CHAPTER 6

Ang CEO Na Hindi Marunong Magsaing

Alas-sais pa lang ng umaga pero gising na ang buong Hacienda Villarica. Hindi dahil sa alarm. Dahil sa manok. Yung manok ni Lolo Ricardo na si Putakti, na kada alas-singko ng umaga, parang may megaphone sa lalamunan.

Nagising ako na wala na ulit si Anton sa banig. Pangalawang araw na.

Bumangon ako, inayos yung kulambo na may butas. Yung banig, may bakas ng higa ni Anton pero malamig na. Sanay na sanay na siyang gumising ng maaga kahit walang alarm.

Pagbaba ko sa kusina, nakita ko yung eksenang hindi ko akalaing makikita ko sa buong buhay ko.

Si Anton Villarica. Naka-apron na kulay pink na may tatak na "Kiss The Cook". Hawak ang kaldero ng sinaing. At nakatingin sa bigas na parang kaaway niya sa board meeting.

"Anong ginagawa mo?" tanong ko, hindi makapaniwala.

Hindi siya lumingon. "Nagsasaing. Sabi ni Manang Pining, kung gusto ko raw maging asawa mo, dapat marunong ako magsaing. Dahil sabi ni Lolo, ang lalaking hindi marunong magsaing, hindi marunong bumuo ng pamilya."

Anton Villarica nagsasaing. Sa kahoy. Hindi sa rice cooker na mamahalin. Sa kahoy na may apoy na kailangan hipan.

"Marunong ka ba magsaing sa kahoy?" tanong ko, lumapit.

"Sa office, marunong ako mag-handle ng P1.2 billion na lupa. Dito, hindi ko alam kung gaano karaming tubig ang ilalagay sa isang kilong bigas."

Tatawa-tawa ako. "Tulungan kita."

Kinuha ko yung kaldero sa kanya. Yung kamay namin nagdikit saglit. Mainit yung kamay niya galing sa apoy. Yung kamay ko, malamig pa kasi kakagising lang.

"Sa Tondo, ganito kami magsaing nung wala pa kaming rice cooker," sabi ko. "Sukat ng tubig, isang guhit ng daliri mula sa bigas. Tapos pag kumulo na, hinaan ang apoy. Wag bubuksan nang bubuksan. Hayaan mo lang maluto sa usok."

Sinunod niya. Umupo kami pareho sa maliit na bangko na kahoy sa harap ng kalan na kahoy. Yung usok, pumapasok sa mata namin pareho kaya pareho kaming nagluluha.

"Umiiyak ka ba?" tanong niya.

"Hindi, usok lang. Ikaw?"

"Hindi rin. Usok lang."

Pero pareho kaming umiiyak dahil sa usok. At pareho kaming natawa habang umiiyak.

Doon dumating si Lolo Ricardo na may dalang tabo ng kape.

"O, anong drama yan? Umiiyak kayo dahil sa sinaing? Ganyan talaga pag mag-asawa, kahit usok lang, magkasama kayo umiiyak."

Namula kaming dalawa.

Pagkaluto ng sinaing, may sunog sa ilalim. Yung tutong. Si Anton, parang nanalo sa lotto.

"May tutong! Elise, may tutong tayo!"

"Oo nga! Favorite ni Mama yung tutong na may asin at kape!"

Kumain kaming tatlo sa sahig, sa banig na nilatag ni Manang Pining. Kamayan ulit. Pritong itlog, tuyo, at yung sinaing namin na may tutong.

Si Anton, kumuha ng tutong at nilagyan ng kaunting asin. Kinain.

"Masarap," sabi niya, gulat na gulat. "Mas masarap pa sa truffle rice sa Blackbird."

"Syempre, gawa mo eh," sabi ko.

Tinitigan niya ako. "Gawa natin."

After kumain, may bisita.

Isang lalaki, kasing edad ko lang, moreno, nakangiti nang malapad, may dalang bayong ng mangga.

"Elise!" sigaw nung lalaki.

"Tisoy!" sigaw ko pabalik.

Si Tisoy, kababata ko sa Tondo na ngayon ay nagtatrabaho sa Batangas bilang driver ng truck ng palay. Matagal ko na siyang hindi nakikita.

Nagyakapan kami. Yung yakap na magkababata lang.

Paglingon ko, nakita ko si Anton. Nakatayo sa may pintuan, hawak yung tasa ng kape, pero yung mukha, bumalik sa pagiging CEO na malamig. Yung panga niya, naka-lock. Yung mata niya, nakatitig kay Tisoy na parang gusto nang sibakin kahit hindi naman niya empleyado.

"Ah, Anton, si Tisoy, kababata ko sa Tondo—"

"Tisoy," putol ni Anton, hindi man lang ngumiti. "Anton Villarica. Asawa ni Elise."

Inilahad ni Anton yung kamay niya. Pero yung kamay niya, mahigpit yung hawak nung nakipagkamay kay Tisoy.

"A-asawa?" gulat ni Tisoy. "Kasal ka na, Elise? Hindi mo sinabi!"

"Ah... ano... last week lang..."

"Wow, congrats! Swerte mo, Elise! CEO pa asawa mo!"

Si Tisoy, inilapag yung mangga. "Dinalhan kita ng mangga, Elise. Naalala ko favorite mo manggang hilaw na may bagoong."

"Uy, favorite ko nga! Salamat, Tisoy!"

Kumuha ako ng isa at kakagatin na sana pero biglang nagsalita si Anton.

"She's allergic to hilaw na mangga," sabi ni Anton, malamig.

Ha? Allergic? Hindi naman ako allergic sa mangga.

"Allergic?" tanong ni Tisoy.

"Yes. Namamaga yung labi niya pag kumakain ng hilaw na mangga. Mas gusto niya yung hinog," sabi ni Anton, dire-diretso na parang totoo.

Tumingin ako kay Anton na naguguluhan. Anong allergic?

Pero sumenyas siya na parang sinasabing, mamaya ko explain.

"Ah, ganun ba? Sayang, hilaw lang dala ko," sabi ni Tisoy, medyo disappointed.

"Salamat pa rin, Tisoy! Uuwi ka na ba sa Tondo? Kumusta si Aling Nena?" tanong ko para maiba usapan.

Habang naguusap kami ni Tisoy, si Anton tahimik lang sa gilid pero hindi umaalis. Nakikinig sa bawat salita namin. At bawat tawa ko kay Tisoy, parang lalong sumasama tingin ni Anton.

Nung umalis na si Tisoy, naiwan kami ni Anton sa bakuran.

"Bakit mo sinabing allergic ako sa mangga? Hindi naman ako allergic," tanong ko.

"Dahil ayokong makita kang kumakain ng manggang bigay ng ibang lalaki habang asawa kita. Kahit peke lang."

Natigilan ako. "Nagseselos ka?"

"Hindi ako nagseselos. Nagseselos ang mga taong insecure. I'm just... protecting my investment. P3 million ang investment ko sa'yo. Ayokong magkasakit ka sa manggang hilaw at hindi mo magawa ang trabaho mo."

Investment. Trabaho. Yun lang pala.

"Ah, investment lang pala," sabi ko, medyo nasaktan kahit hindi dapat.

Pero bago ako makapasok sa bahay, hinila niya yung braso ko nang dahan-dahan.

"Elise."

"Opo?"

"Yung mangga... kung gusto mo talaga, kakain tayo mamaya. Ako magbabalat para sa'yo. Yung hinog. Bibili ako sa bayan."

At binitawan niya ako at pumasok na sa loob.

Naiwan ako sa bakuran, hawak yung bayong ng mangga ni Tisoy, pero iniisip yung sinabi ni Anton na siya ang magbabalat ng mangga para sa akin.

Rule #1: Bawal mainlove sa CEO.

Pero paano kung yung CEO, nagseselos na parang totoong asawa?