LOGINเดี๋ยวนะคะ! ขอถามหน่อย อีตาชัตเตอร์อะไรนี่เป็นสเปิร์มตัวที่ดีที่สุดแล้วใช่ไหม? โอ้โหพ่อคุณเกิดมายังไงถึงได้มีคุณภาพของจิตและสมองต่ำเตี้ยเรี่ยดินต่ำจนสัมผัสได้ว่าเป็นแค่ไรฝุ่นที่อยู่ใต้ธุรีดินของเชื้อโรค เชื้อรา อะมีบา และแลคโตบาซิลลัส!
View Moreจุ๊บ!“ขอบคุณนะครับคนดี ของคุณที่เลือกพี่” พี่เตอร์จูบหน้าผากฉันแล้วก็กอดฉันแน่นอีกครั้ง เราสองคนนั่งกอดกันด้วยความรู้สึกที่มันดีจนบรรยายไม่ถูก ไหนจะส่วนนั้นที่ยังประสานกันอยู่เป็นเครื่องตอกย้ำว่าเราสองคนเป็นคน ๆ เดียวกัน“เอ่อ...พัดลมขอเคลียร์เรื่องพี่มิกซ์ต่อได้ไหมคะ” หลังจากนั่งกอดนั่งซึ้งกันมาสั
“ซี๊ด~ เอาออกก่อนก็ได้ค่ะ” พัดลมครางแต่ผมเอามือมาลูบหน้าอกเธอแทน“เดี๋ยวก็ต้องใส่ใหม่ เอาไว้แบบนี้แหละครับ”“อื้อ~ เอาออกก่อนค่ะ พัดลมมีเรื่องจะคุยกับพี่ พัดลมลืมไปเลย” พัดลมพยายามจะขยับตัวออกแต่ผมกอดเธอเอาไว้“อยู่แบบนี้แหละเชื่อฟังผัวบ้าง”“อื้อ!” ฮึ ๆ ๆ เธอหันมามองผมแล้วก็ครางในลำคอใส่ด้วยความขัด
“อื้อ~ ที่รักขา~ เมียไม่ไหวแล้ว ทำให้หน่อย~ รักเมียที~”“รับปากผัวก่อนครับ ถ้าทำให้ต้องไม่ไล่พี่ไปนอนที่อื่น วันนี้เราเริ่มก่อนไม่ใช่พี่” ผมต้องทำให้พัดลมรับปากก่อนให้ได้ เพราะท่าทางศึกวันนี้จะยาวและมันทำให้พัดลมเจ็บและแสบน้องสาวจนเดินไม่ปกติอีกแน่ ๆ“อื้อ~ พัดลมจะไม่ไล่พี่แล้ว ที่รักใส่เข้ามา ใส่เข
“อืม~ คายทิ้งที่รักมันคาว” ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยกินหรอกครับแต่ครั้งนี้มันออกมาเยอะผมสงสาร น้ำรักผู้ชายไม่ได้หอมหวานเหมือนที่บรรยายเป็นตัวหนังสือในนิยายหรอก“เสียดาย~” พัดลมกลืนน้ำรักทั้งหมดลงไปแถมยังตวัดลิ้นเลียรอบริมฝีปาก ตาก็โคตรเยิ้ม คำว่าเสียดายนี่ทำผมสติกระเจิงอีกแล้ว“พี่มีให้กินทุกวันเสียดายทำไม
“ฮึ ๆ ๆ ระวังเอดส์แดกล่ะไอ้น้องรัก แล้วมาทำเหี้ยไรแต่เช้า” ผมขี้เกียจคุยกับมันมากก็เลยถามเข้าเรื่องเลย ง่วงมากแล้วก็อยากไปจัดการยัยเมียสุดหื่นที่กล้าใจร้ายปล่อยผัวสุดที่รักนอนนอกห้องทั้งคืนใจจะขาดแล้ว“มาหาไง แม่กับป๊าไม่อยู่ผมเหงา”“เหงาเหี้ยไรมึงอยู่คอนโดไม่ได้อยู่บ้านไอ้ห่า”“ฮึ ๆ ๆ แสนรู้ว่ะเฮีย
“...ตอแหล! ค่ะคำเดียวก็รู้แล้วว่ากำลังคิดอะไร!” อะ อ้าว! ทำไมยัยหื่นรู้ทันผมวะ หรือว่าเสียงผมเมื่อกี้มันหื่นเหรอ ผมก็แค่พยายามจะตอบเธอแบบอบอุ่นให้เธอมั่นใจในตัวผมเท่านั้นเองนะครับ แต่สงสัยครั้งนี้ความคิดหื่นเหี้ย ๆ ของผมมันจะปิดไม่มิดจริง ๆ“พัดลมทำไมด่าพี่แบบนี้ล่ะคะ”“ไปเลยไอ้พี่เตอร์ ไอ้หัวทองอย่
ก๊อก ๆ ๆ“ที่รักขา~ เปิดประตูให้พี่หน่อยค่ะ”“มีอะไรคะ” เสียงหวานใสดังออกมาจากห้องนอนทำเอาผมยิ้มแก้มแทบปริ“พี่ง่วงแล้วค่ะ”“ง่วงก็นอนสิคะ นอนห้องรับแขก”“โธ่! พัดลมจ๋าคุณแม่แค่แกล้งแซวเล่นเอง หนูมาลงที่พี่ทำไมล่ะคะ” อ่า~ ใช่ครับตอนนี้ผมยืนเกาะประตูห้องนอนพยายามอ้อนวอนยัยหื่นให้เปิดประตู แต่ยัยหื่น
“ไม่มีอะไรหรอกขี้เกียจอธิบายไปถามเลขาป๊าเอาเองคุยเรื่องธุรกิจแล้ววุ่นวายปวดหัว แม่จะกลับแล้วยังไม่ได้ให้แม่บ้านเตรียมกระเป๋าเลยจะเดินทางพรุ่งนี้แล้ว แกพาน้องไปกินข้าวซะไป” ...คะ? อะไรวะ งง?“จะกลับแล้วเหรอครับ”“ย่ะ! ก็เห็นอยู่ว่าฉันหยิบกระเป๋าแล้วก็เพิ่งบอกไปหยก ๆ ว่าจะกลับ”“จะไม่คุยกับลูกสะใภ้ก่อ
reviews