CHAPTER 5

Ang Payong At Ang Unang Selos

Nagising ako na wala na si Anton sa tabi ko.

Yung banig, malamig na yung parte niya. Yung kulambo, nakataas na sa isang gilid. Yung bintana, bukas at pumapasok yung amoy ng bagong saing na kanin at pritong tuyo galing sa kusina sa baba.

Alas-singko pa lang ng umaga pero maliwanag na sa Batangas. Walang building na humaharang sa araw. Diretso yung sikat sa palayan na parang ginto.

Bumaba ako. Naka-pantulog pa ako — lumang t-shirt na may tatak na PUP at shorts na butas-butas. Wala akong dalang magarang pantulog kasi wala naman akong ganun.

Pagbaba ko, nakita ko si Anton sa labas, sa may bakuran. Naka-white t-shirt at jogging pants. Pawis na pawis. May hawak na timba ng tubig at nagpapakain ng manok. MANOK. Si Anton Villarica, CEO ng Villarica Land, nagpapakain ng manok na parang si Lolo.

At kasama niya si Lolo Ricardo na tumatawa nang tumatawa.

"O, gising na pala ang Reyna ng Tondo!" sigaw ni Lolo. "Elise apo, tingnan mo yang asawa mo, marunong na magsaboy ng patuka! Kanina ayaw humawak, nandidiri pa sa ipot!"

Namula si Anton. "Lolo..."

Ako natawa. Hindi ko napigilan. Yung itsura ni Anton na seryoso pero may isang sisiw na nasa balikat niya.

"Good morning," sabi ko kay Anton.

Tumingin siya sa akin. Mula ulo hanggang paa. Sa t-shirt kong luma at shorts kong butas.

"Good morning," sabi niya, tapos biglang umiwas ng tingin. "Magbihis ka. Pupunta tayo sa bayan. Bibili tayo ng gamit mo. Wala ka palang dalang maayos na damit."

"Hindi na kailangan—"

"Kailangan. Asawa kita sa mata ni Lolo. Hindi pwedeng mukha kang kawawa. Baka isipin niya pinababayaan kita."

May punto siya. Pero masakit pakinggan na mukha akong kawawa.

Pagkatapos ng almusal na tuyo, itlog, at kapeng barako, sumakay kami sa lumang Hilux ni Lolo papuntang bayan ng Nasugbu. Hindi Maybach. Si Manong Eddie ang driver, hindi yung naka-uniporme na driver ni Anton sa Manila.

Habang nasa byahe, tahimik lang kami. Pero iba yung tahimik ngayon kaysa sa Maybach. Hindi malamig. Parang... komportable.

"Elise, about last night," simula ni Anton habang nagmamaneho si Manong Eddie.

"Yung paypay?" tanong ko agad.

Natigilan siya. "Alam mong gising ka?"

"Syempre. Hindi ako makatulog pag mainit. At nararamdaman ko yung hangin. Akala mo tulog ako pero gising ako."

"So..."

"So thank you. Sa paypay. Hindi mo kailangan gawin yun pero ginawa mo."

Hindi siya sumagot. Tumingin lang sa labas ng bintana na parang nahihiya.

Pagdating sa bayan, pumasok kami sa isang department store na maliit lang. Hindi SM, hindi Rustan's. Basta mall na may aircon na mahina at may nagtitinda ng fishball sa labas.

"Pick anything you want," sabi ni Anton.

"Anton, wag na. Okay na ako sa dala ko—"

"Elise. Rule #2 ng kontrata, remember? Wag makialam sa personal na buhay? Pero pagdating sa pagpapanggap, kailangan kitang bihisan na parang asawa talaga ng Villarica. Hindi dahil kawawa ka. Dahil ayaw kong pagtawanan ka ng mga kamag-anak kong darating bukas."

Kamang-anak? Bukas?

"May darating na kamag-anak bukas?"

"Yes. Tita Cora and her daughter, Isabelle. My cousin. She used to be... close to me. She thinks she will be my wife. And she hates anyone who takes that spot."

Ah. Selosa. Kontrabida. Classic Tagalog romance.

Pumili ako ng dalawang dress na simple lang. Isang puting dress na hanggang tuhod at isang dilaw na dress na parang pang-simbang gabi. Mura lang, tig-P350 lang.

Pero nung lumabas ako ng fitting room na suot yung puting dress, natigilan si Anton.

Nakatayo siya sa may salamin, may hawak na cellphone, pero nabitawan niya yung cellphone nung nakita ako.

"Bagay?" tanong ko, nahihiya.

Hindi siya nakapagsalita agad. "Bagay. Sa'yo bagay."

"Parang hindi ka kumbinsido ah."

"Hindi. Bagay talaga." Lumapit siya. "Maganda ka sa puti."

Namula ako. First time niya akong sinabihan na maganda. At sa department store pa sa Nasugbu na may tugtog na Budots.

Bumili kami ng dress, tapos biglang umulan nang malakas. Yung ulan sa Batangas, hindi tulad sa Manila na ambon lang. Malakas, buhos talaga, parang galit ang langit.

Wala kaming payong.

"Hintay na lang tayo tumila," sabi ni Anton.

Pero may matandang nagtitinda ng payong sa labas. Isang payong lang. Kulay itim.

Bibilhin na sana ni Anton pero may babae na nauna. Maganda, matangkad, naka-dress na mamahalin, amoy imported na pabango kahit maulan.

"Anton?!" sigaw ng babae.

"Isabelle."

Si Isabelle. Yung pinsan. Yung kontrabida.

"Oh my God! Nandito ka! Akala ko nasa Manila ka pa! At sino siya?" Tumingin sa akin mula ulo hanggang paa, na parang nanghuhusga.

"My wife. Elise," sabi ni Anton, at bigla niya akong hinawakan sa bewang at hinila palapit. Yung kamay niya, mahigpit sa bewang ko na parang sinasabing, magpanggap ka.

"Wife?!" halos mapasigaw si Isabelle. "Kailan ka pa nagka-asawa? Last week lang, single ka pa! At siya? Siya yung asawa mo?"

"Yes. We got married. Last week."

Tinitigan ako ni Isabelle. "Anong trabaho mo, Elise?"

"Ah... asawa po ako ni Anton..." sagot ko, nanginginig.

Tumawa si Isabelle nang malakas. "Asawa? Anong alam mo sa pagiging asawa ng Villarica? Marunong ka ba mag-English? Marunong ka ba mag-wine tasting? Alam mo ba magkano ang lupa namin dito?"

Gusto kong sagutin na oo, alam ko, P1.2 billion, pero hindi ko sinabi. Nanahimik ako. Parang bumalik ako sa Tondo na inaapi.

Pero biglang nagsalita si Anton. Malamig. Galit. Yung boses na CEO na kaya kang sibakin.

"Isabelle. Enough. Don't talk to my wife like that. She speaks three languages, she knows art better than your fake degree in Paris, and she knows how to respect people. Something you never learned."

Natigilan si Isabelle.

At ako rin, natigilan.

Three languages? Art? Ni-defend niya ako gamit yung kasinungalingan ko sa resume pero ginawa niyang totoo sa harap ni Isabelle.

"Anton, hindi mo ako pwedeng—"

"Let's go, hon," sabi ni Anton sa akin, kinuha yung payong na itim at binayaran. Binuksan. "Tayo na."

Hinawakan niya ako at sabay kaming naglakad sa ulan sa ilalim ng iisang payong na maliit lang kaya dikit na dikit kami. Yung balikat namin, magkadikit. Yung amoy ng pabango niya, amoy ulan at mamahalin.

Paglingon ko, nakita ko si Isabelle na nakatayo pa rin sa ulan, basa, galit na galit.

Pagkalayo namin, bulong ko kay Anton, "Thank you ulit."

"For what?"

"Sa pag-defend. Kahit peke lang."

Hindi siya sumagot. Pero hinigpitan niya yung hawak sa payong para hindi ako mabasa ng ulan.

At sa ilalim ng maliit na itim na payong sa gitna ng malakas na ulan sa Nasugbu, habang dikit na dikit kami ni Anton Villarica, naalala ko yung Rule #1.

Bawal mainlove sa CEO.

Pero bakit parang yung payong, kahit maliit, parang buong mundo na niya akong pinoprotektahan sa ulan?