang tawanan ni Lucas kasama ang kanyang mga kaibigan, ang mga salitang pumatay sa puso ko, ang paglalakad ko palayo na bitbit ang sikreto ng aking pagbubuntis.

Ngayon, narito ako muli sa kanyang buhay. Ngunit hindi na ako ang dating Zarie—ang babaeng nagmamahal nang bulag, ang babaeng naniniwala sa kasinungalingan. Ngayon, ako si Elara Raine. At ang kailangan ko lang ay ang kanyang pera, hindi ang kanyang pagmamahal.

Ngunit may isang bagay na hindi ko inaasahan.

Nang gabing iyon, habang nakatingin sa kisame ng aking kwarto, may mensaheng dumating sa aking telepono. Isang unknown number.

"Elara Raine. Bakit parang pamilyar ka sa akin? Magkita tayo bukas. - L.V."

Nanlamig ako. Paano niya nakuha ang numero ko? At bakit—bakit parang may naaalala siya?

Pumikit ako nang mariin. Hindi pwede. Hindi pwedeng malaman niya. Hindi pa.

Ngunit alam kong balang araw, mabubuksan ang lahat ng sikreto. At kapag nangyari iyon, handa na ba ako?

Handa na ba akong harapin muli ang lalaking minsan kong minahal?

Handa na ba akong sabihin sa kanya na may anak siyang hindi niya alam?

At higit sa lahat—handa na ba akong patawarin siya?