Chapter 11

Marielle's POV

Kinabukasan.

Hindi pa rin mawala sa sistema ko ang imahe ng litratong nakita namin. Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga numerong nakasulat sa ibaba nito: Room 1708. Parang paulit-ulit na nagre-replay sa utak ko ang eksenang iyon habang nakaupo ako sa veranda ng safehouse.

Sino ba talaga ang lalaking kasama ko sa litrato apat na taon na ang nakalipas? Bakit ngayon lang ito lumabas?

Napapikit ako nang mariin. Sa loob ng mahabang panahon, itinuring kong bahagi ng nakaraan ang gabing iyon—gabing puno ng alak, kalituhan, at kasiyahan dahil kaarawan noon ni Ryan. Si Ryan… ang lalaking pinaniwalaan kong ama ng anak ko. Siya ang mukha sa bawat alaalang pilit kong binubuo .Pero ngayon… wala na akong kasiguraduhan sa anumang bagay.

“You’re thinking too much again.”

Napalingon ako nang marinig ang malalim at pamilyar na boses ni Giovanni. Nakatayo siya sa may pintuan, hawak ang dalawang tasa ng mainit na kape.

Tinanggap ko ang isa at pilit na ngumiti, bagama’t alam kong halata ang bigat at pagkalito sa mukha ko. “Madali bang huwag mag-isip pagkatapos ng lahat ng nalaman natin? Parang lahat ng bagay na pinaniwalaan kong totoo ay unti-unting gumuguho na lang bigla.”

Umupo siya sa katapat kong upuan, seryoso ang mukha at tila malalim din ang iniisip. “Tama ka. Walang madali sa sitwasyon natin ngayon. Pero kailangan nating maging matatag, lalo na para kay Mikayla. Siya ang priority natin.”

Saglit kaming natahimik. Hanggang sa siya na mismo ang bumasag ng katahimikang bumabalot sa amin.

“May desisyon ka na ba?”

Napakunot-noo ako. “Tungkol saan?”

“Tungkol sa plano mong pagbabalik sa syudad.”

Natigilan ako. Oo, iyon nga ang plano ko. Sa kabila ng lahat ng nangyayari, alam kong hindi ako pwedeng manatili rito habambuhay. May trabaho akong kailangang balikan, may buhay akong iniwan, at higit sa lahat—ayokong maging pabigat para kay Giovanni.

“Giovanni… kailangan kong bumalik. Hindi ako pwedeng magtago rito habambuhay,” mahina ngunit matatag kong sagot.

“Don’t.” Agad niya akong pinutol. Ang tono niya ay mariin at puno ng pagbabawal. “Alam kong gusto mong umalis, pero hindi pwede. Hindi pa ngayon...hangga’t hindi nalulutas ang lahat ng ito.”

Napabuntong-hininga ako at tinitigan siya nang diretso sa mata. “Ibig mo bang sabihin ay magtatago na lang kami habambuhay? Hanggang kailan?”

“Hindi,” mabilis niyang sagot at tumayo mula sa kanyang upuan. Lumapit siya sa mesa at inilapag ang isang makapal na folder. “Hangga’t hindi ko nahuhuli ang mga nasa likod nito at nalalaman ang buong katotohanan, hindi kayo ligtas sa labas. Kaya kailangan nating gumawa ng paraan—isang paraan para protektahan kayo.”

Dahan-dahan at may halong kaba at pagtataka kong binuksan ang folder. Nanlaki agad ang mga mata ko nang makita ang mga nakalagay sa dokumento. Mga kontrata. Mga legal na papeles. Marriage Agreement.

“What?!” Halos mapabalikwas ako sa upo sa gulat. Napatingin ako nang diretso sa kanya, puno ng pagtataka at pagkalito. “Ano ito? Anong ibig sabihin nito?”

Seryoso pa rin ang mukha niya. Walang bahid ng biro, walang ngiti, at puno ng determinasyon ang kanyang mga mata habang nakatitig sa akin nang matalim.

“Marielle,” panimula niya sa mababa at malumanay na tono. “Pakasalan mo ako.”

Tuluyan akong natigilan. Pakiramdam ko ay tumigil ang oras sa paligid namin. “A-ano?” bulong ko, hindi makapaniwala sa narinig ko.

“Contract marriage,” paglilinaw niya. “Sa ilalim ng batas, kapag naging legal kang asawa ko, magkakaroon ka ng ganap na proteksyon sa ilalim ng pangalan at kapangyarihan ko. Walang sinuman ang makakalapit o makakasakit sa inyo dahil kayo ay pamilya ko na.”

Hindi ako makapagsalita.

“Kasama si Mikayla dito,” dagdag niya habang nakatitig sa akin, tila sinusukat ang bawat reaksyon ko. “Siya ay magiging anak ko rin. Walang sinuman ang mangangahas na saktan o ilagay sa panganib ang anak ng isang Giovanni Armani.”

“Giovanni… hindi ganito kadali ang mga bagay-bagay,” nahihirapang kung tugon. “Kasal ’to. Hindi lang ito basta kontrata ng negosyo na pipirmahan at itatabi na lang.”

“Alam ko,” sagot niya at humakbang palapit, pumuwesto sa harapan ko. “Pero ito ang pinakamabisang paraan. Ito lang ang paraan para masiguro kong ligtas kayo. Pagod na akong bantayan ka mula sa malayo. Pagod na akong mag-alala na baka sa susunod na mangyari ang atake ay hindi ko na kayo mailigtas ulit.”

Napasinghap ako sa sinabi niya. May ibig sabihin ba ang mga salitang binitiwan niya?

“Kailangan ninyo ng proteksyon, at ito ang tamang paraan na nakikita ko,” pagtatapos niya.

Napayuko ako. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman. Nalilito, natatakot, at higit sa lahat… apektado. Dahil sa totoo lang, matagal nang hindi normal ang nararamdaman ko para sa kanya.

Kinagabihan, hirap na hirap akong ipikit ang aking mga mata. Paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang kanyang alok: Kasal. Kontrata. Proteksyon. Pamilya. Hanggang sa hindi ko namalayang nilamon na pala ako ng antok, dala na rin ng pagod at dami ng iniisip.

At doon nagsimula ang panaginip.

Nasa isang madilim at malamig na silid ako. Malabo ang paligid, mababa lamang ang ilaw, at nanunuot sa akin ang amoy ng alak at mamahaling pabango. May isang pares ng malalakas at mainit na braso na mahigpit na nakayakap sa akin, hawak ako nang tila ayaw akong pakawalan. Pamilyar ang pakiramdam… parang totoong-totoo.

Unti-unting luminaw ang mukha ng lalaking nasa harapan ko. Sa una, nakita ko si Ryan. Ngumiti siya, katulad ng pagkakatanda ko sa kanya. Ngunit habang tumatagal at habang mas tinititigan ko siya… may kakaibang nangyari.

Unti-unting nag-iba ang kanyang mukha. Ang kulay ng mata, ang hugis ng panga, ang bawat linya ng kanyang mukha… dahan-dahang nagbabago at humuhubog sa ibang anyo. Hanggang sa tuluyan itong magbago. At sa isang iglap… hindi na si Ryan ang nasa harapan ko- si Giovanni.

Nakakubabaw siya sa akin, mabigat at mainit ang katawan. Ramdam na ramdam ko ang bawat galaw niya habang marahan ngunit mariin niyang pinapasok ang matigas at malaki niyang sandata sa aking pagkababae. Ang kanyang mga kamay ay walang tigil sa paghaplos at marahang pagpisil sa aking dibdib, habang ang bawat indayog niya ay sabay sa ritmo ng aking beywang—sumasabay sa init at pagnanasang namumutawi sa aming dalawa.

Napakasarap. Napakainit. Maalab at puno ng damdamin. Hindi ko na napigilan ang sarili ko at napasigaw ako nang sabay kaming umabot sa rurok ng ligaya.

Imposible!

Pero habang lumilinaw pa lalo ang kanyang mukha, lalo kong nararamdaman ang pamilyar na amoy, ang pamilyar na boses, at ang pamilyar na mga mata.

“Aaahhh!”

Napabalikwas ako ng bangon habang humihingal nang malalim at mabilis. Basang-basa ng pawis ang aking noo at likod. At naramdaman ko pa ang init at basa sa aking pagkababae dulot ng panaginip na tila totoong-totoo. Madilim pa ang paligid. Panaginip lang, paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko.

Mabilis ang tibok ng puso ko at pakiramdam ko ay hindi lamang iyon imahinasyon.

Kundi parang isang alaala.