3

Isang linggo na ang nakalipas matapos ang gabing iyon sa Saint Jude, pero ang bawat hibla ng utak ko ay nakakandado pa rin sa bawat salitang binitawan ni Lucas Sebastian Salazar. Hindi ko matanggap. Hindi ko maproseso kung paanong ang isang taong tinitingnan ang batas bilang isang laruan ay siyang nakakuha ng parangal na pinaghirapan ko nang buong tatlong taon.

"Danah, stop it. You’re going to burn a hole through that page," bulong ni Mia sa tabi ko.

Napatingin ako sa librong hawak ko. Halos mapunit ko na nga ang pahina ng Constitutional Law Review book sa higpit ng hawak ko. Huminga ako nang malalim at pilit na kinalma ang sarili.

"I’m fine, Mia. Nag-aaral lang ako," sagot ko, kahit alam naming dalawa na kanina ko pa binabasa ang iisang sentence nang hindi ito pumapasok sa isip ko.

"No, you’re not. Simula nang matalo tayo, para ka nang laging sasabog. Move on na, girl. Graduation is just around the corner. Focus na tayo sa review for the Bar," payo niya habang nililigpit ang kaniyang gamit. "Tara, kape tayo sa labas. My treat."

Gusto ko sanang tumanggi, pero alam kong kailangan ko ring huminga. "Sige. Pero sandali lang, ah? Marami pa akong babasahin."

Naglalakad kami sa hallway ng aming university nang mapansin ko ang kumpol ng mga estudyante sa tapat ng main bulletin board. May mga nagbubulungan, may mga tumatawa, at may mga kinikilig na halos hindi mapakali.

"Anong meron?" tanong ni Mia habang sumisiksik sa crowd.

Sumunod ako, hindi dahil interesado ako, kundi dahil kailangan naming dumaan doon para makalabas. Pero nang makita ko ang malaking poster na nakapaskil, parang tumigil ang pagdaloy ng dugo sa mga ugat ko.

Ito ang official announcement ng Inter-College Debate Circuit results. Nandoon ang malaking picture ng winning team. At sa gitna, kitang-kita ang mukha ni Lucas Sebastian Salazar. Hawak niya ang tropeyo, nakatingin sa camera, at suot ang isang ekspresyong hinding-hindi ko malilimutan.

Isang smirk. Isang maliit, tuso, at mapang-asar na kurba ng mga labi na tila nagsasabing, I told you so.

"Wow, he’s really handsome, right? Kahit medyo mayabang ang dating," narinig kong sabi ng isang junior student sa likod ko.

"Oo nga! I heard top of the class din siya sa San Sebastian. Perfect package," sagot naman ng isa pa.

Napakuyom ang mga palad ko. Kung alam lang nila ang lason sa likod ng mukhang iyan. "Let’s go, Mia," madiin kong sabi.

Naglakad kami patungo sa Starbucks na nasa tapat lang ng school. Paborito ko itong pwesto dahil tahimik at malamig, perpekto para sa seryosong pag-aaral. Pero nang itulak ko ang pinto, tila tinadhana na naman akong parusahan.

Ang amoy ng roasted coffee ay nahaluan ng isang pamilyar na presensya ng isang taong kinaiinisan ko.

"Look who’s here. Ang paborito kong runner-up," isang boses ang naging mitsa ng mabilis na pag-akyat ng dugo sa mukha ko.

Nakatayo sa tapat ng counter si Lucas. Kasama niya ang kaniyang team, at gaya ng dati, siya ang center of attention. Nang makita niya ako, tila lalong naging matingkad ang kislap sa kaniyang mga mata. Humakbang siya palapit sa amin, bitbit ang kaniyang kape.

"Hindi ka pa rin ba nakaka-move on, Danah? Pati ba naman dito, sinusundan mo ako?" pang-aasar niya.

"In your dreams, Salazar," mataray kong sagot. "I didn't know you owned this place. Kung alam ko lang, sana sa karinderya na lang ako pumunta para hindi kita makita."

Tumawa siya nang mahina, ang kaniyang baritonong boses ay tila yumayanig sa sistema ko. "Ang taray mo talaga. Pero sa totoo lang, bagay sa'yo ang galit. It adds color to your pale, bookish face."

Tinalikuran ko siya at nagtuloy sa counter para umorder, pero hindi niya ako tinigilan. Sumunod siya sa akin at sumandal sa counter, tinitingnan ang bawat galaw ko.

"So, kailan ang rematch? O baka naman natatakot ka nang matalo muli sa kamay ko?" hamon niya.

Humarap ako sa kaniya, malapit, sapat na para makita ko ang bawat detalye ng mukha niya. Ang kaniyang panga ay matigas, ang kaniyang mga mata ay tila laging may binabalak. Pero ang pinaka-hindi ko matanggap ay ang smirk na iyon. Ang smirk na sumira sa akin kanina sa bulletin board, at ngayon ay mas malapit at mas mapang-insulto.

"Bakit ako matatakot sa isang taong nananalo lang dahil sa flowery words? I believe in substance, Lucas. Something you clearly lack," sabi ko nang may diin.

Sa halip na mainis, lalong lumawak ang kaniyang smirk. Inilapit niya ang mukha niya sa akin, sapat na para maramdaman ko ang kaniyang hininga sa aking pisngi. "Substance? Law is about persuasion, Danah. I persuaded the judges that your truth was boring, and my lie was exciting. I won. You lost. Case closed."

"Hindi pa tapos ang laban," banta ko.

"Oh, it's just getting started, Attorney Laureano," bulong niya bago siya bahagyang lumayo. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa. "You know, for someone so smart, you’re very easy to read. You hate me because you’re intimidated by me. Or maybe... because you can't stop thinking about how it feels to be on the winning side."

Bago pa ako makasagot, tinalikuran na niya ako at bumalik sa kaniyang mga kaibigan. Narinig ko ang tawanan nila habang naglalakad palabas ng shop. Nanatili akong nakatayo roon, nanginginig ang mga kamay, at halos hindi makahinga sa galit.

"Danah, okay ka lang? Ang putla mo," alalang tanong ni Mia.

"I hate him, Mia. I really, really hate him," bulong ko.

Hindi ko maintindihan kung bakit ganoon na lamang ang epekto niya sa akin. I have met a lot of arrogant people in law school, but Lucas is different. He has this way of getting under my skin, of making me doubt everything I’ve worked for.

Umupo kami sa dulo ng shop, pero kahit anong pilit kong mag-aral, ang mukha ni Lucas at ang kaniyang mapang-asar na ngiti ang nakikita ko sa pagitan ng mga linya ng libro. It was destructive. It was personal.

"Hindi ko siya hahayaang sirain ang pangarap ko," panunumpa ko sa sarili habang tinitingnan ang labas ng shop kung saan kanina lang ay nakatayo ang lalaking iyon.

The silence of the cafe was only broken by the sound of my pen hitting the table. I wasn't just studying for the bar anymore. I was studying for vengeance.