Mag-log inMarielle’s POVAkala ko kilala ko na nang lubusan si Giovanni. Kilala ko siya bilang lalaking maunawain, mapag-aruga, at handang ibigay ang lahat para sa aming kapakanan. Ngunit sa gabing iyon, nakita ko ang ibang mukha niya—isang madilim, mapanganib, at walang takot na panig na hindi ko inakalang umiiral pa.Naglalakad lang kami pauwi galing sa pagbisita sa kaibigan ko nang biglang humarang ang isang lalaking nakatalukbong ang mukha. Madilim ang paligid, at tanging liwanag lang ng poste ang nagsisilbing gabay sa amin. Bago pa man ako makasigaw, mabilis niyang hinawakan ang braso ko at itinutok ang isang matalim na bagay sa aking tagiliran.“Huwag kang gagalaw,” banta ng lalaki, magaspang ang kanyang boses. “Ibigay mo ang lahat ng dala mo, o may mangyayaring masama sa’yo.”Nanlamig ang buong katawan ko. Ang tibok ng puso ko ay tila sasabog sa sobrang takot, at halos hindi ako makahinga. Ngunit bago pa man ako makapagsalita, naramdaman ko ang biglaang pagbabago sa kilos ni Giovanni sa
Giovanni’s POVIsang araw matapos ang tawag ng aking abogado, dumating siya—si Miranda Bellini. Nakatayo siya sa tapat ng pinto ng aking opisina, suot ang mamahaling damit na tila nagpapaalala sa kanyang dating katayuan, ngunit ang tingin sa kanyang mga mata ay puno ng galit at matinding pagnanais na makontrol ang lahat.Pumasok siya nang walang paalam, isinara ang pinto nang malakas, at hinarap ako na parang wala pang pitong taon na lumipas mula noong huli kaming nagkita.“Giovanni,” panimula niya, ang boses ay malamig ngunit puno ng diin. “Do you really think everything ends with just a piece of paper from Italy? Hindi ako papayag na itapon mo lang ako nang ganoon kadali.”Nakatayo ako sa likod ng aking mesa, nananatiling kalmado sa kabila ng bigat ng kanyang presensya. “Wala ka nang karapatan dito, Miranda. The divorce is legally approved. Matagal na tayong tapos. You have no place left in my life.”Ngumisi siya nang mapakla, lumapit nang kaunti habang nakatitig nang masama. “Ganya
Giovanni’s POVNakatayo pa rin ako sa harap ni Marielle, halos magkadikit ang aming mga katawan, nang biglang tumunog ang telepono sa ibabaw ng mesa. Ang tunog nito ay tila biglang pumutol sa tahimik at mainit na sandali sa pagitan namin. Agad akong humakbang nang kaunti palayo, kahit na labag sa loob kong matapos ang ganitong lapit sa kanya.“Sandali lang, mahal,” paalam ko habang inaabot ang telepono. “Malamang ay tungkol lang ito sa trabaho.”Ngunit sa sandaling marinig ko ang boses sa kabilang linya, nanigas ang aking buong katawan. Hindi ito galing sa laboratoryo gaya ng inaasahan ko, kundi mula sa aking abogado. Ang mga salitang binitawan niya ay parang malamig na tubig na ibinuhos sa aking pagkatao.“Sir Giovanni, kailangan ninyong malaman agad. Dumating na si Miranda Bellini kaninang madaling araw sa bansa. Ipinapahayag niya sa publiko at sa korte na hindi niya kinikilala ang desisyon ng diborsyo na inaprubahan sa Italy noong nakaraang buwan. Sinasabi niyang hindi ito wasto, a
Giovanni’s POV Ilang araw na ang nakalipas mula noong kumuha ako ng mga sample para sa DNA test, ngunit hanggang ngayon, nangingibabaw pa rin ang takot sa aking dibdib. Kahit anong pilit kong sabihin ang katotohanan kay Marielle, laging napapahinto ako sa tuwing naiisip ko ang posibleng mangyari. Paano kung magalit siya? Paano kung maramdaman niyang niloko ko ang kanyang tiwala nang gawin ko ito nang palihim? At higit sa lahat—paano kung dahil dito ay tuluyan na niya akong layuan? Ang isiping mawala sila sa akin ay sapat na para mataranta ang matatag kong kalooban. Nakaupo ako sa likod ng malaking mesa sa opisina ng Armani Corporation, tila abala sa mga papeles ngunit ang isip ko ay nasa ibang lugar. Inaasahan kong darating ang resulta ng pagsusuri sa loob lang ng ilang araw, at habang papalapit ang panahong iyon, lalong bumibigat ang pakiramdam ko. Biglang kumatok ang sekretarya ko bago dahan-dahang bumukas ang pinto. “Sir Armani, nandito po si Ms. Marielle,” paalam niya nang mag
Marielle’s POVSa loob ng mga nakaraang araw, may kakaibang bagay na talagang napapansin ko kay Giovanni—isang uri ng pagmamahal at atensyon na ibinibigay niya kay Mikayla na higit pa sa inaasahan ko. Hindi lang ito basta pagiging mabait o maunawain bilang kasama ko; parang may espesyal at malalim na ugnayan na unti-unting nabubuo sa pagitan nila—isang bagay na mahirap kong ipaliwanag sa mga salita.Tuwing umaga, siya pa ang naunang pumupunta sa kwarto ng bata upang dahan-dahan itong gisingin. Siya pa rin ang naghahanda ng paborito nitong almusal, makikipaglaro nang matagal, at makikinig nang buong atensyon kahit paulit-ulit na ang mga kwentong ikinukuwento ni Mikayla. Minsan, nahuhuli ko silang nagtitinginan, at sa tuwing tititigan ni Giovanni ang mukha ng aking anak, may kakaibang ningning sa kanyang mga mata—isang halo ng lambing, pagkamangha, at pagmamahal na tila hindi lang basta pang-isang kaibigan.“Ma, look! Daddy Giovanni helped me build this tall tower!” masiglang sigaw ni M
Giovanni’s POVMahimbing ang tulog ni Marielle habang nakapatong ang kanyang ulo sa aking bisig. Ang mahinang tibok ng kanyang puso at ang malumanay niyang paghinga ay dapat sana’y magpatahimik din sa akin, ngunit sa kabila ng kapayapaang dala niya, hindi ako makapikit. May mga kaisipang patuloy na gumugulo sa aking isipan—mga tanong na matagal ko nang kinikimkim, lalo na noong minsang ipinakita sa akin ni Marielle ang mga lumang litrato ni Mikayla noong sanggol pa lamang ito. Sa tuwing tinititigan ko ang mga larawang iyon, may kakaibang kurot sa dibdib ko. Ang hugis ng mga mata, ang linya ng ilong, maging ang ngiti niya—masyadong magkatulad sa akin para maniwala akong nagkataon lang ito.Naramdaman ko ang bahagyang paggalaw niya sa aking tabi. Dahan-dahan niyang idinilat ang kanyang mga mata, at sa paos at inaantok na tinig ay nagtanong:“Hmm… bakit gising ka pa? May iniisip ka ba?”Inayos ko ang kumot na nakabalot sa kanya at hinaplos ang kanyang buhok nang marahan. “Wala lang, maha
Giovanni’s POVNakatitig ako nang matagal sa mga dokumentong inilatag sa ibabaw ng aking mesa—mga kopya ng kontrata, kasulatan ng pagmamay-ari, at mga ebidensyang maingat na nakalap ng aking mga tauhan. Ang bawat linya ay nagsisiwalat ng kasinungalingang binuo nang may malisyosong layunin. Hindi la
Third Person POVIsang hapon, habang abala si Marielle sa pag-aayos ng ilang papeles sa sala, tumunog ang kanyang telepono. Isang dating kaibigan ang tumawag, may halong pag-aalinlangan sa boses bago ibinahagi ang balitang yumanig sa kanya.“Marielle… narinig ko lang sa mga kakilala. Buntis daw si
Marielle’s POVMatapos ang gabing iyon, tila gumugulo ang lahat sa aking isipan. Ang katotohanang si Giovanni ang lalaking nakasama ko apat na taon na ang nakalilipas ay nagbigay ng kakaibang liwanag sa aming pinagsamahan, ngunit ang bigat ng katotohanang may asawa pa siyang nakatali sa kanya—kahit
Giovanni’s POVNakatayo ako sa harap ng malaking salamin sa aking opisina, hawak ang selyadong sobre na iniabot ng aking pinakamatapat na tauhan. Sa loob nito ay ang opisyal na abiso galing mismo sa Mafia Council. Wala na silang tiwala sa akin. Tama ang hinala nila: napansin nila ang pagbabago ng a







