KABANATA 3

LUKE / MANG BERTING POV

Sa loob ng ilang sandali ng paghawak at pagpapadaloy ng init, naramdaman ko agad ang katotohanang hindi ko inaasahan. Ang lamig na nakabalot sa kanyang katawan ay mas malalim at mas makapal kaysa sa inaakala ko. Ang lakas na kailangan upang matunaw ito ay hindi sapat sa loob lamang ng maikling panahon. Kahit anong pilit kong ibuhos ang aking enerhiya, tila may natitira pang bahagi ng lamig na tumatangging umalis.

Huminga ako nang malalim, sinusubukang pag-isipan kung paano ko ito sasabihin sa kanya nang hindi siya lalong natatakot. Nang bahagyang humiwalay ang aking mga palad sa kanyang balat, naramdaman ko pa rin ang bahagyang ginaw na tumatagos pabalik sa aking mga daliri.

“Da-Dahlia…” nagsalita ako, ang aking boses ay paos na at puno ng bigat. “May isang bagay pa akong kailangang sabihin sa iyo. Ang sakit na dala mo ay mas malalim kaysa sa aking unang hula. Kulang ang isang gabi. Hindi sapat ang oras na ito upang tuluyang maalis ang lamig na nakulong sa iyong mga ugat. Kailangan nating magpatuloy ng ilang araw pa—hanggang sa maramdaman kong balanse na muli ang iyong katawan.”

Nanahimik siya saglit. Nakita ko ang bahagyang pag-igting ng kanyang balikat, ngunit sa halip na tumanggi o magalit, narinig ko ang kanyang mahinang boses na puno ng pagtitiwala at pagnanais na gumaling.

“Kung ito ang kailangan… pumapayag ako,” sagot niya nang dahan-dahan. “Basta’t sa huli ay gagaling ako, handa akong manatili dito hangga’t kinakailangan.”

Ang kanyang pagsang-ayon ay tila nagpasindi ng apoy sa loob ko. Sa sandaling iyon, ang hangganan sa pagitan ng paggamot at pagnanasa ay unti-unting lumabo. Ang matagal kong pagpipigil—bilang negosyante, bilang manggagamot, bilang lalaking hindi kailanman nahawakan ng ganitong uri ng damdamin—ay biglang naging mahirap nang panatilihin. Ang init na dapat sana ay para lamang sa paghilom ay naging panggatong ng matinding pagnanasa na tila matagal nang natutulog sa aking katawan.

Hindi ko na kayang pigilan pa ang aking sarili.

Dahan-dahan kong iniharap ang kanyang hubad na katawan sa akin. Ang telang nakatakip sa kanyang mga mata ay nanatili, na nagpapataas pa ng kanyang pagiging mahina at handang tumanggap. Ang kanyang dibdib ay tumataas at bumababa nang mabilis, tanda ng kanyang mabilis na paghinga. Ang kanyang balat ay bahagyang namumula na dulot ng init na ipinadala ko, ngunit may kakaibang kinang na tila hinihila ako palapit nang palapit.

Hinawakan ko ang kanyang bewang nang mahigpit ngunit malumanay, itinulak ko siya nang bahagya papunta sa malambot na banig sa gitna ng silid hanggang sa siya ay humiga. Ako naman ay lumuhod sa pagitan ng kanyang mga binti, at bago pa man siya makapagtanong, dahan-dahan kong ibinaba ang aking sarili upang ilapit ang aking mukha sa kanyang pinakasensitibong bahagi—ang tinatawag kong “Perlas” kung saan nakapokus ang daloy ng kanyang lakas ng buhay.

Sa unang dampi pa lamang ng aking dila, narinig ko ang matunog na paghinga niya na napalitan ng isang mahaba at nanginginig na ungol.

“Ah… Mang Berting…!” sigaw niya nang mahina, ang kanyang mga daliri ay kusang humawak sa kumot sa tabi niya.

Hindi ako tumigil. Ginamit ko ang lahat ng aking pag-iingat at lambing, inilalabas ang dila upang dilaan, s******n, at himasin ang bawat bahagi ng kanyang Perlas. Ang lasa niya ay matamis at sariwa, isang lasang hindi ko inakalang magiging ganito kasarap. Ang bawat galaw ng aking dila ay hindi lamang nagpapadala ng init, kundi nagdudulot din ng matinding pakiramdam na tumatagos sa kanyang buong pagkatao.

“Ang sarap… ang sarap ng ginagawa mo… dyan sa Perlas ko…” nauutal niyang sabi, ang kanyang boses ay basag na sa tindi ng sarap. Ang kanyang mga balakang ay kusang gumagalaw pataas, tila hinihiling na lalo ko pang palalimin ang aking ginagawa.

Halos dinig na dinig ko ang bawat ungol, bawat hininga, at bawat tawag sa aking pangalan. Ang mga tunog na iyon ay parang pulso na lalong nagpapalakas sa akin, na lalong nagpapaalab sa apoy na aking dinadala. Ramdam ko kung paano unti-unting umiinit ang kanyang katawan, kung paano nanginginig ang kanyang mga hita, at kung paano humihigpit ang kanyang mga kalamnan sa bawat dampi ng aking dila.

Nang maramdaman kong handa na siya—nang maramdaman kong ang kanyang butas ay basa na, mainit, at bukas na para tanggapin ang buong init na kailangan niya—tumayo ako nang bahagya, hinawakan ang aking sarili na matigas na at puno ng pagnanasa. Dahan-dahan kong inilapit ang dulo nito sa kanyang pintuan, at sa isang mabagal ngunit tiyak na pagtulak, ipinasok ko ang aking buong katawan sa loob ng kanya.

Napasinghap kaming pareho.

Ang higpit ng kanyang pagtanggap sa akin ay tila nakakapigil ng hininga. Mainit, basa, at napakasarap ng pakiramdam. Sa loob ng mahabang panahon na wala akong karanasan, naramdaman ko agad kung bakit ito ang itinuturing na pinakamalalim na pag-uugnay ng dalawang nilalang. Ang lamig na natitira sa kanya ay tila agad na humigop sa init na dala ko, habang ang aking sarili naman ay tila natutunaw sa init na ibinibigay ng kanyang katawan.

“Fuck… Dahlia…” bulong ko habang dahan-dahang gumagalaw ang aking balakang. “Napakahigpit… napakasarap…”

Halos dinig na dinig ko ang kanyang mga ungol habang patuloy akong gumagalaw. Mula sa mabagal na pagpasok at paglabas, unti-unti kong binilisan ang aking mga bayo, pinalalalim ang bawat pagtulak upang siguradong maabot ko ang pinakaloob ng kanyang katawan kung saan nakakulong ang natitirang lamig. Ang bawat galaw ay parang pagpapalitan ng apoy—ang enerhiya ko ay pumapasok sa kanya, at ang kanyang lakas ay bumabalik sa akin nang mas matindi pa kaysa dati.

“Mang Berting… ganyan… huwag po kayo tumigil…!” sigaw niya nang mas malakas ngayon, ang kanyang mga kamay ay lumipat mula sa kumot papunta sa aking mga balikat, mahigpit na nakahawak na parang takot na baka mawala ako.

“Oo… hindi ako titigil,” sagot ko sa pagitan ng aking mga hininga, ang aking boses ay naging mas mabigat at puno ng pagnanasa. “Kailangan natin ito… para gumaling ka… at para sa akin din… dahil hindi ko na kayang pigilin pa ang sarili ko.”

Sa bawat pagbayo, nararamdaman ko ang pagbabago sa kanya. Ang dating malamig na balat ay naging mainit at malambot. Ang kanyang mga ugat ay tila bumibilis ang daloy ng dugo, at ang kanyang hininga ay hindi na mabilis dahil sa takot, kundi dahil sa matinding kasiyahan. Ang proseso ng paggamot ay naging isa na rin sa pagbibigay ng ligaya—dalawang bagay na naging iisa na at hindi na mapaghiwalay pa.

Ang kanyang mga ungol ay patuloy na umaalingawngaw sa loob ng tahimik na silid, isang tunog na magiging alaala ko magpakailanman. Ang bawat tawag niya sa aking pangalan ay parang utos sa aking katawan na ibigay ang lahat ng mayroon ako. Hindi na ako si Luke Ivan Clark, ang bilyonaryo. Hindi na rin lang ako si Mang Berting, ang manggagamot. Sa sandaling ito, ako ay lalaking ganap na nabibihag sa init ng babaeng nasa ilalim ko.

“Malapit na… Dahlia… damhin mo ang init na ito… pumasok ito sa bawat buto mo…” bulong ko habang lalong hinigpitan ang aking paghawak sa kanyang bewang at binilisan pa ang aking mga galaw.

“Oo… nararamdaman ko… ang init… tinatanggal na ang lamig…” sagot niya sa pagitan ng kanyang mga hiyaw ng sarap. “Ang sarap… Mang Berting… sobrang sarap…”

Sa huling malalim at matinding pagtulak, naramdaman ko ang paghigpit ng kanyang katawan sa paligid ko, kasabay ng paglabas ng kanyang matamis na likido. At sa sandaling iyon, ibinuhos ko rin ang aking sarili nang buong-buo sa loob niya—ang aking lakas, ang aking enerhiya, at ang init na kailangan niya.

Nanatili akong nakapasok sa kanya habang pareho kaming humahabol ng hininga. Ang kanyang katawan ay nanginginig pa rin, at ang aking puso ay tumitibok nang mabilis na parang gustong sumabog. Tumingin ako sa kanyang mukha—kahit nakatakip ang kanyang mga mata, makikita ang kaluwagan sa kanyang anyo, at ang bahagyang ngiti sa kanyang mga labi.

Totoo ang sinabi ko sa kanya. Kulang ang isang gabi. Pero ngayon, habang nakahiga ako sa ibabaw niya at nararamdaman ang init ng aming pagsasama, alam kong hindi lang iyon ang dahilan kung bakit kailangan ko pa siyang manatili.