Chapter 4: Muling Pagkikita

Nanginig ang mga tuhod ni Lilac Babe Hermosa habang nakatayo sa loob ng napakalawak na Director’s office. Ang amoy ng mamahaling leather, wood polish, at ang pamilyar na cedarwood at mamahaling pabango na amoy ni Gabriel Simon Valderama ay agad na sumakop sa kanyang mga buong sistema.

Nakatayo si Gabriel sa harap ng malaking glass window, nakatitig sa tanawin ng buong bayan habang nakasuksok ang isang kamay sa bulsa ng kanyang slacks. Ang pananahimik nito ay mas nakakatakot kaysa sa kahit anong sigaw o galit.

“M-Mr. Valderama...” nanginginig ang boses na panimula ni Lilac Babe. “Nandito na po ang personal file ko. Kung may problema man sa mga dokumento o sa background check ko, pwede naman po kitang iwan sa HR—”

“Sino ang lalaking kasama mo kanina?” putol ni Gabriel sa kanya nang hindi man lang lumingon.

Napatigil si Lilac Babe. “S-Si John? Kaibigan ko siya. Siya ang nag-rekomenda sa akin sa kumpanyang ito.”

Dahan-dahang humarap si Gabriel. Ang kanyang mga mata ay tulad ng isang madilim na bagyo—malamig, walang emosyon, ngunit puno ng panganib. Lumapit ito sa kanyang mesa at kinuha ang folder ni Lilac Babe, saka ito itinapon nang walang pakialam sa ibabaw ng glass desk.

“Senior Project Coordinator... Consultant for the regional marketing projects,” usal ni Gabriel habang tinititigan ang mga papeles.

Pagkatapos ay dahan-dahan niyang itinaas ang kanyang tingin sa namumutlang mukha ng dalaga. “Kanselado na ang posisyong iyan, Ms. Hermosa.”

Kumunot ang noo ni Lilac Babe.

“P-Pakiusap, Mr. Valderama. Pirmapado na ng HR at ng dating President ang kontrata ko. Walang dahilan para baguhin—”

“Ako na ang may-ari ng kumpanyang ito, Ms. Hermosa,” malamig at walang pag-aalinlangang wika ni Gabriel. “May karapatan akong magbago ng anumang posisyon sa loob ng opisinang ito batay sa sa tingin kong mas makakabuti sa kumpanya. At simula ngayong araw... inililipat kita bilang Personal Secretary ko.”

Parang tinamaan ng kidlat si Lilac Babe sa kanyang narinig. “Ano?! Ayoko! Hindi ako pumapayag!”

Isang munting ngiti ang gumuhit sa mga labi ng bilyonaryo. “Wala sa mga pagpipilian mo ang pumayag ka o hindi.”

“Hindi ko kayang maging personal secretary mo!” halos maisigaw ni Lilac Babe sa sobrang emosyon.

Ang makatrabaho si Gabriel araw-araw, ang makasama ito sa iisang kwarto, at ang maging sunud-sunuran sa mga utos nito ay isang impyerno na ayaw niyang pasukin.

“Nag-apply ako rito bilang project consultant! Kung papalitan mo lang din pala ang posisyon ko, mag-reresign na lang ako!” Mabilis na tumalikod si Lilac Babe at naglakad patungo sa pintuan.

Hindi na niya kayang manatili pa roon nang kahit isang segundo. Mas mabuting humanap siya ng ibang trabaho sa ibang bayan kaysa ilagay ang sarili at ang lihim ng kanyang anak sa panganib.

Subalit bago pa man niya mahawakan ang doorknob, marahang nagsalita si Gabriel mula sa kanyang likuran.

“Mag-resign ka kung gusto mo,” bored na wika ni Gabriel habang nagpapadulas ng fountain pen sa kanyang mga daliri. “Ngunit siguraduhin mong may pambayad ka sa liquidated damages para sa breach of contract. Aabot din 'yon ng kalahating milyon. At huwag mong kakalimutan... sisiguraduhin kong walang ibang kumpanya sa lalawigang ito ang tatanggap sa 'yo.”

Napahinto si Lilac Babe. Napakagat siya sa kanyang ibabang labi hanggang sa halos magdugo ito. Galit na galit siyang lumingon sa lalaki.

“Napakasama mo! Bakit mo ba ginagawa 'to sa akin?! Dalawang taon na ang nakalipas, Gabriel! Ano pa bang gusto mo?!”

“Gusto kong manatili ka sa lugar kung saan kita nakikita, Lilac Babe,” pabulong ngunit mariing sagot ni Gabriel habang nakatitig nang diretso sa kanyang mga mata. “Iniwan mo ako nang walang pasabi dalawang taon na ang nakakaraan. Ngayon, ako ang magpapasya kung kailan ka pwedeng umalis.”

Matigas ang paninindigan ni Lilac Babe. Kahit pagbantaan siya nito, mas pipiliin niyang magdusa sa utang kaysa maging personal secretary ng lalaking pwedeng makatuklas kay Joshua.

“Hindi pa rin ako pumapayag,” malamig na sabi ni Lilac Babe. “I-dedemanda mo man ako o hindi, aalis ako rito.”

Pahakbang na sana siya palabas nang biglang mag-vibrate nang malakas ang telepono sa kanyang bag.

Nang tingnan niya ang screen, nakita niyang ang kapitbahay nilang si Aling Maria ang tumatawag. Mabilis niya itong sinagot habang nananatili sa may p***o.

“H-Hello, Aling Maria?”

“Lilac! Lilac, pumunta ka muna rito sa ospital!” mabilis at nag-aalalang boses ng matanda sa kabilang linya.

Nabalot ng matinding kaba ang dibdib ni Lilac Babe. “Bakit po?! Anong nangyari kay Gabriella?!”

Nang marinig ang pangalang Gabriella, bahagyang naitaas ni Gabriel ang kanyang ulo mula sa mga papeles na hawak nito. Naningkit ang mga mata ng CEO habang nakatitig sa likod ng dalaga.

“Biglang tumaas nang husto ang lagnat ng bata, Lilac! Nag-seizure siya kaninang umaga habang naglalaro sa bakuran! Dinala namin siya agad dito sa San Francisco Provincial Hospital!” umiiyak na balita ni Aling Maria. “Nasa Emergency Room siya ngayon, kailangan daw siyang ma-admit agad dahil napakahina ng immune system niya!”

Nawalan ng kulay ang mukha ni Lilac Babe. Tila bumagsak ang buong langit sa kanyang ulo. Si Gabriella—ang kanyang sakitin at munting anak ay nasa ospital na naman.

“S-Sige po... papunta na po ako! Pakiusap, Aling Maria, bantayan niyo muna si Gabriella!” garalgal na sigaw ni Lilac Babe bago tuluyang ibinaba ang telepono.

Nakatayo lang si Lilac Babe sa pintuan, nanginginig ang buong katawan habang mabilis na pumapatak ang mga luha sa kanyang mga pisngi. Ang maliit niyang ipon ay nagastos na niya sa paglipat at sa mga nakaraang gamot ng bata. Ang mga gamot at confinement f*e sa ospital ay tiyak na aabot sa sampu-sampung libong piso, mga halagang wala siya sa kasalukuyan.

Dahan-dahang lumapit si Gabriel sa kinaroroonan ng nanginginig na dalaga. Tumigil ito sa tabi ni Lilac Babe, nakatingin sa luhang mabilis na umaagos sa magandang mukha nito.

“May problema ba?” maingat na tanong ni Gabriel.

Bagaman nananatiling malamig ang boses nito, may bahagyang pag-aalinlangan sa kanyang tono nang makitang umiiyak ang dalaga.

Humarap si Lilac Babe sa kanya. Ang kanyang dignidad at matigas na paninindigan ay tuluyang nawala, napalitan ng matinding desperasyon ng isang ina na handang gawin ang lahat para sa kanyang anak.

“G-Gabriel...” hagulgol ni Lilac Babe, nakahawak sa mga braso ng lalaki habang nakatingala rito. “P-Pakiusap... kailangan ko ng pera. Kailangan ng anak ko ng gamot. Na-ospital siya...”

Bahagyang natigilan si Gabriel. Tinitigan nito ang umiiyak na mukha ni Lilac Babe bago ibinaling ang tingin sa hawak nitong telepono.

“Anak?” muling usal ni Gabriel. Ang kanyang mga mata ay naging mas madilim at mas malalim. “May anak ka?”

Napatigil si Lilac Babe. Nare-realized niya ang kanyang nabitawang salita, ngunit wala na siyang oras para magpaliwanag o magsinungaling. Ang buhay ng kanyang anak ang nakataya.

“P-Pumapayag na ako...” lumuluhang pakiusap ni Lilac Babe, halos lumuhod na sa harap ng bilyonaryo. “Magtatrabaho ako bilang personal secretary mo. Gagawin ko ang lahat ng ipag-uutos mo. Pero pakiusap... bigyan mo ako ng advance sa sweldo ko. Kailangan kong bayaran ang ospital at ang mga gamot ng anak ko ngayon din!”

Tinitigan siya ni Gabriel sa loob ng ilang mahahabang segundo. Walang sinuman ang makakahula sa kung anong tumatakbo sa utak ng makapangyarihang CEO.

Dahan-dahang inilabas ni Gabriel ang kanyang executive checkbook mula sa loob ng kanyang jacket, kinuha ang kanyang gintong fountain pen, at mabilis na nagsulat ng isang malaking halaga bago pinal na pinitik ang tseke at iniabot ito kay Lilac Babe.

“Tanggapin mo ‘yan,” malamig na utos ni Gabriel habang nakatitig nang napakalalim sa mga mata ng dalaga. “Bayaran mo ang ospital. Isang oras lang ang ibibigay ko sa 'yo para ayusin ang lahat... pagkatapos niyan, babalik ka rito sa opisina.”

Nanginig ang kamay ni Lilac Babe habang kinukuha ang tseke. “S-Salamat... maraming salamat, Gabriel—”

“Huwag ka munang magpasalamat, Ms. Hermosa,” putol ni Gabriel, habang ang kanyang boses ay naging napakalamig at may dalang nakakapangilabot na banta. “Dahil simula ngayong araw, pagmamay-ari ko na ang bawat oras at bawat segundo ng buhay mo. At sisiguraduhin kong malalaman ko ang lahat ng lihim na itinatago mo sa akin... kasama na ang tungkol sa anak mo.”