2

Paglabas ni Danah sa auditorium, parang sumikip ang dibdib niya sa dami ng hangin na kailangang ilabas. Ang bawat hakbang niya sa hallway ng Saint Jude College ay tila may kasamang bigat na hindi niya maipaliwanag. Hindi lang ito basta pagkatalo sa isang debate. Ito ay ang pagguho ng kaniyang mundo .Hindi siya sanay matalo. Sa loob ng tatlong taon, siya ang pambato. Siya ang boses na hindi nanginginig. Pero kanina, sa harap ng lalaking iyon, tila naging marupok ang bawat salitang binitawan niya.

"Danah! Sandali!" sigaw ni Mia, ang kaniyang best friend, habang hinahabol siya.

Tumigil si Danah pero hindi lumingon. "Mia, please. Gusto ko lang mapag-isa."

"Danah, it was a split decision! Isang point lang ang lamang nila. You were brilliant out there," pag-alo ni Mia nang makalapit ito. Inabutan siya nito ng bottled water pero tinitigan lang iyon ni Danah.

"Isang point o isang daang point, Mia, talo pa rin. Talo ako kay Salazar," mariing sabi ni Danah. Ang pangalan ni Lucas ay parang lason sa kaniyang dila. "Nakita mo ba kung paano siya tumingin? Kung paano niya ako hiyain sa harap ng maraming tao? He didn’t win with logic, he won with lies and charisma."

"That’s how it works, girl. Ganoon ang laro," buntong-hininga ni Mia. "Tara na, libre kita ng kape sa labas para mahimasmasan ka."

Umiling si Danah. "Mauna ka na. May kukunin lang ako sa student council office."

Naghiwalay sila ng landas, pero ang totoo, wala naman talagang kailangang kunin si Danah. Gusto lang niyang maglakad-lakad sa open grounds ng school para mawala ang init ng ulo niya.

Habang naglalakad sa madilim na bahagi ng garden path, narinig ni Danah ang isang pamilyar na tawa. Huminto siya sa likod ng isang malaking puno ng acacia. Sa di kalayuan, sa ilalim ng isang post light, nakita niya ang team ng San Sebastian. Nagkakatuwaan sila, hawak ang tropeyo na dapat ay nasa kaniya.

At sa gitna ng lahat, naroon si Lucas Sebastian Salazar.

Wala na ang suot nitong blazer. Naka-puting polo na lang siya na bukas ang dalawang butones sa itaas, at nakasampay ang kaniyang coat sa balikat. Hawak niya ang tropeyo sa isang kamay habang ang isa ay nasa bulsa ng kaniyang slacks. Mukha siyang modelo na galing sa isang photo shoot, hindi isang debater na katatapos lang makipagbakbakan ng utak.

"Congrats, Lucas! Iba ka talaga. Akala ko maiipit na tayo doon sa point niya tungkol sa individual rights," sabi ng isa niyang teammate.

Tumawa si Lucas, isang tunog na nagpataas ng balahibo ni Danah sa inis. "Masyado siyang focused sa kung ano ang tama sa libro, hindi sa kung ano ang nararamdaman ng tao. Rules are meant to be manipulated, guys. That’s how you win."

Napamaang si Danah sa narinig. Rules are meant to be manipulated? Ang kaniyang buong prinsipyo ay nakabatay sa integridad ng batas, tapos maririnig niya ang lalaking ito na tinatawag itong laruan?

Hindi niya napigilan ang kaniyang sarili. Humakbang siya palabas mula sa dilim. "Kaya pala," malamig na sabi ni Danah.

Natahimik ang grupo. Lumingon silang lahat sa kaniya. Si Lucas ay dahan-dahang humarap, ang kaniyang mapang-asar na ngisi ay hindi nawala. "Well, well. Look who’s stalking the champions."

"Hindi ako nakikipagbiruan sa'yo, Salazar," sabi ni Danah habang lumalapit. Ang bawat hakbang niya ay puno ng poot. "Narinig ko ang sinabi mo. You don't care about the law. You just care about the win. Ang lahat ng binitawan mong argumento kanina ay puro kasinungalingan lang para makuha ang panig ng judges."

Ibinaba ni Lucas ang kaniyang coat sa bench at lumapit din nang kaunti kay Danah. Ang kaniyang mga kasama ay tila naramdaman ang tensyon kaya dahan-dahan silang lumayo, binibigyan ng espasyo ang dalawa.

"Welcome to the real world, Laureano," mahinang sabi ni Lucas. Ang boses niya ay kalmado pero mapanganib. "Sa tingin mo ba sa korte, ang laging tama ang nananalo? Hindi. Ang nananalo ay ang may mas magandang kwento. Kanina, mas maganda ang kwento ko kaysa sa'yo."

"Ang tawag doon ay panlilinlang," ganti ni Danah. "You’re a fraud. At kung akala mo ay hanggang dito na lang ito, nagkakamali ka. I will prove that you’re nothing but a charlatan with a pretty face and a loud voice."

Bahagyang tumawa si Lucas at mas inilapit ang mukha kay Danah. "Pretty face, huh? So, aminado kang gwapo ako?"

"Don't flatter yourself!" sigaw ni Danah, ang kaniyang mukha ay namumula na sa galit. "You’re disgusting."

"And you’re beautiful kapag nagagalit ka," bulong ni Lucas. Inabot niya ang kamay niya para sana ayusin ang isang hibla ng buhok ni Danah na kumawala sa pusod nito, pero mabilis na tinampal ni Danah ang kamay niya.

"Huwag mo akong mahawakan," babala ni Danah.

"Ouch. Masakit 'yon, ah," biro ni Lucas, pero may kung anong kislap sa kaniyang mga mata na hindi mabasa ni Danah. "Alam mo, Danah, ang problema sa'yo, masyado kang malinis. You live in a world of black and white. Pero ang batas? It’s gray. At sa loob ng gray area na 'yon, doon ako ang naghahari."

"Then I’ll be the light that exposes you," sabi ni Danah nang may determinasyon.

Tinalikuran niya si Lucas at naglakad palayo nang mabilis. Ramdam niya ang titig ng lalaki sa kaniyang likuran. Ang bawat salita ni Lucas ay tila naging hamon na nakatatak sa kaniyang isipan.

Nang makalayo na siya, huminto si Danah at huminga nang malalim. Tumingin siya sa langit. Ang gabi ay tila mas naging madilim. Hindi niya alam kung bakit, pero ang presensya ni Lucas ay nag-iiwan ng kakaibang epekto sa kaniya. Hindi lang ito galit. Ito ay isang uri ng tensyon na nakakagulo ng kaniyang sistema.

"Hinding-hindi ako magiging katulad mo, Lucas," bulong niya sa hangin.

Ngunit sa kabilang panig ng garden, pinanood ni Lucas ang pag-alis ni Danah. Inalis niya ang ngisi sa kaniyang mukha at napalitan ito ng isang seryosong tingin. Hinawakan niya ang tropeyo nang mahigpit.

"The light that exposes me, huh?" bulong ni Lucas sa kaniyang sarili. "Let’s see if you can handle the heat, Atty. Laureano."