CHAPTER 1

Jacob was tapping his fingers on the railings. Kanina pa siya sa airport— sa waiting area, pero hanggang ngayon, wala pa ang hinihintay niya.

Tiningnan niya ang relong pambisig. It was already four in the afternoon. Ang sabi sa kaniya, alas-kwatro y media raw ang dating. Napaaga nga lang siguro siya.

“I am not excited. I am just being responsible here. Kung hindi pa nga sinabi ng kapatid niya na darating siya hindi ko pa malalaman.”

Napabuntonghininga siya. Hindi niya alam kung bakit ba humantong ang buhay niya sa ganoon. He knew he did his best. Pero para bang sa kanta ni Dan Hill na Sometimes When We Touch.

It still wasn’t good enough.

“Siguro nga . . . I am not enough,” bulong niya, muling bumuntonghininga. Pagkatapos, tumingin siya sa kawalan.

He didn’t know that time passed by as he stared at nothingness for a long while. Nabasag lang ang mundong nilikha niya para sa sarili nang may magsalita sa kaniyang tabi.

“J-Jacob? What are you doing here?”

Kagyat siyang napalingon sa nagsalita. Sandali pa siyang natigilan dahil hindi niya agad nakilala ang babaeng naroon sa tabi niya.

She was petite before, but not as skinny as now. May kalaliman ang magkabilang pisngi nito, ni walang kaayos-ayos ang itsura.

“Anyah?” kunot-noong tanong pa niya, naninigurado.

Inayos nito ang suot na itim na cardigan— na lumaylay sa kanang balikat nito, pati na ang kulot-kulot nitong buhok na pabasta lang nitong tinalian sa likuran. She was wearing baggy pants and white spaghetti underneath the cardigan. May backpack itong nakasabit sa likod habang hila-hila nito sa kanang kamay ang isang malaking maleta.

“Don’t stare at me like that. This is me, Jacob. And I don’t know why you are here,” sabi nito bago inayos ang suot na salamin sa mata, makapal iyon.

Napakurap siya bago biglang sumeryoso. “Why not? Wala ba akong karapatan?”

Sandali itong natigilan, pagkuwa’y bumuntonghininga. “Why are you really here?”

“To pick you up. May dinner tayo kasama ang mga magulang natin.” Lumapit siya rito at basta na lang kinuha ang maleta nito.

“H-ha? A-anong dinner?”

“Dinner. Hapunan,” papilosopong sagot niya bago ito tinalikuran at tuloy-tuloy na nagtungo sa parking lot.

“Wait! Jacob!” habol nito sa kaniyang likuran.

Hindi naman siya huminto. Tuloy-tuloy lang siyang naglakad hanggang sa makarating sa kaniyang sasakyan. Binuksan niya ang trunk niyon at ilalagay na sana ang maleta ni Anyah nang pigilan nito ang kamay niya.

Napalingon siya rito.

Umiling ito, seryosong nakatingin sa mga mata niya. “No, Jacob. I am not coming with you.”

“And why is that?”

“Because . . .” Mariing nagdikit ang mga labi nito bago pumikit at hinilot ang sentido. He could see how exhausted she was, and he didn’t want to make it worse for her.

“Look, it was just dinner. Ganoon lang kasimple. Pagkatapos, uuwi na rin tayo,” aniya.

Napamulat ito at muling tumingin sa kaniya. “How that it became so simple? You, what? Invited our parents to dine with us? Why? Ano ba itong binabalak mo, ha? And please . . . may bahay akong uuwian.”

Naggalawan ang mga ugat niya sa bandang sentido maging sa leeg, dahil sa maigting na pagngangalit ng kaniyang mga ngipin.

“Yes, you have a house— our home. So, get inside the car bago pa ako sumabog dito,” kalmadong turan niya.

Napabuntonghininga ito. Alam nitong hindi na magbabago ang isip niya kaya tumalikod na lang ito at hindi na nakipagtalo pa sa kaniya. Ilang segundo pa ang ipinaghintay nito bago kumilos. Lalag ang mga balikat nitong nagtungo sa may passenger side. Sumakay ito roon nang wala pa ring imik habang nakamasid lang siya.

Nang masiguro ni Jacob na hindi na siya matatakasan pa ng babae, ipinagpatuloy niya ang paglalagay ng maleta nito sa trunk ng kaniyang kotse. Saka siya naglakad patungo sa driver side at sumakay roon.

Sandali niyang binalingan si Anyah. Magkakrus ang mga braso nito habang nakatingin sa labas, halatang nag-iisip.

“Kahit ano pa’ng gawin mo, wala pa ring magbabago. We are still tied with each other. Kaya habang naririto ka sa Pilipinas, sa bahay ka natin titira. Wala rin akong pakialam kung bakit ka bumalik ka. Ang sa akin lang matuto, kang irespeto ang kung anong namamagitan sa ’tin,” malamig niyang wika, hindi maiwasang haluan ng pait ang tinig.

Sandali itong bumaling sa kaniya nang buhayin na niya ang makina ng kaniyang sasakyan. At nang umusad na sila, muli itong tumingin sa labas ng bintana.

“I’m tired, Jacob. Wala akong lakas na makipagpalitan ng mga salita sa ’yo. At kung anuman ang binabalak mo sa pagbabalik kong ito, please lang . . . itigil mo na iyon. Hindi ko rin alam kung ano ang sinabi mo sa mga magulang natin para lang makasama natin sila ngayon. Pero sana . . . hindi ang iniisip ko ang ginawa mo. Because this visit is very personal for me— for us. Babalik din ako sa Amerika pagkatapos kong maayos ang mga dapat kung ayusin dito,” mahabang sabi nito.

“Wala ka namang dapat ipag-alala dahil sinabi ko lang sa kanila ang dapat nilang malaman.”

“You, what?” Napabaling itong muli sa kaniya.

“You already heard me, Anyah. Sinabi ko lang ang dapat nilang malaman. Ang tagal na panahon na rin naman mula nang magdesisyon tayong dalawa para sa mga buhay natin, kaya dapat lang na alam nila ang bagay na iyon.”

“Oh, God! No, Jacob! Bakit mo ginawa iyon?” Malakas na ang tinig nito. At alam niyang kapag ganoon ito, nagsisimula na itong mainis sa kaniya.

“Bakit, Anyah? Bakit hindi ko dapat gawin ang ginawa ko? Sige nga, ipaliwanag mo sa ’kin?” Sandali niya itong binalingan. Naniningkit na ang mapupungay nitong mga mata.

“Argh! I hate you, Jacob Adrian Lagdameo! Hindi mo alam kung gaano kalaking gulo ang ginawa mong ito.”

Bigla siyang napapreno sa narinig kaya ang mga kasunod nila ay galit na bumusina nang malakas.

“What are you doing?” sita ni Anyah sa kaniya. Nag-p-panic itong napabaling sa likuran nila dahil hindi pa rin sila umuusad.

“Jacob?”

Hindi siya sumagot. Hinayaan niya lang bumusina nang bumusina ang mga nasa hulihan. Hindi kasi makasisingit ang mga ito sa kabilang lane dahil puno rin.

“Jacob!”

Tumaas ang sulok ng labi niya. “I didn’t do anything wrong, Anyah. I didn’t do anything wrong for you to treat me like this. Hindi ako isang basura— lalong hindi ako asong puwede mong iwanan at balikan kung kailan mo gustuhin. I am a human being, may pakiramdam. Keep that in mind,” nagngangalit ang mga ngiping wika niya bago muling iniabante ang kaniyang kotse.

Natameme ito sa kaniyang tabi.

Jacob didn’t want to say those words to her, but she pushed him. He didn’t want to hurt her— that was the last thing he wanted to do. Kaso, hindi sa lahat ng pagkakataon ay pagbibigyan niya ito. Siya pa rin ang lalaki, may karapatan pa rin naman siyang magalit— ang mapuno. Hindi nito alam ang mga pinagdaanan niya sa mga nakalipas na taon, ang mga naramdaman niya habang wala ito sa kaniyang tabi.

She didn’t know how he suffered and hurt so much— that it pained him to the core.

Marami pang hindi alam si Anyah sa kaniya. And it was just so hard for him. Kung alam lang nito . . .

Tahimik lang sila sa byahe hanggang sa makarating sa hotel na pag-aari nila. Isa lang iyon sa mga proyekto ng Lagdameo Home Developer na nasa ilalim ng pamumuno ni Jacob. Each passing day, palago na iyon nang palago.

Subalit, hindi lang naman negosyo ang gusto niyang payabungin. Ganoon din sana sila ni Anyah. Pero para bang ang hirap nitong abutin. He was trying his best to be better for her. Ginagawa niya ang lahat para mapantayan ang lahat ng expectations nito sa kaniya. Hindi niya rin kinalilimutang ipakita rito ang lahat ng gusto niyang pakita, pati na ang nilalaman ng puso niya.

But in the end . . . siya itong naiiwan sa ere.

Siya itong nasasaktan.

“Jacob . . .” kuha nito sa atensyon niya nang pababa na siya ng sasakyan.

Huminga siya nang malalim bago ito binalingan. “What is it now? And, please lang . . . kung pagod kang makipag-argumento, ganoon din ako.”

Tinitigan muna siya nito nang matagal bago muling nagsalita. “I just don’t want to hurt you anymore— I don’t want you to wait for me.”

Nagsalubong ang mga kilay niya, hindi agad nag-sink-in sa isip ang sinabi nito.

“Then, stay here. Huwag ka na ulit umalis. Iyon lang naman ang gusto kong mangyari. I could provide everything you need. Kahit nga hindi na rin ako magtrabaho kayang-kaya na nating mabuhay nang matiwasay. Kung iniisip mo ang trabaho mo sa Amerika, puwede mo rin naman iyong gawin dito. You could find a suitable job for you here. Maraming options, Anyah— kung ibubukas mo lang ang ’yong mga mata. Puwede mo ring tulungan si Cade na pamahalaan ang kompanya ninyo. That way, mas matutuwa pa ang mommy at daddy mo.”

Umiling ito. “Hindi mo ako naiintindihan, Jacob. I need to go back— I must go back.”

“Well, kung talagang iyan ang gusto mo. Pero never kong ibibigay sa ’yo ang isang bagay na mas makasasakit sa ’kin. Tandaan mo ’yan, Anyah,” mariing wika niya.

“Jacob, please . . .”

Marahas siyang napahugot ng hangin sa dibdib. “No. Sabihin mo nang selfish ako at masokista, pero hindi ako papayag. You will always be my wife, and I will always be your husband. Magiging mag-asawa tayo habang-buhay, gaya nang sumpaan natin. At walang magbabago doon, Anyah. Wala.” Pagkasabi niyon ay mabilis niyang binuksan ang p***o ng kotse at bumaba.

Gustong sumigaw ni Jacob, pero pinilit niya pa ring pakalmahin ang sarili. Siya rin naman ang pumili sa buhay na kaniyang tinahak, siya ang nagdesisyon niyon at wala nang iba. Kaya paninindigan niya iyon hanggang sa huli— kahit pa masaktan silang pareho ni Anyah.