5

Magtatanghali na, at ang kalsada sa labas ng paborito kong coffee shop sa siyudad ay abala sa mga taong nagmamadaling pumasok sa kani-kanilang trabaho. Pero ako, heto, nakakulong sa apat na sulok ng kapihang ito, sinusubukang lunukin ang lahat ng probisyon ng Civil Law habang lumalaklak ng kape.

Isang buwan na ang nakalipas simula noong graduation, at ang review para sa Bar Exam ang tanging bagay na nagpapanatili sa akin na maging matino. O baka naman ito rin ang unti-unting sumisira sa akin.

"Excuse me, Miss? Pwede bang maki-share ng table? Wala na kasing bakante," tanong ng isang lalaki.

Hindi ako nag-angat ng tingin. "May nakaupo na rito," pagsisinungaling ko, kahit ang totoo ay ang bag ko lang naman ang nasa tapat na silya.

"Talaga? Ang pagkakaalam ko, ang mga bag ay walang karapatang bumoto o umupo sa mga public spaces, Atty. Laureano."

Halos mabitawan ko ang highlighter ko nang marinig ko ang boses na iyon. Dahan-dahan kong inangat ang tingin ko, nanalangin na sana ay namamali lang ako ng dinig. Pero hindi. Sa harap ko, nakatayo ang lalaking tila naging personal na sumpa ng buhay ko.

Si Lucas Sebastian Salazar.

Naka-casual na polo shirt siya na kulay navy blue, nakatupi ang mga manggas hanggang siko, at may hawak na iced americano sa kabilang kamay. Ang kaniyang buhok ay bahagyang gulo-gulo, iyong tipong kagigising lang pero mukhang pang-bench billboard pa rin. At siyempre, ang kaniyang trademark na ngisi ay naroon na naman.

"Salazar. Hindi ba uso ang ibang coffee shop sa lungsod na ito?" mariin kong tanong habang inaayos ang salamin ko.

"Masarap ang kape rito, Danah. At masarap ding makita ang itsura mo kapag nabibigla," sagot niya bago siya tuluyang naupo sa harap ko nang hindi man lang naghihintay ng permiso. Inusog niya ang bag ko nang walang pasabi.

"Ang kapal din talaga ng mukha mo, 'no? Kita mong nag-aaral ako, 'di ba?" singhal ko sa kaniya.

"I’m reviewing too, you know. Hindi lang ikaw ang gustong maging abogado," sabi niya habang inilalabas ang kaniyang sariling mga libro mula sa messenger bag niya. Nakita ko ang kaniyang reviewer—puno rin ng mga notes, pero mas maayos tingnan kaysa sa akin. "Besides, sharing is caring. Isang table lang 'to, huwag kang masyadong possessive."

"Hindi ako possessive. I just value my peace of mind. Something that disappears whenever you’re around," ganti ko.

Uminom siya ng kape niya habang nakatingin nang diretso sa akin. "Bakit ba ang laki ng galit mo sa akin? Dahil ba tinalo kita? O dahil hanggang ngayon, hindi ka pa rin maka-get over sa katotohanang may isang tao na kayang pantayan ang talino mo?"

"Wala akong pakialam sa'yo, Lucas. At mas lalong wala akong pakialam sa pagkapanalo mo. Ang ayaw ko lang ay ang yabang mo na akala mo ay ikaw ang nagmamay-ari ng mundo," sabi ko, sinusubukang ibalik ang atensyon sa libro, pero ang bawat salita ay tila nagiging malabo na.

"Galit ka lang kasi hindi mo ako mabasa," bulong niya. Inilapit niya ang kaniyang silya, sapat na para maamoy ko ang hinalong caffeine at ang kaniyang panlalaking scent. "Ganyan ka ba talaga kapag lunch time? Caffeine and contempt? Baka ma-high blood ka niyan, wala pang exam."

"Shut up, Lucas."

Natahimik kami sandali. Sinubukan kong mag-focus, pero nararamdaman ko ang kaniyang mga mata na paminsan-minsan ay sumusulyap sa akin. Ang bawat paglipat niya ng pahina, ang bawat paghigop niya ng kape, lahat 'yon ay nagiging distraction.

"Your notes on Property Law are a mess," biglang sabi niya habang nakasilip sa papel ko.

"Excuse me?"

"You’re overcomplicating the concept of usufruct. Look," kinuha niya ang ballpen ko nang walang pasabi at may iginuhit sa gilid ng reviewer ko. "Simplihan mo lang. Law is about clarity, Danah. Hindi 'to debate stage na kailangang marami kang mabulaklak na salita. Sa Bar, direct to the point dapat."

Agad kong hinablot ang ballpen ko. "Huwag mong pakialaman ang notes ko! I have my own way of learning."

"And your way is exhausting," bulyaw niya. "Para kang nakikipag-away sa libro. Relax. Law is not your enemy, it’s your tool."

"Sabi ng taong ginagawang laruan ang batas," bulong ko, pero narinig niya.

Huminto siya sa pagsusulat at tiningnan ako nang seryoso. Wala na ang ngisi. Ang kaniyang mga mata ay tila naging mas malalim. "Hindi ko nilalaro ang batas, Danah. Ginagamit ko lang ito para manalo. Masama ba 'yon? We are training to be advocates. Ang trabaho natin ay ipanalo ang kliyente natin, kahit anong mangyari."

"Kahit pa mali?"

"Ang tama at mali ay subjective sa loob ng korte. Ang ebidensya at argumento ang totoo," sagot niya nang walang kukurap-kurap.

"Iba tayo, Lucas. I want to be a lawyer because I want justice. Ikaw, gusto mo lang maging abogado dahil gusto mong maging superior," sabi ko habang nililigpit ang aking mga gamit. Hindi ko na kaya ang presensya niya. Ang kape ko ay lumamig na, at ang utak ko ay masyado nang punong-puno ng inis.

"Aalis ka na? Dahil lang sa sinabi ko?" tanong niya, bumalik na naman ang nakakalokong ngiti sa kaniyang mukha. "O baka naman... natatakot kang ma-realize na may punto ako?"

"Natatakot akong mahawa sa kayabangan mo," sagot ko habang isinasakbit ang bag ko. "Enjoy your coffee, Salazar. Sana malunod ka sa caffeine."

Tumawa siya nang malakas, isang tunog na naging sanhi ng paglingon ng ibang tao sa shop. "See you around, Danah! Huwag mong masyadong galingan sa pag-aaral, baka maunahan mo pa ako sa Top 10!"

Hindi ko na siya nilingon. Naglakad ako palabas ng shop nang mabilis, ramdam ang init ng sikat ng araw sa aking balat. .

"Bwisit ka talaga, Salazar," bulong ko sa sarili ko habang pilit na binubura ang kaniyang guhit, pero ang bakas ng tinta ay nanatili pa rin sa papel. Parang siya. Isang bakas na kahit anong gawin kong kaskas, hindi ko na kayang alisin sa sistema ko.