Chapter 12

Marielle's POV

Nasa loob kami ngayon ng itim na SUV ni Giovanni habang binabaybay ang daan pabalik sa siyudad. Kailangan naming dumaan sa dati kong apartment para kunin ang ilang gamit namin ni Mikayla. Hindi ako mapakali—may kakaibang kutob ako na parang may masamang mangyayari.

“Masyado kang tahimik,” basag niya sa katahimikan habang seryosong nakatingin sa daan.

Napalingon ako sa kanya at pilit na ngumiti. “Ayos lang ako.”

Sinulyapan niya ako sandali at ngumisi nang bahagya—ngiting parang alam na alam niya ang bawat lihim ko. “Sinungaling.”

Napairap ako kahit paano ay nabibighani pa rin ako sa presensya niya. “Excuse me?”

“Kilalang-kilala na kita, Marielle… higit pa sa inaakala mo.”

Bumilis ang tibok ng puso ko nang hindi ko alam ang dahilan. At iyon ang lalong nakakalito.

Pagdating sa gusali, sobrang tahimik ng paligid—yung katahimikang nakakapangilabot. Agad na bumaba si Giovanni, inikot ang tingin sa bawat sulok bago buksan ang pinto para sa akin.

“Dito ka lang sa tabi ko, huwag kang lalayo,” mahigpit niyang bilin.

Tumango ako habang masiglang hawak ni Mikayla ang kamay ko, parang walang anumang inaalala sa mundo. Pero pagbukas ko ng pinto ng aming apartment, mamutla ako...

“Ryan?” gulat na tawag ko.

Tumayo siya mula sa sofa—

“Marielle…” malambing pero mapanlinlang na tawag niya.

Napahigpit ang hawak ko kay Mikayla. “Anong ginagawa mo rito? Paano ka nakapasok?”

Ngumiti siya—nang nakakaloko. “Namimiss ko na kayo… lalo na ang anak natin.”

Napatawa ako nang walang bahid ng tuwa. “Talaga? Ngayon lang?”

Dahan-dahan siyang lumapit. “Nagkamali ako, Marielle.”

Nagkamali? Matapos niya akong lokohin? Matapos siyang magpakasal sa iba habang nangangakong kami ang para sa isa’t isa?

“Umalis ka na,” malamig at mariin kong utos.

Nawala ang ngiti niya at tumalim ang tingin. “Hindi pa tayo tapos, Marielle. Ilang araw akong naghintay.”

“Wala ka nang pakialam sa amin!” sigaw ko.

Inilipat niya ang tingin kay Mikayla—isang tinging pamilyar, nakakatakot, parang gustong agawin ang anak ko mula sa akin.

“Mikayla…” tawag niya at akmang lalapit.

Agad akong humarang sa pagitan nila. “Huwag kang lalapit! Huwag mo siyang gagalawin kahit kailan!”

“Anak ko siya,” mariin niyang giit.

Para akong binagsakan ng langit at lupa. Anak niya? Matapos ang lahat ng ginawa niya?

“Anong sinabi mo?!” nanginginig kong sigaw. “Nasaan ka noong mga panahong kailangan ka namin? Noong naghirap ako nang mag-isa? Noong lumaki siyang nagtatanong kung saan ang ama niya?”

Tumigas ang kanyang panga. “Pero nandito na ako ngayon para itama ang lahat. At kukunin ko siya—karapatan ko yon bilang ama.”

“Hinding-hindi mangyayari ‘yan!” Hinila ko agad si Mikayla palikod sa akin.

Nagbago ang mukha niya—naging mabangis, puno ng galit, at nakakapinsala. Bigla niyang hinawakan nang mahigpit ang braso ko.

“Ryan! Bitawan mo ako! Nasasaktan ako!” sigaw ko habang nagpupumiglas.

“Makinig ka sa akin!” sigaw niya pabalik.

Nakita ko ang matinding takot sa mga mata ni Mikayla, at iyon ang nagbigay sa akin ng lakas na lumaban. Pero bago pa ako makagawa ng anumang kilos—

Isang malalaki at matitibay na kamay ang humawak sa kwelyo ni Ryan at sa isang iglap ay inihagis siya palayo sa akin. Bumagsak siya nang malakas sa ibabaw ng lamesang kahoy, nagkalat ang mga gamit..

Tuluyang tumahimik ang paligid.

Si Giovanni. Nakatayo siya sa harapan namin—matangkad, nanlilisik ang mga mata sa matinding galit, malamig at nakakatakot ang aura.

“Touch her again,” ang boses niya ay mababa pero tumatagos hanggang buto, “at sisiguraduhin kong pagsisisihan mong isinilang ka sa mundong ito.”

Tumayo si Ryan habang pinupunasan ang dugong lumabas sa gilid ng labi niya. “Sino ka ba para manghimasok sa amin?”

Ngumiti si Giovanni—isang ngiting mas nakakatakot pa kaysa sa kanyang galit. “Ako ang lalaking hinding-hindi mo kayang pantayan, Ryan… sa kahit anong aspeto.”

Ramdam ko ang matinding tensyon sa kanilang pagtititigan—hindi lang simpleng selos, kundi parang matagal na silang magkaaway.

Sa huli ay umalis din si Ryan, pero bago tuluyang mawala ay lumingon siya sa akin at ngiting nakakapanindig-balahibo...

“Akin ka Marielle, at babalik ka rin sa piling ko.”

-----

Nang gabing iyon, matapos makatulog nang mahimbing si Mikayla, lumabas ako sa balkonahe. Payapa ang syudad , pero magulo ang isipan ko hanggang sa maramdaman ko ang pamilyar na presensya ni Giovanni sa likuran ko.

“Tama ka,” mahina kong sabi nang hindi lumilingon. “Hindi kami ligtas… at parang lalo lang kumplikado ang lahat.”

Dahan-dahan siyang lumapit. Naramdaman ko ang init ng katawan niya na bumabalot sa akin kahit hindi niya ako hinahawakan.

“Huwag kang matakot, Marielle,” bulong niya malapit sa aking tainga, nakakakiliti ang kanyang hininga. “Hindi ko hahayaang may masamang mangyari sa inyo… pangako ‘yan.”

Napapikit ako sa sinabi niya. Nang humarap ako, halos magdikit na ang aming mga mukha. Bago pa ako makapagsalita ay nahalikan na niya ako. Sinipsip niya ang ibabang labi ko habang mahigpit akong niyayakap. Ang sarap—parang hinihila ako sa ibang mundo kung saan kaming dalawa lang.

Hindi ko namalayan na binuhat na niya ako nang dahan-dahan patungo sa sala at inihiga sa malambot na sofa. Sabay naming hinubad ang aming mga damit hanggang sa pareho kaming hubo’t hubad. Sinuri niya ang bawat kurba ng katawan ko gamit ang mga matang puno ng pagnanasa at labis na paghanga.

“Napakaganda mo… so breathtaking,” bulong niya habang hinahaplos ang pisngi ko. “Gusto kita, Marielle."

Nawala ako sa sarili dahil sa init ng kanyang haplos. Sinunggaban ko siya ng halik—mas mapusok, mas uhaw, at punong-puno ng pagnanais. Hindi ko mawari kung bakit, pero sa bawat dampi ng kanyang balat, pakiramdam ko ay ginawa na namin ito nang paulit-ulit noon—

“Pakiusap… Giovanni… ipasok mo na… ngayon na…” nagsusumamo ako habang nanginginig sa matinding pananabik.

Napaungol siya nang maramdaman kong unti-unti siyang pumapasok sa kailaliman ko. “Basang-basa ka… parang sadyang ginawa lang para sa akin… pero…”

“Walang pero! Kailangan kita…” Kusang-loob kong itinaas ang aking bewang para lubusang maipasok ang matigas niyang sandata.

Mabilis siyang kumilos—malalalim, mainit, at matitinding bayo ang nagpadala sa amin sa tuktok ng langit nang sabay.

Nang mahimasmasan kami, mahigpit niya akong niyakap habang nakahiga sa kanyang dibdib. “Stay with me for awhile, Marielle.”