MasukHello po. Sana po suportahan ninyo itong new book ko. Maraming salamat!! ❤️
Chapter 119 NANG malaman ni Luther na nakaalis na pala si Karina sa mansyon, agad niyang kinansela ang lahat ng meetings niya. Umalis siya ng kumpanya kahit masama ang pakiramdam at may iniindang injury mula sa aksidenteng nangyari noong gabing umalis siya sa mansyon. It was not intentional. May pusang bigla na lang tumawid sa harapan niya kaya pilit niya itong iniwasan. Dahil doon, nawalan siya ng kontrol sa manibela at bumangga sa poste. Mabuti na lang at hindi ganoon kalakas ang impact. Wala ring ibang sasakyan sa highway noong mga oras na iyon. Pero hindi pa rin siya nakaligtas—may mga galos siya sa katawan, at may injury sa isang braso at paa. Ngayon, kasama niya si Kennedy sa sasakyan. Hindi siya pinayagan nitong magmaneho dahil sa kondisyon niya. Halata rin ang galit sa mukha nito, lalo na’t inakala nitong sinadya ni Luther ang aksidente. “Kung nagpa-confine ka na lang sana sa ospital, baka nabantayan ka pa ng asawa mo,” galit na saad ni Kennedy. Mahigpit ang pagka
KARINA Pagdating ko sa bahay ay nagulat sila sa bigla kong pag-uwi. Si Dos lang kasi ang may alam na darating ako, at sa kanya sana ako magpapasundo, pero may exam pa pala siya. Hindi ko sinabi sa mga magulang ko ang ginawa ni Luther. Ayokong mas lalo pang lumala ang lahat. Kasalanan ko siguro kung bakit hindi masaya ang buhay ko? Pero sino ba ang may gustong maranasan ang ganito? Hindi ko naman pinangarap na mapangasawa ang taong hindi ko mahal. Pero kalaunan, natutunan ko rin naman siyang mahalin. Pakiramdam ko nga mas mahal ko si Luther… dahil kahit sa kabila ng lahat ng ginawa niya, handa ko pa rin siyang patawarin. Indeed—love is blind. “Napadalaw ka, anak… bakit hindi mo ako tinawagan para nasundo na kita sa mansyon?” tanong ni Papa habang sinasalinan ako ng tubig. “Salamat po, Pa… hindi na po ako nag-abala dahil alam kong busy pa kayo. Hinatid naman po ako ng driver ni Mama Lucy,” sagot ko. “Bakit hindi ka hinatid ng asawa mo?” tanong niya ulit. “Busy lang po sa
KARINA Seryoso ako sa nararamdaman ko kay Luther. Oo, mahal ko siya—at handa pa rin naman akong patawarin, kung handa rin siyang ayusin ang mga problema namin. I appreciate his efforts, pero hindi pa rin sapat. Hindi naman ako humihingi ng sobra. Gusto ko lang maramdaman niya kung gaano kasakit ang mapaglaruan at traydorin ng taong tinuring mong tahanan. I trusted him. I gave him my love and my trust, pero may mga lihim pa rin pala. I’m glad he told me the truth—kahit masakit—kaysa magmukha akong tanga, patuloy na naniniwala na maayos at totoo ang pagsasama namin… na legal at buo ang kasal namin. “Please… gawin mo ang dapat mong gawin, Luther. I already gave you a chance. Sana huwag mo akong biguin ulit,” sabi ko. Tumango siya ng paulit-ulit, saka marahan na hinaplos ang kamay ko. Agad ko naman binawi ang kamay ko at tumayo. Naglakad ako palayo sa kanya. “And can I have a favor?” Sabi ko. Agad naman siyang tumingin sa akin at tumayo. “Y-yes.." nag-aalalangan na sagot niy
THIRD PERSON POV Dalawang araw na ang lumipas simula nang malaman ni Karina ang tungkol sa pekeng kasal nila ni Luther. Nasa mansyon pa rin siya at ayaw munang umuwi sa bahay nila ni Luther dahil pakiramdam niya ay hindi siya kabilang doon. Ayaw rin siyang paalisin ni Lucy dahil para rito, si Karina lamang ang tunay na asawa ng kanyang anak. Samantala, dalawang araw na ring umaakyat ng ligaw si Luther kay Karina, ngunit wala pa rin itong natatanggap na tugon mula sa dalaga. Tinatanggap naman ni Karina ang mga bulaklak, pagkain, at kung anu-ano pang dinadala ni Luther tuwing bumibisita ito. Mas lalo pang naging istrikta si Lucy—para bang siya ang tunay na magulang ni Karina. “Ma, si Karina?” tanong ni Luther nang makauwi ito galing sa trabaho. “Nasa kwarto, nagpapahinga. Panay ang suka at hilo—hindi ko na nga pinapagalaw,” sagot ni Lucy. “Puntahan ko na lang po muna sa kwarto, Ma. Sisilipin ko lang po,” mahinang usal ni Luther. Hindi na sumagot si Lucy kaya dumiretso na
THIRD PERSON POV Dali-dali nilang binuhat si Luther papunta sa kwarto. Mabuti na lamang at dumating si Kennedy, at siya na ang umalalay sa kaibigan. Labis ang pag-aalala ni Karina, natatakot siya na baka kung ano na ang nangyari rito, ngunit agad naman siyang pinakalma ni Mama Lucy. Pagdating sa kwarto, tinitigan ni Karina si Luther, at hindi niya maiwasang umiyak. Kahit masama ang loob niya rito dahil sa mga kasinungalingan nito, nag-aalala pa rin siya at naaawa. Kumuha siya ng bimpo at maliit na palanggana na may maligamgam na tubig. Siya na ang nagprisintang maglinis ng katawan at sugat nito. "You don't have to worry. I am just disciplining him for what he did. I understand if gusto mo siyang iwan, Karina. Hindi kita pipigilan sa gusto mong mangyari," malumanay na sabi ng matanda. Hindi agad nagsalita si Karina at nagpatuloy lamang sa paglilinis ng sugat nito sa tuhod. Ngayon niya lang napansin kung gaano kalaki ang sugat. Napasinghap si Karina habang nilalagyan ng Betad
KARINA Akala ko tapos na. Tapos na ang problema—natuldukan na, pero ano itong inamin sa akin ng asawa ko? Ang gulo. Hindi ako makasagot sa kanya o makatingin nang diretso. Ang bigat na naman ng dibdib ko dahil sa mga sunod-sunod na revelation kung saan ako ang naiipit. Gusto ko nang magkaroon ng maayos na pag-iisip. Peace. Pero bakit ganito na naman? Hindi na ako nagsalita at pumanhik na lang sa dating kwarto namin. Dito na lang muna ako mag-i-stay ng ilang araw. Hindi ko alam kung bakit ba ganito ka kumplikado ang lahat. After all this time, fake lang pala ang kasal namin? I am not legally his wife. Not Mrs. Mendez. I believed in him. I trusted him. But he broke my heart again. Naiintindihan ko na masama ang loob niya sa akin dahil sa biglaan naming pagpapakasal. Pero bakit? Bakit hindi man lang niya sinabi agad sa akin noon pa upang matuldukan na ang mga bagay-bagay? "Pinaglalaruan ba ako ng tadhana? Buntis ako, pero ano itong mga mabibigat na naririnig ko? G
Nanlaki ang mga mata ni Karina nang humiwalay si Luther sa halik at bumulong ng katagang iyon. Para siyang napako sa kinauupuan niya, at nagwawala ang mga paro-paro sa tiyan niya. Hindi alam ni Karina kung para saan ang mga salitang iyon—o kung confession ba iyon. Hindi na nakasagot si Karina na
MADALING araw na kaya sa bahay na lang pinatulog si Luther. Karina offered na sa kwarto na lang niya matulog ang asawa dahil malaki naman ang kama niya. Nagtatabi naman sila minsan kung matulog kaya parang hindi na naiilang si Karina. Hindi na rin naiisip ni Karina ang nangyari sa kanila ng Mama
Late na nagising si Karina. Napasarap kasi ang tulog niya. Hinayaan na lang siya ni Luther na matulog dahil gabi na rin silang nakatulog. Ayaw rin nitong gisingin siya para kumain dahil himbing na himbing ito sa pagtulog. Mapungay na idinilat ni Karina ang mga mata. Ang sarap ng tulog niya at nana
Umalis nga si Luther at walang ideya si Karina kung na saan ito nagpunta. Iniisip niyang pumunta itong kumpanya, baka may importanteng pinuntahan. Gusto man niyang tawagan ito ay nahihiya siya baka ma-estorbo niya ito. Nahihiya nga siyang i-text ito. Matapos ligpitin, hugasan ang mga pinagkainan







