ตอนที่ 02 ความผิดพลาดครั้งใหญ่ /3

“แป๊บหนึ่งดิ ปลดเบลท์ก่อน” ผมถลึงตาใส่น้องสาวของตัวเอง ก่อนจะปลดเข็มขัดนิรภัยที่คาดตัวออก หลังจากนั้นถึงได้เอื้อมมือไปเปิดประตูรถแล้วก้าวลงไป

“…” ทันทีที่ผมยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า ไอ้เคทก็ทำการสแกนผมโดยการมองตั้งแต่ใบหน้าลามไปยันเท้า ก่อนจะไล้สายตาจากเท้าลามมายันใบหน้าอีกที จากนั้นรอยยิ้มก็ผุดขึ้นที่มุมปากของมัน แล้วรู้ไหมยิ้มของมันเป็นแบบไหน คือเป็นยิ้มที่แม่งน่าขนลุกโคตรๆ “พี่ตายแน่!”

“…” ผมนิ่งเงียบ ขมวดคิ้วอย่างงุนงงกับคำพูดชวนสงสัยของเคท

“แม่จะให้แมวน้ำไปอยู่กับพี่ที่เชียงใหม่” เคทพูดเสียงราบเรียบ

“ว่าไงนะ?!” แต่ผมกลับตอบกลับน้องอย่างมันด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกสุดขีด

ไปอยู่กับผมที่เชียงใหม่ วั๊ทเดอะฟ๊อท! เอ้ย! ว๊อทเดอะฟัค! แม่เล่นจ้อจี้อะไรอยู่เนี่ย ไม่เอานะเว้ย ผมไม่เห็นด้วย ผมจะตั้งโต๊ะแถลงการณ์ฝ่ายค้านแน่นอน

“แม่ให้ข้อตกลงว่า ถ้าพี่ยอมให้แมวน้ำไปอยู่กับพี่ที่เชียงใหม่เป็นเวลาสามเดือนได้ กลับมาแม่จะให้พี่ถอนหมั้นกับแมวน้ำทันที แต่ถ้าพี่ไม่ยอมให้แมวน้ำไปอยู่กับพี่ที่เชียงใหม่ กลับมาแม่จะให้พี่แต่งงานกับแมวน้ำทันที พี่มีทางเลือกอยู่สองทาง” เคทแจกแจงรายละเอียดข้อตกลงของแม่ให้ผมฟัง โดยยกนิ้วขึ้นสองนิ้วทำท่าประกอบข้อตกลงที่แม่ยื่นให้ผมด้วย

แล้วคือถ้าผมไม่ยอม กลับมาบ้านคราวหน้าผมจะต้องแต่งงานกับยัยเด็กคนนั้นเนี่ยนะ บ้าไปแล้วเถอะชีวิต ผมไม่มีวันยอมแต่งงานแน่ ชีวิตของผมจะต้องมีสาวๆห้อมล้อม อยู่หล่อๆแบบนี้ตลอดไป

‘แล้วฉันเลือกอะไรได้ไหม เลือกที่จะไม่ให้ได้หรือเปล่า~’ แล้วมันใช่เวลามาร้องเพลงไหม!

“พี่จะไปคุยกับแม่เอง” ผมบอกเคทเสียงแข็ง หมุนตัวเตรียมจะก้าวเข้าบ้าน แต่ทว่าประโยคถัดมาของไอ้เคทกลับทำให้ขาของผมที่เตรียมจะเดินชะงักค้างอยู่กับที่

“แม่บอกว่าจะไม่คุยกับพี่คินทร์จนกว่าพี่จะตอบตกลงรับข้อเสนอข้อใดข้อหนึ่งก่อน” เคทยืดอกพูดอย่างภาคภูมิใจ

แล้วผมเกลียดอะไรที่สุดในตัวน้องคนนี้รู้ไหม ผมเกลียดความฉลาดที่เกินตัวของมัน เพราะผมรู้ดีว่าแม่ไม่มีทางคิดอะไรบ้าบอพรรค์นี้ได้แน่ ยกเว้นน้องสาวตัวดีของผมคนนี้จะคิดขึ้นมาให้ แล้วมันก็เสนอเรื่องนี้ให้แม่พิจารณา ซึ่งแม่ผมก็บ้าจี้ตามมัน ยกข้อตกลงไร้สาระแบบนี้มาต่อรองกับผม

“พี่รู้นะว่าแกคิดข้อตกลงบ้าบอนี่ให้แม่” ผมกอดอก จ้องน้องสาวแท้ๆที่คลานตามกันมาเขม็ง

“ก็ใครอยากให้พี่ปล้ำเพื่อนเคทก่อนล่ะ” เคทพูดด้วยน้ำเสียงเหนือกว่า

ซึ่งมันก็ใช่ ตอนนี้น้องสาวของผมคนนี้มันเหนือกว่าผมทุกด้าน ทั้งการเรียน นิสัย และองค์รวมต่างๆ เห็นแล้วหมั่นไส้!

“พี่บอกแล้วไงวะว่ามันเป็นอุบัติเหตุ พี่ไม่ได้ตั้งใจ”

“ไม่ได้ตั้งใจหรือมักง่ายกันแน่ พี่รู้ไหมว่าไอ้น้ำมันไม่เคยมีแฟน ไม่เคยโดนอะไรแบบนี้มาก่อน แล้วพี่มาทำแบบนี้กับเพื่อนเคทอ่ะ นั่นมันเพื่อนเคทเลยนะเว้ย พี่หัดใช้สมองคิดมากกว่าอารมณ์ได้ไหม” อะไรวะ... นี่ผมโดนทั้งไอ้เฟียตเทศนา แล้วยังต้องมาโดนน้องสาวของตัวเองเทศนาซ้ำสองอีกด้วยเหรอ

“ก็มันพลาดไปแล้ว จะให้ทำไงวะ!” ผมขึ้นเสียงใส่คนตัวเล็กด้านหน้า ชั่ววูบมันถึงกับเหวอไป ก่อนจะตั้งสติได้แล้วทำหน้าราบเรียบตามเดิม

“คนเราเกิดมาไม่มีใครไม่เคยผิดพลาด อยู่ที่ว่าคนนั้นเขาจะเรียนรู้จากความผิดพลาดเพื่อนำมาปรับแก้ไขในสิ่งที่พลาดไป หรือเลือกที่จะเดินตามความผิดพลาดซ้ำรอยเดิม” คำคมประจำวันมาแล้ว สอนผมตั้งแต่ผมอยู่มัธยมต้นจนตอนนี้ผมอยู่ปีสี่ ตกลงมันจะเป็นน้องผม หรือเป็นแม่ผมกันแน่วะ ก่อนที่มันจะยื่นมือมาตบลงบนบ่าผมหนักๆหนึ่งที พร้อมกับน้ำเสียงหนักแน่นที่พูดประโยคถัดมา “พี่มีโอกาสแก้ตัวในความผิดพลาดครั้งใหญ่นี้นะพี่คินทร์ คิดให้ดีๆ”

แก้ตัวในความผิดพลาดเหรอ โดยการให้ผมไปอยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับเด็กคนนั้นเนี่ยนะ อนาคตเดือนสุดฮ็อตอย่างผมได้ดับวูบไม่เป็นท่าแน่ ทำไมมันไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้ให้ผมเลยครับพระเจ้า!!!