CHAPTER 2

Nakikipagtitigan si Mayumi sa kulay dilaw na kisame ng kaniyang silid. Sari-sari ang tumatakbo sa kaniyang isip, ngunit mas lamang doon ang nangyari sa eskwelahan niya.

Kaya pala parang kilala niya ang lalaki. He is none other than Kuatro de Leon Mallari, son of the infamous lead vocalist and composer of hundreds of hit songs— J.E. Mallari! At hindi niya alam na nagtuturo pala ito. Kung sabagay, ano nga bang malalaman niya gayong tutok ang atensyon niya sa pag-aaral?

Kumurap-kurap siya. Nakikita pa niya sa kisame ang mukha ng lalaking may mapanuksong ngiti. Hindi niya alam kung napansin ba siya nito, dahil hindi naman nagagawi sa puwesto niya ang mga mata ng lalaki noong nagtuturo ito. Pero sana naman hindi. Katakot-takot kasi na kahihiyan ang nadarama niya nang mga sandaling iyon.

Tumagilid siya at iniunan ang magkasag-op na mga palad sa may bandang pisngi niya. Wala naman siyang masabi sa paraan ng pagtuturo nito. In fact, he’s great. Para itong well-experienced na talaga, kahit alam niyang baguhan pa lang ang lalaki. Well, wala naman siyang nababalitaang nagtuturo talaga ito. O baka naman nakaligtas lang talaga iyon sa radar niya. Tahimik lang siya madalas pero marami din siyang nalalaman, lalo na at nasa iisang sirkulo lang naman sila.

Nasa iisang sirkulo pero hindi mo agad nakilala! kantyaw ng tinig na iyon sa isip niya.

Napairap siya sa sarili. Ngayon, pati sarili niyang kalooban ay nagtatalo dahil lamang sa lalaki. Hindi niya alam kung bakit ganoon ang epekto nito sa kaniya, subalit alam niyang hindi iyon maganda. Baka mawalan siya ng pokus sa pag-aaral.

“Mayumi . . . Mayumi, gising na. Darling, may bisita tayo remember?” anang tinig ng kaniyang ina kasabay ng mahinang pagkatok sa kaniyang pintuan.

Napatingin siya sa p***o kasabay ng pangungunot ng kaniyang noo. Wala siyang alam sa sinasabi ng ina.

“Mayumi, darling . . . Gising ka na ba? Papasok na ako,” magiliw pang wika ng kaniyang ina.

Dali-dali siyang naupo sa ibabaw ng malambot niyang kama nang unti-unting bumukas ang p***o ng kaniyang silid. Sumungaw roon ang ulo ng kaniyang ina, lakip ang matamis nitong ngiti. Hindi halata na higit singkwenta na ang edad nito sa itsura. Marami ngang nagsasabi na halos magkasing-edad lang sila.

Totoo naman iyon. Her mother won’t earn the title timeless beauty in the entertainment industry if she’s not as beautiful when at her prime. Her beauty was a combination of Spanish and Filipino descend, thanks to her ancestors, which she also inherited. Kaya hindi nakasasawang pagmasdan ang ganda nito. Halos wala nga rin kasing ipinagbago kaya mabangong-mabango pa rin ang pangalan nito sa mga tao. Hindi kumukupas, at mas lalo pa yatang namamayagpag sa paglipas ng panahon. P’wede na nga itong ihilera kina Nora Aunor, Vilma Santos, Sharon Cuneta at kung sino-sino pang artista na nakasabayan nito.

“Gising ka na pala hindi ka man lang sumasagot.” Pagkasara nito ng p***o ay lumapit ito sa kama niya at naupo sa gilid niyon, malapit sa kaniya. “How was school?”

Napangiti siya. Isa iyon sa mga bagay kaya mahal na mahal niya ang ina, napaka-hands on nito sa lahat ng bagay. Hindi hadlang na artista ito para hindi siya maalagaan mula noong siya ay isilang. Her mom never left her side. She was always present every time she needed her, most especially when she was sick.

“Just the same,” kibit-balikat niyang tugon bago nagtanong, “Who’s coming, Mom?”

“Oh, yeah! Your dad’s business partners. Remember the Palanca’s?” Tumango siya.

Noong itayo ng kaniyang ama ang kompanya nila, may ilang taong umagapay rito para marating ang kinalalagyan niyon ngayon— at isa na nga roon ang mga Palanca. Kaibigan ng kaniyang ama si Mr. Fresco Palanca na nagmamay-ari naman ng isang advertising company. When he joined his father, their company grew rapidly. Kaya naman malaki ang pasasalamat ng kaniyang ama sa kaibigan nito.

“You’re friends with Ferdinand, right?” tanong muli ng kaniyang ina.

Ang tinutukoy nito ay ang anak ng mga Palanca. Naging magkaibigan sila ni Ferdinand dahil na rin sa kanilang mga ama. At ang huling balita niya sa lalaki noong magkausap sila ay nasa America ito at doon nagtatrabaho sa isang malaking production company sa Hollywood.

“Yeah . . . Why do you ask?” Kakaiba kasi ang ngiti ng mommy niya. Para bang may ibig ipahiwatig iyon.

Nagkibit ito ng mga balikat. “He’ll be here also. Magkikita na ulit kayo,” kinikilig pang wika nito.

Napailing siya. “That’s not what you meant to say. At, alam ninyong wala pa akong balak,” wika niya sabay tayo. Tinungo niya ang banyo upang ayusin ang sarili. Sumunod naman ang kaniyang ina sa kaniya.

“Wala naman akong sinabing iba. Ang sa akin lang, just try to get to know him. Malay mo naman, matipuhan mo rin.” Magiliw pa rin itong nakangiti sa nakikita niyang repleksyon nito sa salamin. Hindi rin nawawala ang kislap ng mga mata nito.

Kinuha muna niya ang toothbrush at nilagyan iyon ng toothpaste bago sumagot sa ina. “Alam niyo naman kung anong priority ko sa ngayon, hindi ba? Gusto ko munang makatapos ng pag-aaral bago ang lahat. Bata pa naman ako, Mommy.” Pagkasabi niyon ay nagsimula na siyang mag-toothbrush.

“I know, darling. And I am so proud of you. Alam kong mas gusto mong pagtuunan ng pansin ang career mo kaysa ano pa man, but sometimes, you should enjoy life. Hindi ka naman namin pipigilan ng daddy mo, basta masaya ang aming prinsesa sa ginagawa niya,” mahabang pahayag nito.

Nagmumog siya at nagpunas ng bibig. “Well, masaya naman ang prinsesa ninyo sa kaniyang ginagawa sa ngayon. Hindi pa ako nagsasawang mag-aral.” Ngumiti siya rito, lumabas ang malalalim niyang dimples.

Nairap ang mommy niya. “Basta! Mamaya, kapag dumating ang mga Palanca, ikaw na ang bahala kay Ferdinand, okay?” Pinisil pa nito ang balikat niya bago siya hinalikan sa pisngi. “Bababa na ako para magpahanda ng almusal. Lunch pa naman darating ang mga Palanca rito kaya may oras ka pang ayusin ang sarili mo. And don’t forget to get down. Sabay-sabay na tayong kakain kasama ang daddy mo.”

Tumango lang siya at hindi na sumagot pa. Iniwan na rin siya roon ng kaniyang mommy habang iiling-iling sa sarili. Kapag naisipan talaga ng kaniyang ina, hindi ito titigil hangga’t hindi siya napapapayag.

Tinapos na niya ang paghihilamos. Pagkatapos, nagsuklay lang siya ng buhok at bumaba na. Naroon na sa dining ang kaniyang ama’t ina at hinihintay na siya.

“Good morning, daddy,” bati niya sa ama sabay halik sa pisngi nito.

“Good morning din, hija.”

Hinalikan niya rin sa pisngi ang ina bago naupo sa puwesto niya.

“Nasabi na ba ng mommy mo na may bisita tayo mamaya?” tanong ng kaniyang ama sa pagitan ng pahigop nito ng kape.

She nodded and smiled at him. “May new venture na naman ba kayo? Any upcoming movies in production?” sunod-sunod niyang tanong. Mas gusto niyang kausap ang ama dahil pareho sila ng hilig— ang gumawa ng pelikula. Dati rin kasi itong direktor bago nagtayo ng sariling production company.

“Marami, hija. Kaya nga mag-uusap kami dahil baka humanap pa kami ng iba pang investors. Alam mo na, kailangan ng malaking budget kung gusto nating makipagsabayan sa mga hollywood movies na ipinalalabas sa sinehan natin. Target din namin na magkaroon ng screening sa Singapore, Europe and even U.S. Kaya nga kasama nina Fresco si Ferdinand para malaman namin kung ano-ano ba ang mga dapat na gawin,” masiglang kuwento nito.

 “Wow! That’s brilliant, Dad! Nakikita ko na na mas lalo pang lalakas ang kompanya natin. We could even compete to South Korea’s production companies in the near future. Malay niyo naman, hindi lang ang iilang movies na ginagawa natin ang malagay sa online viewing site platforms. Malay niyo, lahat na ng gawin ng Buenavista ay kunin rin nila. Or even requested for a series!” kinikilig niyang wika.

Natawa ang kaniyang mga magulang. “Mukhang mas mataas pa ang mga pangarap mo sa akin, hija,” komento ng kaniyang ama.

“Kaya naman hanggang ngayon hindi pa rin nagkakaroon ng nobyo ang anak natin,” singit naman ng kaniyang ina habang nakalabi.

Natatawang naiiling na lang silang mag-ama. Truly, her personalities came from his father. Kagandahan lang ng ina ang nakuha niya. But she got their brain. Pareho kasing matalino ang dalawa.

“Pabayaan mo na muna ang anak natin, mahal. Nag-e-enjoy naman siya sa buhay na gusto niya, hindi ba iyon naman ang mahalaga?” malambing na wika ng kaniyang ama sa kaniyang ina. Masuyo pa nitong pinisil ang kamay ng asawang nasa ibabaw ng lamesa.

Lihim namang kinilig si Mayumi sa nakikitang gawi ng kaniyang mga magulang. Ganitong pagsasama ang pinapangarap niya kung saka-sakaling makahanap siya ng lalaking mamahalin. Iyong kaugali ng kaniyang ama na mapagmahal, maalaga, malambing, may respeto, marunong magtiwala at nasa tuwid ang mga hangarin sa buhay. Wala itong inaapakang ibang tao, kung hindi, mas lamang ang hangarin nitong makatulong sa iba.

Mayroon pa nga kayang lalaking kagaya ng kaniyang ama? Sa kasalukuyang panahon kasi, mabibilang na lang yata sa daliri ang matitinong lalaki. Lahat yata kung hindi babaero, may kakaibang bisyo.

Subalit, hindi naman niya sinasabing perpekto ang kaniyang ama. Wala naman kasing perpektong tao. Kahit nga siya nagkakamali. Ang sa kaniya lang, iba pa rin kapag matino ang lalaki at alam ang mga ginagawa. Mga tipong ang prinsipyo ay tama kung tama, at mali kung mali. Hindi iyong kapag nawala sa paningin ay mabilis na nakalilingat. Ganoon ang madalas na pinag-uugatan ng away ng mga magkarelasyon, hanggang sa mauwi sa hiwalayan. Ang ending pa, parehong galit sa isa’t isa.

 Napabuntonghininga siya, napailing na rin.

Iba man ang prayoridad niya sa kasalukuyan, hindi naman niya inaalis na magkaroon ng pamantayan kung saka-sakali. Nang sa ganoon, handa na siya.

Ngunit bakit habang iniisip niya iyon, may imaheng sumisingit sa isipan niya? Ang nakahihindik pa, imahe iyon ng propesor niya!