Chapter 5: Magkatrabaho Ulit

Naging impyerno ang bawat araw ni Lilac Babe Hermosa sa ilalim ng pamumuno ni Gabriel Simon Valderama. Ang dating trabahong inaakala niyang pagsisilbi lamang bilang tagapag-ayos ng iskedyul at mga dokumento ay naging isang sadyang pagpapahirap.

Walang oras na hindi siya tinatawag ng bilyonaryo. Pinapagawan siya nito ng mga ulat na halos walang kaugnayan sa kanyang posisyon, pinababalik-balik sa magkakahiwalay na palapag para sa maliliit na bagay, at pinagtitimpla ng kape na paulit-ulit nitong itinatapon sa sink dahil hindi daw timplado ayon sa kagustuhan nito.

Madalas ay inaabot si Lilac Babe ng hatinggabi sa opisina habang si Gabriel ay tahimik lamang na nakaupo sa kanyang swivel chair, nakatitig sa bawat kilos ng dalaga na tila isang lawin na naghihintay ng pagkakamali ng kanyang huli.

Alam ni Lilac Babe na sinasadya ng CEO na pahirapan siya. Iyon ang parusa nito sa kanyang pag-alis dalawang taon na ang nakararaan. Subalit sa kabila ng matinding pagod, puyat, at pananakit ng katawan, hindi nagreklamo ang dalaga. Iniipit niya ang kanyang mga labi, itinataas ang kanyang pait sa dibdib, at ginagawa ang lahat ng utos. Para kay Gabriella, para sa mga gamot at pagpapagamot ng kanyang anak—kakayanin niya ang lahat.

Ngunit ang pasensya ng isang taong ginagawa ang lahat para sa anak ay may hangganan din.

Miyerkules ng gabi, halos mag-alas-diyes na ng gabi. Pagod na pagod si Lilac Babe matapos mag-ipon ng napakaraming file folder mula sa archive room sa basement. Pagpasok niya sa napakalawak na Director’s office, inilapag niya ang mabigat na bunton ng mga papel sa ibabaw ng mesa ni Gabriel.

“Nandito na po ang mga nakaraang financial audit ng Morales Group mula noong huling limang taon, Mr. Valderama,” malamig at garalgal ang boses na usal ni Lilac Babe habang hinihingal.

Iniyuko ni Gabriel ang kanyang tingin sa mga folder, saka ito itinulak nang walang pakialam pabalik sa gawi ni Lilac Babe.

“Mali ang pagkakaayos,” walang emosyong wika ni Gabriel habang hindi man lang tumitingin sa kanya. “Gusto ko itong naka-arrange ayon sa buwan, hindi ayon sa taon. Ayusin mo ulit 'yan bago ka umuwi.”

Napatigil si Lilac Babe. Naramdaman niya ang matinding panginginig ng kanyang mga binti dahil sa maghapon na pagtatrabaho nang walang kain at pahinga. Naalala niya ang kanyang anak na si Gabriella na naghihintay sa kanya sa bahay kasama si Aling Maria.

Ang natitirang tiyaga sa kanyang dibdib ay tuluyang sumabog.

“Sobra ka na, Gabriel!” sigaw ni Lilac Babe na nagpatahimik sa buong silid.

Bahagyang natigilan si Gabriel. Dahan-dahan nitong itinaas ang kanyang ulo, naniningkit ang mga mata sa kakaibang lakas ng loob na ipinakita ng kanyang sekretarya.

“Anong sinabi mo, Ms. Hermosa?” malamig na tanong ng CEO.

“Sinabi kong sobra ka na!” halos maiyak sa galit na patuloy ni Lilac Babe, itinuturo ang mga papeles sa mesa. “Maghapon mo akong pinatatakbo sa buong gusaling ito! Pinagagawa mo ako ng mga bagay na walang katuturan! Alam kong sinasadya mo 'to! Alam kong gusto mo akong pahirapan dahil sa galit mo sa akin!”

Tumayo si Gabriel mula sa kanyang silya. Ang kanyang matangkad na kaanyuan ay naglabas ng napakalakas na presensya habang dahan-dahan siyang lumalapit sa kinaroroonan ni Lilac Babe.

“Nagsasalita ka na ngayon?” pabulong ngunit peligrosong wika ni Gabriel. “Akala ko ba napakatahimik mo? Akala ko ba kaya mong tiisin ang lahat para lang sa pera ko?”

“Hindi ako puppet na pwede mong laruin!” sigaw ni Lilac Babe, nakatingala at sinalubong ang matalim na titig ng bilyonaryo. “Tao rin ako, Gabriel! May anak akong naghihintay sa akin sa bahay! Ginagawa ko ang trabaho ko nang maayos, pero hindi ibig sabihin niyon ay may karapatan ka nang tapak-tapakan ang pagkatao ko!”

Isang bahagyang ngiti na punong-puno ng sarkasmo at pait ang gumuhit sa mga labi ni Gabriel. Tumigil siya nang ilang pulgada na lamang ang distansya nila sa isa’t isa.

“Tapak-tapakan?” usal ni Gabriel, ang kanyang boses ay naging mas malalim at puno ng kimkim na galit. “Sino sa atin ang nagtapak ng dignidad ng iba, Lilac Babe? Sino ang gumatong sa sitwasyon dalawang taon na ang nakararaan?!”

Napatigil si Lilac Babe, naramdaman ang mabilis na pagtibok ng kanyang puso.

“Ginamit mo ako!” marahas na sumbat ni Gabriel, ang kanyang mga mata ay nagpapakita ng matinding sakit at galit na matagal nitong ikinubli. “Inilapit mo ang sarili mo sa akin sa bar na 'yon! Hinalikan mo ako, nakiusap ka na tulungan kitang makalimot, at dinala kita sa penthouse ko! I gave you everything that night! I let myself be consumed by you!”

Nanlamig ang buong katawan ni Lilac Babe sa mga naririnig.

“Pero anong ginawa mo kinabukasan?” patuloy ni Gabriel habang dumidilim ang kanyang mukha dahil sa alaala. “Tumakas ka na parang magnanakaw! Iniwan mo ako sa kama nang walang kahit anong salita! Ginawa mo lang akong panakip-butas sa sakit na ibinigay sa 'yo ng ex-boyfriend mo! You used me, Lilac Babe! You made a fool out of Gabriel Simon Valderama!”

Nanginginig ang mga labi ni Lilac Babe sa matinding kahihiyan at pagsisi. Ang mga salita ni Gabriel ay parang matatalas na kutsilyo na bumabaon sa kanyang puso. Ang gabi na pilit niyang pinagtatakpan ay muling nabuksan nang buong pait sa harap nilang dalawa.

“Kaya huwag mo akong pagsabihan tungkol sa pagkatao!” dagdag pa ni Gabriel, habang ang boses nito ay nanginginig sa emosyon. “Dahil ikaw ang unang sumira sa akin!”

Pumapatak ang mga luha sa mga pisngi ni Lilac Babe. Bawat salita ng lalaki ay pawang katotohanan na hindi niya maikakaila. Ngunit habang nakikita niya ang matinding panggagalaiti at paghahanap ng kasagutan sa mga mata ni Gabriel, pumasok sa kanyang utak ang pinakamalaking takot sa kanyang buhay—si Gabriella.

Kapag nalaman ni Gabriel ang totoo, kapag natuklasan nitong ang batang tinutukoy niya ay eksaktong dalawang taong gulang na, agad nitong maiuugnay ang one night stand nila. At sa kapangyarihan at yaman ni Gabriel, mabilis nitong maaagaw si Gabriella sa kanya.

Kailangan niyang protektahan ang kanyang anak. Kahit magsinungaling siya. Kahit mas lalo siyang magmukhang masama sa paningin ng bilyonaryo.

Ipinikit ni Lilac Babe ang kanyang mga mata, huminga nang malalim, at pinunasan ang mga luha sa kanyang mukha. Nang muli niyang imulat ang kanyang mga mata, pilit niyang ginawang malamig at matigas ang kanyang ekspresyon.

“Tama ka,” malamig na pahayag ni Lilac Babe habang direktang nakatitig sa mga mata ng CEO. “Ginamit kita noong gabing 'yon. Lasing ako at gusto ko lang makaganti sa ex-boyfriend ko. Isang pagkakamali ang lahat.”

Naningkit ang mga mata ni Gabriel, nasaktan sa kawalan ng awa sa pananalita ng dalaga.

“At kung iniisip mo na may dahilan pa para guluhin mo ang buhay ko ngayon...” patuloy ni Lilac Babe, pilit na bibigkasin ang kasinungalingang dudurog sa anumang natitirang hinala ng lalaki. “Huwag ka nang mag-abala, Mr. Valderama. Dahil may asawa na ako.”

Natigilan si Gabriel. Para itong nabuhusan ng napakalalamig na yelo. Ang galit sa kanyang mukha ay pinalitan ng matinding pagkagulat at hindi makapaniwalang titig.

“Anong... anong sinabi mo?” pabulong na tanong ni Gabriel, tila nawalan ng boses.

“May pamilya na ako,” pagsisinungaling ni Lilac Babe, habang ang puso niya ay dumudugo sa bawat salitang binibitawan. “May asawa na ako na nagmamahal sa akin at sa anak ko. Kaya pakiusap... itigil mo na 'tong pagpapahirap sa akin. Magtrabaho tayo nang propesyonal, o kaya naman ay hayaan mo na akong umalis. Huwag mo na kaming guluhin pa ng pamilya ko.”

Natahimik ang buong opisina. Nakatitig lang si Gabriel sa kanya, ang mga mata nito ay naglalaman ng nakakapangilabot na dilim at lalim na hindi na maipaliwanag.

Ilang mahahabang segundo ang lumipas bago dahan-dahang humakbang pabalik si Gabriel. Kinuha nito ang kanyang mga gamit sa mesa at inayos ang kanyang suit jacket.

“May asawa...” pabulong na wika ni Gabriel, bago humarap muli sa dalaga gamit ang isang peligrosong ngiti na nagpataas ng lahat ng balahibo ni Lilac Babe.

Lumapit si Gabriel sa tapat ng tainga ni Lilac Babe at bumulong nang may nakakapangilabot na diin.

“Titingnan natin kung hanggang kailan mo maitatago ang asawang 'yan, Ms. Hermosa,” bulong ni Gabriel. “Dahil bukas na bukas din... pupuntahan ko ang bahay mo para makilala ang sinasabi mong pamilya.”