LOGINในเมื่อห้ามแล้วไม่ฟัง ภูผาก็ไม่คิดจะยื้อให้เสียเวลา อยากไปหาเพื่อนนัก
“มาช้าไปหน่อยนะ...กลับไปสั่งสอนผู้หญิงของพี่ด้วย! ว่าอย่ามาล้ำเส้น ถ้ามีครั้งหน้าวาจะส่งยัยเบลไปตบ!!”“ถ้าจะขนาดนั้นมึงก็มาตบกับกูตอนนี้เลยมา!! ไม่มีหรอกครั้งหน้า กูจะเอาครั้งนี้แหละ มา!!”เมย์ว่าเสียงเกรี้ยวกราดเดินเข้าหาเอวาที่ยืนกอดอกนิ่งอย่างใจเย็น เพราะท่าทางสุขุมของเธอมันยิ่งทำให้คนอารมณ์ร้องอย่างเมย์ทนไม่ไหว“เห้ย ๆ ๆ” เทวารีบเดินมาขวางไว้พร้อมดันร่างบางของเมย์ออกให้ห่าง กล้าดียังไงจะมาตบน้องกู เดี๋ยวก็ตบเข้าให้ อินี่!“แล้วมึงมีตีนมีมือคนเดียวรึไง กูก็มี! มาตบกับกูนี่!!”เบลที่เงียบมานาน ในที่สุดก็ระเบิดออกมาด้วยเสียงตะโกนลั่นก่อนจะสาวเท้าอ้อมโต๊ะพลางถกแขนเสื้อขึ้นพร้อมยกมือขึ้นรวบผมย่างหงุดหงิด“กูทนมานานละ!”เสียงลอดไรฟันของเบลดังฟึดฟัด แววตาวาวโรจน์เหมือนคนพร้อมจะไปเปิดศึกสงครามเธอถอดกระเป๋าสะพายที่คาดไว้บนตัววางที่โต๊ะ แต่ในจังหวะกำลังเดือดมือเจ้ากรรมดันไปติดหูกระเป๋าของตัวเองที่พึ่งวางลงไปจนเกือบล้มหน้าคะมำโชคดีที่เอวามือไว
“วา...เห็นผู้ชายกลุ่มนั้นไหม หล่ออ่า”เสียงใสกระซิบกระซาบข้าง ๆ หูคนที่กำลังจดจ่อกับหน้าจอไอแพด เอวาละสายตาขึ้นมองตามสายตาของเบลก่อนจะพบว่าผู้ชายหน้าคมกลุ่มนั้นกำลังหยอกล้อพูดคุยกันตามประสาเพื่อน“ก็ได้อยู่...มัวแต่มองผู้จะเสร็จกี่โมงเนี่ย ฉันต้องกลับบ้านนะ”“ก็จะเสร็จแล้วเนี่ย”“รีบเลย พี่เทรอฉันอยู่”“รอที่ไหนอะ?” เบลถามอย่างสงสัยพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก็เห็นกลุ่มพี่ชายของเพื่อนนั่งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล “โอ้ะ! มีพี่ภูผาด้วย”เบลอุทานอย่างตกใจ เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องชกต่อยกับแอนดริวในวันนั้นเธอก็ไม่ได้เจอภูผาอีกเลย เอวาหันไปมองทันทีเมื่อได้ยินชื่อภูผา คนที่ติดอยู่ในใจเธอทุกวัน“จะว่าไป...ก็ไม่ได้เจอพี่ภูผานานเหมือนกันเนอะ ได้คุยกันบ้างไหมอะ” เพื่อนสาวหันมาสะกิดเอวาด้วยความอยากรู้อยากเห็น“ไม่นะ ไม่มีเรื่องอะไรต้องคุยนี่”เอวาเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ แล้วหันกลับมาสนใจงานตรงหน้าทั้งที่ในใจกำลังว้าวุ่นไม่มีสมาธิเหมือนก่อนหน้า
เชื่อว่าไม่มีใครบนโลกนี้ไม่เคยหลอกตัวเอง ไม่ว่าจะหลอกเพื่อให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้น หลอกเพื่อให้ตัวเองมีแรงเดินต่อไปในแต่ละวัน หรือแม้กระทั่งหลอกเพื่อหนีความจริง...แต่หารู้ไม่ว่าการหนีความจริงอาจจะเป็นเหมือนมีดสองคมที่ยิ่งหนีก็ยิ่งเหนื่อย ยิ่งปล่อยให้ปัญหาค้างคาก็ยิ่งเจ็บ จนสุดท้ายกลายเป็นความลังเลในการตัดสินใจ จะเดินต่อไปข้างหน้า หรือจะหันกลับไปที่เดิม อย่างเช่นภูผาในตอนนี้“พี่ขอโทษ…พี่ขอ โว้ยยย!!”ชายหนุ่มในชุดช็อปวิศวะนอนแผ่กายอยู่บนเตียงขนาดคิงไซซ์ พึมพำคำพูดเดิมซ้ำไปซ้ำมาในหัวเหมือนเครื่องเล่นที่วนลูปไม่มีวันหยุด ก่อนจะตะโกนขึ้นมาอย่างหงุดหงิดราวกับจะไล่ความรู้สึกว้าวุ่นและลังเลออกมาให้พ้นตัวนี่ก็ผ่านไปหลายวันแล้ว จากที่คิดว่าเมื่อห่างกันแล้ว ทุกอย่างจะค่อย ๆ ดีขึ้น ทว่าความจริงกลับตรงกันข้าม ยิ่งนานวันเขายิ่งโหยหา ยิ่งคิดถึงเธอมากขึ้นทุกวัน แม้จะมีผู้หญิงหน้าใหม่วนเวียนเข้ามาให้ลืมความรู้สึกเก่า ๆ แต่ไม่ว่าจะจับมือใครหรือสบตาใคร ภูผาก็ยังเห็นแต่หน้าเอวา ไม่เคยลืมได้เลยสักวินาทีร่างหนานอนพลิกตัวไปมา คิ
“บ้าที่สุด!”เสียงเล็กบ่นพึมพำขณะจ้ำอ้าวออกจากแคนทีนตึกวิศวะ ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา จนภาพตรงหน้าพร่ามัวไปหมด เธอพยายามบอกตัวเองให้เข้มแข็งห้ามอ่อนแอหรือเสียใจที่เห็นภูผามีผู้หญิงอื่นแนบข้างกาย ในเมื่อเลิกกันไปแล้ว ก็ต้องตัดให้ขาด ห้ามรู้สึกอะไรอีกทั้งสิ้น!พรึ่บ!เดินหนีมาได้ไม่ไกล ข้อมือเล็กก็ถูกคว้าไว้แน่นจากใครบางคนที่วิ่งตามมาติด ๆ เอวาหันกลับไปมอง หพก็กับร่างสูงใหญ่ของพี่ชายตัวเองยืนหอบหายใจเล็กน้อย ดวงตาคมทอดมองน้องใจตัวแก้วหัวแหวนด้วยความเป็นห่วง“พี่เท...”เทวาไม่ปล่อยให้เอวาได้พูดอะไรต่อแม้แต่นิดเดียว เขาเพียงคว้ามือเธอไว้แน่นแล้วพาเดินตรงไปยังโรงจอดรถอย่างเงียบงันไม่มีคำถาม ไม่มีคำปลอบใด ๆ เพราะแค่น้ำตาที่คลอเต็มดวงตากลมโตของน้องสาว…ก็ทำให้เขารู้แล้วว่า ตอนนี้เธอกำลังอ่อนแอและเจ็บปวดแค่ไหน“เย็นนี้กลับบ้านไปกินข้าวฝีมือพ่อแม่กัน”เสียงทุ้มเอ่ยชวนน้องสาวทันทีที่มายืนข้างรถหรูสีบรอนซ์เงินของตัวเอง เอวาพยักหน้าก่อนจะเงยขึ้นสบตาเทวา ไม่นานความเข้มแข็งก็
ตั้งแต่วันนั้นภูผาก็ไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายเกี่ยวกับชีวิตของเอวาอีกเลย เขาตัดขาดเธอราวกับไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แม้จะเดินผ่านกันเพียงแค่เอื้อมก็ไม่เคยชายตามอง เขากลายเป็นคนเย็นชาสำหรับเอวาแต่กลับกลายเป็นหนุ่มเพลย์บอยสำหรับผู้หญิงที่เข้ามาใหม่“แล้วไอ้ผาไปไหนอีก มันจะแดกไหมข้าวอะ” เสียงขุนเขาบ่นทันทีที่มาถึงโต๊ะภายในแคนทีนตึกวิศวะ“เดี๋ยวตามมา เห็นว่าไปส่งเด็กใหม่ที่ตึกอักษร” เทวาที่อยู่กับภูผาเป็นคนสุดท้ายตอบทันที“เด็กใหม่อีกละ มันเปลี่ยนอาทิตย์ละกี่คนกูถามจริง” มังกรละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์เงยขึ้นถามเพื่อนพลางขมวดคิ้วเป็นปมอย่างสงสัย“ก็มึงเองไม่ใช่หรอที่บอกให้มันแรด ๆ ร่าน ๆ อะ เป็นไง...แม่งมัวแต่ร่านไม่มีเวลาอยู่กับเพื่อนเลย” ขุนเขาว่าเย้ยมังกรพร้อมกระตุกยิ้มมุมปาก“ก็ไม่คิดว่าจะขนาดนี้นี่วะ ตอนนั้นแม่งก็ไม่เอาใครเลย ตอนนี้แม่งเอาทุกคน” มังกรส่ายหัวอย่างเอือมระอา “ถุงยงถุงยางมันใส่บ้างรึเปล่า?”“ระดับไอ้ผามันพกวันละสามกล่อง” เทวาว่า&ldqu
ตุ๊บ! พลั่ก!!ขณะที่ชายหนุ่มกำลังก้าวเข้าไปในตึกคณะแพทย์เพื่อรับเพื่อนสาวจากห้องพยาบาล อยู่ ๆ ก็ถูกฝ่าเท้าหนัก ๆ กระแทกเข้ากลางแผ่นหลังอย่างจัง ๆ จนทำให้แอนดริวเซถลาไปข้างหน้า ก่อนจะรีบหันกลับมาด้วยแววตาตึงเครียดเต็มไปด้วยความไม่พอใจ และทันทีที่เห็นต้นเหตุยืนหอบหายใจด้วยแรงโทสะ ดวงตาเขาก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ“พี่ภูผา…โอ้ย! อึก!!”ภูผาไม่ปล่อยให้แอนดริวได้พูดแม้แต่คำเดียว เขาถลาเข้าไปกระชากคอเสื้อนักศึกษาเต็มแรงราวกับคนขาดสติ ก่อนจะกระหน่ำหมัดตรงเข้าใบหน้าแอนดริวอย่างบ้าคลั่ง!พลั่ก!เสียงกระทบกันของกระดูกกับเนื้อดังสนั่น ทำให้ร่างของแอนดริวเซถอยไปตามแรงหมัดไม่มีโอกาสได้ตอบโต้หรือตั้งตัวใด ๆ ทั้งสิ้น“น้ำหน้าอย่างมึงเนี่ยนะ!! กล้านอกใจเอวา?! ไอ้สัตว์นรกเอ๊ย!!”เสียงคำรามของภูผาดังก้องแม้แต่คนที่อยู่ไกลยังก็ต้องหันมอง ทว่าทุกสายตาที่จับจ้องไม่ได้ทำให้เจ้าตัวรู้สึกอายเลยสักนิด เพราะสิ่งที่เขาสนใจมากที่สุดอยู่ตรงหน้านี้ ใครจะมองว่าเป็นคนยังไงเขาก็ไม่สนเพราะวันนี้ตั้







