Chapter 13

Marielle’s POV

Hindi pa rin humuhupa ang kaba sa dibdib ko habang nakatanaw sa labas ng malawak na bintana ng penthouse ni Giovanni. Sa likuran ko, narinig ko ang marahang pagbukas ng bote ng alak kasabay ng mabibigat ngunit banayad na yabag ni Giovanni palapit sa akin.

“You're overthinking again, Marielle,” wika niya sa kanyang malalim, baritono, at malamig na tinig.

Humarap ako sa kanya. Hawak niya ang isang elegante at makintab na folder—ang kontratang tuluyang magbabago sa takbo ng aming buhay. “Paano ba ako hindi mag-iisip nang malalim? I’m about to sell my freedom to a man I barely even know.”

Lumapit pa siya nang husto; ang bango ng kanyang mamahaling pabango ay humahalo sa amoy ng alak. Inilapag niya ang folder sa ibabaw ng mesa. “It's not selling, it's trading. I give you protection, a respectable name, and a home for Mikayla. In return, you give me the image of a stable man for my empire. Simple business.”

Business. Mapait na gumuhit ang ngiti sa aking mga labi. “Negosyo lang para sa’yo, pero buhay at kinabukasan ko ang nakataya rito, Giovanni.”

Umupo ako at dahan-dahang binuksan ang folder upang basahin ang bawat nakasaad. Tunay na napakaganda ng mga benepisyo—isang pondong nakalaan para kay Mikayla, seguridad na hinding-hindi kayang tibagin ni Ryan o sinuman, at marangyang pamumuhay na hindi ko na maibibigay nang mag-isa mula noong mamatay sina Mama at Papa sa isang car accident tatlong taon na ang nakakalipas. Tuluyan na akong naulila. Maliban doon, ang mga kamag-anak ko sa Canada ay tila mga estranghero na rin sa akin—napakalayo, at wala akong matakbuhan kundi ang sarili ko. Hanggang ngayon.

“Sumasang-ayon ako,” mariin kong pahayag habang mataman siyang tinitingnan sa mata. “Pero may sarili akong mga rules. Hindi ako magiging puppet mo lang.”

Itinaas niya ang isang kilay, tila lalo siyang naaaliw sa aking katatagan. “Enlighten me.”

“Una, ito ay kasunduan lamang para sa kaligtasan ni Mikayla. No feelings involved. Pangalawa, hinding-hindi mo siya gagamitin sa kahit anong laro ng kapangyarihan o ambisyon mo. At pangatlo…” Huminga ako nang malalim habang nararamdaman Kong namula ang aking pisngi. “Ang ating pisikal na ugnayan… mananatili lamang ito sa likod ng saradong pinto. Ayokong lumaki ang anak ko na nasasaksihan ang isang huwad na pagmamahalan.”

Tumayo si Giovanni at dahan-dahang umikot palapit sa akin. Hinawakan niya ang magkabilang sandalan ng aking upuan, na tila ba kinukulong ako sa ilalim ng kanyang matikas na tindig. “I can follow those rules, Marielle. Pero sigurado ka ba sa bahaging ‘walang damdamin’? Dahil ang katawan mo—kahit kanina pa—ay tila may ibang gustong gawin.”

Naramdaman ko ang pamilyar na kuryentang dumaloy sa aking ugat. “Ito ay dahil kailangan ko ng pansamantalang ginhawa, Giovanni. I’m only human. But don't ever mistake lust for love. Nadurog na ako minsan dahil kay Ryan, at hinding-hindi ko na hahayaang mangyari ‘yun muli.”

“Good,” bulong niya; ang kanyang mainit na hininga ay banayad na dumampi sa aking leeg. “Dahil sa mundong ginagalawan ko, ang pag-ibig ay itinuturing na kahinaan. And I don't plan on being weak.”

Walang pag-aalinlangang kinuha ko ang ballpen at pinirmahan ang kontrata. Sa huling hagod ng tinta, naramdaman ko ang bigat ng pangakong ito—tila kadena na muling kumakapit sa akin. Ngunit para kay Mikayla, handa akong maging asawa ng lalaking ito, handa Kong isakripisyo ang lahat para sa aking anak.

Biglang hinawakan ni Giovanni ang aking baba at mariin akong iniharap sa kanya. “Now that the business is officially settled… shall we seal the deal?”

Hindi na niya ako hinintay na sumagot. Agad niyang sinakop ang aking mga labi sa isang halik na puno ng matinding pag-angkin—mas mapusok, mas malalim, at mas uhaw kaysa dati. Binuhat niya ako at isinandal sa malamig na pader ng penthouse. Ang matinding kaibahan ng nagyeyelong semento at ang nagbabagang init ng kanyang katawan ay nagpadala ng matinding panginginig sa buong sistema ko.

Sa mabilis na galaw ay dumulas ang kanyang mga kamay upang tanggalin ang suot kong silk dress. Gumapang ang kanyang mga palad sa bawat kurba at sensitibong bahagi ng aking katawan, tila ba matagal na niyang kabisado ang bahagi ng aking pagnanasa. Napahawak ako nang mahigpit sa kanyang malalakas na balikat habang ibinaba niya ang kanyang mukha upang paglaruan at markahan ang aking dibdib—dinaklot niya ang dibdib ko at inumpisahang s******n.

“Giovanni… d-dito talaga?” hingal na tanong ko, kahit pa ang aking katawan ay kusang bumubuka at sumasabay sa bawat hagod.

“I want you to remember this exact night, Marielle. Ang gabing tuluyan kang naging akin—hindi lang sa papel, kundi sa bawat hibla ng iyong pagkatao,” ungol niya nang mababa ngunit puno ng damdamin.

Sa ilalim ng ginintuang liwanag ng buwan na tumatagos sa salamin ng dingding, muli kaming naging iisa. Ang bawat malalim na bayo niya ay tila isang panibagong pangako ng proteksyon, at ang bawat ungol ko ay buong pagsuko sa katotohanang kahit anong mga patakaran pa ang itakda ko, tila unti-unti na akong nilalamon ng kanyang buong pagkatao.

Nang mahimasmasan kami at humupa ang matinding sarao, humiga kami nang magkatabi sa malawak na kama. Sa katahimikan ng gabi, biglang bumasag ang tunog ng mensahe mula sa kanyang telepono. Kinuha niya ito at sa isang sulyap pa lamang ay agad na kumunot ang kanyang noo. Ang dating mainit niyang tingin ay biglang naglaho at napalitan ng titig na kasing-lamig ng yelo.

“What is it?” tanong ko, na agad na nabuhayan ng matinding kaba.

Ipinakita niya sa akin ang maliwanag na screen. Nakita ko ang isang litrato ni Mikayla habang masayang naglalakad papasok sa kanyang paaralan kaninang umaga. Sa ilalim nito ay may nakasulat na mensaheng tila sumaksak diretso sa aking puso:

“Beautiful daughter. It would be a shame if she suddenly disappears.”

Nagmula ito sa hindi kilalang numero, ngunit hindi na kailangang mag-isip nang malalim—alam na namin kung sino ang nasa likod nito. Si Ryan.

Napayakap ako nang mahigpit sa kumot habang nanginginig ang buong katawan ko sa takot at galit. “Giovanni… he’s watching us. Alam niya ang bawat galaw namin.”