Masukthis chapter is for Kennedy and Arian. Bawi ako ng update tomorrow... Salamat po!
THIRD PERSON POV Magkayakap sina Luther at Kennedy nang madatnan sila ng isang empleyado. Gulat na gulat ito sa kanyang nasaksihan, kaya agad siyang lumabas at isinara ang pinto. Naghiwalay naman agad ang magkaibigan dahil sa biglaang pagdating ng empleyado. Pareho silang nagulat, ngunit maya-maya ay napabuhakhak na lamang sila sa tawa. Pulang-pula ang kanilang mga mukha at halos maluha na sa kakatawa nang maalala ang reaksyon ng empleyado. Marahil ay iba ang iniisip nito sa kanyang nasaksihan, kaya lalo pa silang natawa. "Did you see her face? Dude, alam kong iba na agad ang pumasok sa isip niya..." natatawang sabi ni Kennedy. "This is so hilarious..." tugon naman ni Luther. Huminga nang malalim ang dalawa matapos ang walang tigil na tawanan. Ilang sandali pa, bumalik na rin sila sa kanilang trabaho na para bang walang nangyari. “What should I do tomorrow?” tanong ni Luther sa sarili habang pinaikot-ikot ang swivel chair. Tapos na siya sa mga kailangang pirmahan at i-
CHAPTER 108 LUTHER Life has been hard for us, but now, we’re trying to be stronger than ever. I want to make things right. I don’t even know if this is the right thing to do, but I want to confront her and tell her what I truly feel. What she has done to us is unforgivable—especially the loss of our unborn child. Hindi ako masamang tao para hindi siya patawarin. Pero kailangan kong makita na kaya niyang magbago, na kaya niyang maging mabuti at hindi na makasakit ng iba. Siguro, she deserves a chance to live a normal life… pero parang napakahirap na rin noon para sa kanya. Magkaiba talaga sina Andy at Rheana. Nararamdaman ko naman noon ang kabaitan ni Rheana. She was nice and cheerful. Pero palaging sinasabi ni Andreana sa akin na lumayo ako sa kanya dahil may problema raw ito sa pag-iisip. Hindi ko iyon pinansin noon. But now, after hearing everything from Karina—my wife—biglang nagbago ang tingin ko kay Andreana. Kahit wala na siya, nag-iba agad ang pananaw ko sa kanya. “W
CHAPTER 107 KARINA Lumipas ang isang linggo, at naging maayos naman ang lahat. Nakausap rin namin si Rheana sa presinto. Doon, nalaman namin na ang lahat ng sinabi niya noong gabing iyon ay kasinungalingan. She claimed that she was the one who helped Luther, pero ang totoo, si Andreana pala ang tumulong sa kanya sa pool. Pati ang tungkol sa sexual assault—hindi iyon imbento, pero si Andreana ang tunay na biktima. Lahat ng iyon ay kagagawan ni Rheana. Jealousy and insecurity are terrifying. Kaya nitong baguhin ang isang tao. Kaya nitong sirain ang buhay—hindi lang ng iba, kundi pati na rin ang sarili. Hindi ko maintindihan kung bakit punong-puno ng selos si Rheana. Maganda naman siya. Matalino. She has the body, the talent—everything. But why? Why would she risk her life… all because of love? Hindi siguro niya kayang tanggapin na halos lahat ng tao ay mahal si Andreana. Hindi niya matanggap na siya ang naiiwan—na siya ang nare-reject, and neglected by her own blood.
CHAPTER 106 THIRD PERSON POV Tumawa nang malakas si Rheana. She looked like a mad woman—laughing while tears streamed down her cheeks. There was a heaviness in her presence that Karina could feel deep within. Mahigpit na hinawakan ni Karina ang kamay ni Luther. Agad naman siyang nilingon ng asawa, ngunit nanatili pa rin siyang nakatago sa likuran nito. "I don’t want to be like this," Rheana said, her voice breaking. "But life has been tougher on me." "At work, some of my co-artists had been so touchy and flirty… until one of them forced himself on me. I became a victim of sexual assault." Rheana’s voice trembled, but her anger burned through every word. "I tried to tell my family, but Andreana told me to stay quiet. Then I found out… she knew that man." Her eyes darkened with hatred. "Andreana is the worst kind of evil!" she shouted. "Hindi ko alam kung bakit mahal na mahal mo siya, Luther. Hindi ko rin alam kung bakit mahal na mahal kita… na kaya kong pumatay para sa ’
RHEANA After Braden admitted everything, I ran. Again. Hindi na bago sa akin ang tumakas. Alam kong hinahabol nila ako—paulit-ulit. Pero hindi ako papayag na mahuli nang ganito lang. Hindi pa tapos ang laban. Kailangan ko munang tapusin siya. I will kill that bitch first… bago nila ako mahuli. Mabilis akong naghanap ng bagong matitirhan—isang lugar na hindi masyadong halata, pero sapat ang lapit sa kung nasaan sina Luther at Karina. Kailangan ko silang mabantayan. Kailangan kong malaman ang bawat galaw nila. Nakakagalit. Nakakagalit na bumaliktad sina Braden at Elisha. Mga walang kwenta. Mga traydor. But I’ll deal with them later. Hindi sila ang prioridad ko ngayon. May iba akong target. Mabuti na lang at may pera pa ako. Enough to keep me moving. Enough to stay hidden. Hindi ako pumuntang Cebu, nasa Manila pa rin ako nagtatago. When I finally secured a place, I didn’t waste any time. Agad kong sinimulan ang plano. Hindi ako magpapapigil. Hindi ako titigil. Dahil ang misyo
CHAPTER 104 LUTHER I have noticed something strange about my wife. Since we got home from the airport, parang may bumabagabag sa kanya. Ayaw kong masyado siyang mag-alala dahil masama iyon sa kalusugan niya at sa baby namin. As much as possible, I want to help her wash all her worries away. Nang mag-crave siya ng mangga, nagmamadali kaming lumabas ni Nanay Fely para manguha. Paglabas ko pa lang ng gate, may kakaiba na agad akong naramdaman. Habang naglalakad kami papunta sa puno ng mangga, a familiar figure suddenly caught my attention. Bigla na lang kumalabog ang dibdib ko nang maalala ko ang sinabi ni Karina kanina. Akala ko noon ay dahil lang sa pagod at sa kakulangan ng tulog kaya kung anu-ano na ang naiisip niya. But she was not imagining things. She really exists. Hindi ako nagpahalata habang nangunguha ako ng mangga. She was standing there, may kausap sa telepono. Hindi niya ako napansin dahil may pader sa pagitan namin. I could only see her because I was fac
019 Mahigpit namang niyakap ni Karina si Dos. Umiyak na rin siya, dahil hindi niya inakalang ganito ang sasabihin ng kapatid. Akala niya ay magagalit ito sa kanya at sasabihan siya ng masakit na salita. Pero iniisip pala siya nito—natatakot na baka mas lalo siyang bulihin ng mga estudyante at baka
014 Sa sala, kumakain pa rin si Karina. Hindi na rin sila nagsasalita, mapapansin lang na bumibilis ang kain niya. Panay pa rin silang bigay ng pagkain sa kanya. Ngunit may isang putahe na hindi niya kinakain dahil sa allergies. "May allergies po kasi ako sa seafood," sabi ni Karina nang bigyan
013 Tulala at naguguluhan. Iyan ang mukhang ipinakita ni Luther sa sinabi ni Kennedy. Pabalik-balik ang kanyang tingin kay Karina at Kennedy, nagbabakasali na nagbibiro lamang ang kanyang kaibigan slash secretary niya. Ngunit seryoso ito at totoo ang sinabi. Napatakip na lamang ito sa kanyang bib
016 Gulat na napatingin si Karina kay Lucy matapos sabihin nito na magpakasal sila sa lalong madaling panahon. Gulat at hindi agad nakapag-react si Karina at pinoproseso pa ang sinabi ng Matanda. "Po? Magpapakasal kami ni Sir?" nauutal na sabi ni Karina. Malakas ang kabog ng kanyang dibdib dah







