Chapter 10

Marielle’s POV

Hindi pa rin humuhupa ang kaba sa dibdib ko. Mula noong mangyari ang pag-atake sa mansion kagabi, pakiramdam ko ay may mga matang nakabantay sa bawat galaw namin ni Mikayla. Kahit nasa safehouse na kami ni Giovanni—liblib, tahimik, at malayo sa ingay ng siyudad—hindi pa rin tuluyang nawawala ang bigat sa aking kalooban.

Nakatayo ako sa malaking bintana ng sala, pinagmamasdan ang paglubog ng araw at ang kulay kahel na bumabalot sa kagubatan, nang marinig ko ang pamilyar na yabag ng kanyang sapatos sa likuran ko.

"Ayos ka lang ba?"

Mababa, malambing, at puno ng pag-aalala ang boses niya. Napapikit ako sandali bago dahan-dahang lumingon. Nakatayo siya roon, simple lang ang suot na itim na polo at maong, hindi maitatangging may kakaiba siyang aura at karisma na sadyang nakakapagpabilis ng tibok ng puso ko.

"Ayos lang ako," sagot ko, bagama't alam naming pareho na hindi iyon totoo.

Lumapit siya nang kaunti, pero sapat para maramdaman ko ang init ng kanyang presensya na tila bumabalot sa buong pagkatao ko.

"Alam kong natatakot ka pa rin, Marielle," seryosong wika niya. "At naiintindihan ko 'yun."

Napayuko ako at pinaglaruan ang dulo ng aking damit. "Hindi ito takot para sa sarili ko, Gio. Handa naman akong harapin kahit ano, basta huwag lang madamay si Mikayla. Siya ang buhay ko."

"Listen to me," malumanay pero mariin niyang sabi habang itinataas ang mukha ko upang magtama ang aming mga mata. "Wala, at walang sinuman, ang makakalapit sa inyo habang nandito ako. I promise you that."

Tinitigan ko siya nang maigi. At sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, naniwala ako. Naniwala akong ligtas kami. Naniwala akong hindi kami nag-iisa.

Unti-unting bumigat at napuno ng kuryente ang katahimikan sa pagitan namin. Pareho naming alam na hindi na maiaalis ang nangyari sa hardin. Ang halik, ang init, at ang damdaming matagal naming kinikimkim ay tila sumabog na at hindi na muling mapipigilan.

"Marielle..." Parang bulong lamang ang pagbanggit niya sa pangalan ko, pero sapat na iyon para yumanig ang buong sistema ko.

Napahigpit ang kapit ko sa gilid ng bintana habang nakatitig sa kanya. Ang paraan ng pagtingin niya sa akin... ay puno ng pagnanasa.

Dahan-dahan niyang inabot ang aking kamay at hinawakan ito nang mahigpit pero malambing. Sa pagkakataong iyon, hindi ako umatras. Hinayaan ko siyang lapitan ako.

Dinala niya sa kanyang mga labi ang likod ng aking kamay, at naramdaman ko ang tila boltaheng dumaloy mula sa dulo ng daliri ko hanggang sa kaibuturan ng puso. Nag-angat siya ng mukha, at ilang pulgada na lamang ang layo ng aming mga labi.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko; hinawakan ko ang batok niya at ako na mismo ang kusang humalik. Iyon ang naging hudyat para mas lalo pa siyang umalab. Tinugon niya ang bawat halik ko ng mas matindi at mapusok na paraan. Naglaplapan ang aming mga labi, nagpalitan ng hininga at init, habang ang matitigas niyang kamay ay gumagala sa aking katawan—mula sa bewang, papunta sa pwetan, hanggang sa maramdaman ko ang mainit niyang haplos sa aking perlas.

Kinuha niya ang pagkakataon at ipinasok ang daliri niya sa akin, katulad ng ginawa niya sa hardin noon. Sa una ay mabagal at banayad lang, tila tinatantiya ang bawat reaksyon ko, hanggang sa bumilis ito at lumalim na tila ba inaangkin na niya ang bawat sulok ng pagkatao ko.

"Aaaahh... please... Gio... Don't stop..." nahihirapan at humahabol kong sabi habang hinahaplos ko ang matigas at namamagang sandata sa ilalim ng kanyang pantalon.

"Tell me you want me... inside you," utos niya, puno ng pagnanasa at pangangailangan. Hindi ito tanong, kundi hamon na gusto niyang marinig mismo mula sa bibig ko.

"Yes... I want you... inside me... NOW!" sigaw ko sa pagitan ng mga halik.

Parang hudyat iyon. Narinig ko ang mabilis na pagkapunit ng aking undies, at kasabay niyon ay ang pagbukas ko rin ng kanyang zipper. Sa isang iglap, naramdaman ko ang pagpasok ng kanyang sandata sa loob ko.

Napapitlag ako sa sarap. Ang laki... ang tigas... ang init... parang sinisilaban kami ng apoy. Nagsusumamo akong ibaon pa niya nang mas malalim, at tila narinig niya ang bawat hiling ko. Nag-adjust siya nang maigi hanggang sa magkasya at magtugma kami nang perpekto.

Pabilis nang pabilis ang bawat galaw niya. Ang bawat paggalaw ay puno ng damdamin at pangangailangan. Hanggang sa marating namin ang rurok… sabay kaming napasigaw sa sarap…

"Aaaahhhh... Marielle... you feel so fucking good..." daing niya habang mahigpit akong niyayakap.

"Aaaahhh... Giovanni..." sagot ko naman, parang lasing sa sarap at init ng sandali.

Ngunit matapos ang lahat, biglang tumunog nang malakas ang kanyang cellphone na naiwan sa mesa.

Mabilis siyang napalingon, at agad na nagbago ang kanyang ekspresyon habang binabasa ang mensahe. Ang lambing at alab sa kanyang mukha ay biglang nawala at napalitan ng malamig at seryosong anyo.

"Gio? Ano 'yun? Sino 'yun?" tanong ko, habang inaayos ang sarili at hindi alam kung mahihiya ba o matatakot sa reaksyon niya.

Huminga siya nang malalim at mabigat bago tumingin sa akin. May takot sa kanyang mga mata—takot na matagal ko nang hindi nakikita.

"May bagong impormasyon kami tungkol sa mga umatake sa atin," seryoso niyang saad.

Nanlamig ang buong katawan ko. "Ano'ng nalaman niyo? Sila ba 'yung mga taong..."

Hindi niya ako hinayaang matapos. Dahan-dahan niyang ibinaba ang telepono sa mesa, itinuro ang screen, at doon ko nakita ang isang litrato.

Litrato ko.

Apat na taon na ang nakalipas.

Nakatayo ako sa tabi ng isang lalaki na hindi ko gaanong makita nang malinaw ang mukha dahil sa anggulo. Pero ang mas lalong nagpatigil sa pagtibok ng puso ko ay ang nakasulat sa ibaba ng imahe: ROOM 1708.

Nanlaki ang mga mata ko at napahawak ako sa aking bibig. Dahil sa sandaling iyon, biglang bumalik ang isang alaalang matagal ko nang ibinaon.

Isang hotel.

Isang gabing puno ng pagkalito at init.

Isang lalaking hindi ko nakilala ang mukha dahil sa dilim at alak.

At ang lihim na matagal ko nang tinatago—ang gabing nagsimula ang lahat, at ang gabing nabuo si Mikayla.