LOGINNAGKITA n rin sila... So, anong sunod na ganap? HAHAHA
CHAPTER 131 KARINA NAG-UMAGA na lang ay hindi na ako nakatulog. Dahil sa surprise nila sa akin ay sobrang galak ng puso ko. Tumambay na lang kami sa labas ng bahay at gumawa ng bonfire. Pinaikutan namin iyon na para bang nagca-camping o nasa dagat kami. Ang saya ng puso ko, sa totoo lang, at hindi ko na nagawang makatulog ulit. Nagkuwentuhan na lang kami at nagtawanan. Mabuti na lang at may distansya ang bahay namin sa mga kapitbahay kaya pwede kaming mag-ingay. Sina Mama, Papa at mga kapatid ko ay hindi rin natulog upang maging special lang ang bungad ng kaarawan. I feel really special,may mga gifts pa mga kapatid ko sa akin. Pero nakatulog rin ako nang mag-umaga na at nagising na alas-tres ng hapon. Ang haba rin pala ng tulog ko. Bumawi talaga ang katawan ko. Pagkagising ko ay wala ang mga magulang ko, pati na rin si Luther. Ang naiwan lang sa bahay ay ang mga kapatid ko. "Hello, Ate. Kumusta ang tulog mo?" masayang bati sa akin ni James at yumakap siya nang makaupo na ak
CHAPTER 130 KARINA NAGHINTAY pa kami saglit sa labas ng clinic dahil may nauna pa sa akin. Luther was still here with me—waiting. He was so sweet while holding my hand tightly. Ang saya ko na nandito siya. I have seen pregnant moms without their partners, and it made me feel so lucky. Iniisip ko na lang na baka busy ang mga asawa o partner nila. Or maybe their boyfriends left them. I felt bad for them, but somehow, I felt proud of them for keeping their babies. I smiled at one of the pregnant moms. She looked so young. She looked so innocent, like she had no idea what kind of world she would face after giving birth. Pero hindi ko agad naisip ang sarili ko. Dahil alam ko na pareho lang din kami. “Mrs. Mendez, you’re next,” tawag sa akin ng nurse. “Okay, Nurse. Let’s go in,” sabi ko kay Luther. Hinila ko siya papasok sa loob ng clinic. “Are you okay?” tanong ko sa kanya. Tumango naman siya at ngumiti. “I’m fine, Love,” mahinahon niyang sagot. Agad na kaming lumapit
CHAPTER 129 KARINA It’s almost my birthday, pero mukhang nakalimutan na ata nila. Wala kasi akong naririnig mula kina Mama at Papa kung ano ang plano nila para sa kaarawan ko. Ni hindi nga nila ako tinatanong kung ano bang gusto kong gawin sa araw na iyon. Pero okay lang naman sa akin. Gusto ko kasi simple lang—katulad ng lagi. Hindi naman ako mahilig sa engrandeng party o sa maraming bisita. A simple celebration is already enough for me. As for Luther, palagi pa rin siyang pabalik-balik dito sa bahay nina Mama at Papa. Ayaw pa kasi nila akong tuluyang ibigay ulit sa kanya kaya araw-araw niya akong dinadalaw dito. Kapag gusto ko siyang makita, agad-agad siyang umuuwi rito kahit gaano pa siya ka-busy. Minsan nga rito na rin siya natutulog at nagpapahinga. Siguro dahil na rin sa sobrang pagod niya sa trabaho. At isa pa… gusto ko rin kasi siyang katabi. Lalo na kapag hinahaplos ko ang balbas niya. Ang sarap kasi sa pakiramdam. “Anak, bakit gising ka pa?” tanong ni Mama nan
CHAPTER 128 LUTHER “Ma, Pa, alam ko pong masyadong mabilis itong gagawin ko. Pero gusto ko pong pormal na hingin ang kamay ng anak ninyo. Gusto ko pong pormal na mag-propose sa kanya at iparamdam na totoo ang lahat ng ipinapakita ko sa kanya at totoo ang pagmamahal ko sa kanya,” seryoso kong sabi habang nakaluhod sa harapan nila. Sabay na nagkatinginan sina Mama Karen at Papa Alfred. “We have already given our permission, Luther. I hope this time, you won't hurt or betray my daughter again,” sagot ni Papa Alfred. “Salamat po, Pa, Ma,” masayang sabi ko. “So, kailan mo balak mag-propose?” tanong ni Papa. Bigla akong napaisip. Kailan nga ba ang birthday ni Karina? Mukhang hindi ko pa yata naipagdiriwang ang birthday niya. Nawala na rin iyon sa isip ko dahil sa mga nangyari. “Uhm… kailan nga po pala ang birthday ni Karina?” Napakamot ako sa ulo dahil hindi ko maalala kung kailan ang kaarawan ng mapapangasawa ko. I am such a fool. “Mahigit isang taon na kayong nagsama ni
CHAPTER 127 THIRD PERSON POV Lumipas ang isang linggo at nakalabas na rin ng ospital ang dalawa. Naunang makalabas si Karina, at sumunod naman si Luther. Ngunit imbes na umuwi sa sarili niyang bahay, dumiretso siya sa bahay nina Karina. Kaya na rin niyang magmaneho, at mabuti na lang at hindi na siya pinagbawalan ng kanyang doktor. He was excited to see her again—dalawang araw na rin niyang hindi ito nakikita. Huminto muna siya sa isang fruit stall at bumili ng iba’t ibang prutas. Sa katabi nitong flower shop, napabili na rin siya ng bulaklak. Hindi niya alam kung ano ang cravings ni Karina, kaya nang makakita siya ng mga kakanin sa isa pang stall, bumili na rin siya. Pagdating niya sa bahay, sinalubong siya ni James. Ito lang ang tao sa labas, abala sa paglalaro. “Kuyaaaa!” sigaw ni James habang patakbong lumapit sa kanya. Napangiti si Luther at agad itong niyakap. “Nandiyan ba ang ate mo?” tanong niya, sabay abot ng pagkain kay James. “Opo, nasa kwarto po siya—nagpa
CHAPTER 126 THIRD PERSON POV Karina slept soundly on Luther’s bed, her arms wrapped around him. Luther eventually fell asleep as well, holding her close. When morning came, they were still in the same position. Luther woke up first. For a moment, he simply stared at Karina, still unable to believe that they were finally together again. A quiet promise formed in his heart—bababawi siya sa lahat. Marahan niyang hinaplos ang pisngi ni Karina. He missed her so much that he couldn’t resist. He leaned down, kissed her forehead, and whispered, “Good morning, Love.” Unti-unting nagmulat ng mata si Karina, at bumungad sa kanya ang bahagyang mabalbas na mukha ni Luther. She smiled softly as she caressed his beard, gently playing with it. “Wag mong tatanggalin ang balbas mo, ah…” mahina niyang wika. Napangiti si Luther, bahagyang nagulat sa sinabi niya. “Okay, Love… as you wish,” sagot niya. "I think we fell asleep as soon as we lay in bed last night," Luther said and sm
“Ride me like a cowgirl,” Luther muttered unconsciously as Karina straddled him. They were both sweating, their breaths heavy. Karina was already straddling him, settled over his member, ready to ride. However, it was her first time taking the lead, and she wasn’t sure what to do—or how to move w
AGAD na rin na naging okay ang dalawa at sabay na rin na umakyat sa kwarto nila upang magpahinga. Tapos nang maglinis ng katawan si Karina paglabas niya ng banyo. Nakahiga na rin sa kama si Luther na para bang may malalim na iniisip—nakatutok sa kisame habang hawak ang cellphone nito na nasa ibab
NAPALUNOK na lamang si Karina nang dahan-dahan tanggalin ni Luther ang kamay niyang nakatabon sa kanyang pagkababae. His intense gaze gives shivers to her body. "Ah..." ungol niya ng maramdaman ang mainit na hininga at labi nito sa kanyang pagkababae. Hindi mapigilan ni Karina ang hablutin
BUMALIK na sa kwarto si Karina na hindi maganda ang itsura. Nagulat naman si Karina ng makita si Luther sa sofa. Agad na nilapitan ni Karina ang asawa at tumabi rito. "Where have you been? Kanina pa ako dito," ani Luther sa mahinang boses. Kahit alam naman nito kung saan galing ang asawa at kung







