CHAPTER 3

Napansin ni Jacob ang pagkaestatwa ni Anyah nang makababa ito sa kotse niya, habang pinagmamasdan ang kanilang bahay. He could see the sadness in her eyes, even the pain. There’s also bitterness on it that he couldn’t explain. At base sa ekspresyon ng mukha nito, para bang ayaw nito kahit ang pumasok man lang sa loob niyon— na sila mismong dalawa ang nagdisenyo.

Yes. The truth was, he and Anyah designed their dream house when they were still dating. It was a modern, three-storey mansion with a very wide lawn, magnificent garden, and a big kidney-shaped swimming pool on the side. Pa-cube ang style ng bahay nilang iyon at saktong-sakto lang ang kumbinasyon ng bubog na salamin, sheet piles at concrete na siyang pinakadingding, habang Earth tone naman ang kulay. May apat na baitang iyon sa harap bago marating ang dalawang malapad na pintong kahoy.

Pareho silang nasa linya ng construction. Siya bilang engineer at si Anyah naman bilang architect, kaya alam nilang pareho ang mga ayaw at gusto nila. At nagkasundo silang kapag nagpakasal na sila, saka pa lang nila ipagagawa ang bahay na iyon. However, without Anyah’s knowledge, he had already started to build their home. Surprise gift niya sana iyon dito pagkakasal nila. Subalit dahil nga sa schedule nito, hindi na niya iyon naipakita pa rito.

“You built it . . .” mahinang sabi nito.

“Long time ago,” sagot naman niya.

Tumingin ito sa kaniyang direksyon. “Why?”

Napakunot ang noo niya. Kahit sa tinig nito, naroon ang pait at paninisi. At hindi niya maindtindihan kung bakit. He was confused.

“What do you mean why? Natural na ipagawa ko ang bahay natin dahil mag-asawa tayo,” inis niyang tugon.

“Jacob . . .” tila nauubusan naman ng pasensyang wika nito.

“You’re tired, Anyah. Ang mabuti pa, pumasok na tayo.” Nilapagsan niya ito at binuksan ang malaking p***o habang nasa isang kamay niya ang maleta nito. Tuloy-tuloy siyang pumasok sa loob. Subalit, mag-iisang minuto na ay hindi pa rin ito sumusunod sa kaniya kaya muli siyang lumabas.

Nakatayo pa rin ito sa pinag-iwanan niya habang nakatingin sa kinaroroonan niya. “Don’t make me lose my patience, Anyah. Hindi mo magugustuhan ang gagawin ko, binabalaan kita,” aniya sa kalmadong tono.

Huminga ito nang malalim. Dahan-dahan itong naglakad patungo sa kaniya. Ngunit, muli itong huminto nang nasa harap na niya ito.

“I-I can’t, Jacob . . .”

“What do you mean you can’t? This is our home, and you will stay here whether you like it or not— period,” mariing wika niya.

Nakita niya ang medyo pagkabuway nito kaya madali niyang itong inalalayan. Pumiksi naman agad ito nang magdikit ang mga balat nila.

“Don’t you ever try avoiding me. Hindi ka mananalo.”

Hindi naman ito sumagot nang tuluyan niya itong hilahin papasok sa loob. Tumambad sa kanila ang makulay na kapaligiran. Mula sa interior decoration, hanggang sa mga kagamitan. The colors were yellow, white, blue, green, and orange. Marami ring nagsasabi na kapareho raw iyon ng kaniyang personalidad— playful, naughty and bold. Kamuntik na ngang maging rainbow ang kulay niyon kung medyo sinapian pa siya. Hindi naman masakit sa mga mata ang kumbinasyon dahil sadyang iniakma lang niya sa bawat parte ng bahay ang mga kulay. Hindi rin overcrowded sa mga gamit. Tamang-tama lang para sa taste niya. It was neat and elegant.

Maliwanag na maliwanag din ang loob dahil sa napakahabang chandilier na nagmumula pa sa kisame ng ikalawalang palapag, hanggang sa kalagitnaan ng malaking hagdanan. If he remembered it correctly, times three ng height niyang six-two iyon.

“This is what I pictured in my head,” wala sa loob na sabi ni Anyah, nangingislap ang mga mata.

Somehow, that gave him approval. Hindi rin niya maiwasang maging proud sa sarili dahil kahit papaano, para bang nagawa siyang tama sa paningin nito. He knew she wasn’t easy to please. But hearing her say those words, it was like a magic spell. Iyon ang nagpalakas ng loob niya.

“Glad you like it,” komento niya.

Tumango ito. “I know how vulgar you are and how wide you think of things. And these designs are best suited for your personality.”

“Pero hindi lang naman ang sarili ko ang iniisip ko habang plinaplano ko ang interior decorations nito. I also thought of what you might say about the whole design. And since you are working at the best architectural firm in the whole world, I am flattered to know that it passed your taste. Somehow, I did something good.”

Napatingin ito sa kaniya. Tama ang nakita niyang guilt sa mga mata nito, saglit nga lang. Muli, napalitan iyon ng pag-aalala at kalungkutan.

Huminga siya nang malalim. “Come. I’ll show you our room. And what do you want? Elevator or stairs?” yaya niya rito.

“O-our room?” ulit nito sa sinabi niya na para bang hindi narinig ang huling tanong niya.

“Yes, our room.”

Napakurap-kurap ito, napatingin sa kaniyang malapader na dibdib. Pagkatapos, lumunok ito.

Kagyat na umangat ang sulok ng labi niya. “What? May nakakatakot ba sa pagtulog mo sa kwarto natin?”

Muli itong napatingin sa kaniya. He could see excitement in her eyes. Subalit, sandali lang iyon. Pinatigas din nito ang anyo.

“Over my dead body!” Akmang tatalikuran na siya nito pabalik sa p***o, pero mabilis niya itong nahagip sa braso. “Bitawan mo ako!” pagpupumiglas nito.

“No, Anyah. At kung hindi ka titigil sa ginagawa mo, mapipilitan akong buhatin ka. You know, you’re too easy to carry,” he uttered in a calm manner.

Naramdaman niya ang paninigas ng katawan nito. Hindi rin ito makagalaw sa kinatatayuan kaya sinamantala na niya ang pagkakataon. Walang sabi-sabi niya itong binuhat, bridal style.

“Hey! Ano ba! Bitiwan mo ako!” Pinaghahampas nito ang likod niya. “Bitiwan mo ako! Jacob! Put me down!”

Ngunit, para siyang walang narinig na tuloy-tuloy lang na umakyat sa hagdanan patungo sa second floor.

“You are wasting your energy, Anyah. Walang mangyayari sa ginagawa mo. And you know, you are as light as cotton,” sabi niya at tumigil sa tapat ng p***o ng master bedroom.

“Jacob, please . . . Just let me go,” wika nito na parang maiiyak na.

“When I said no, it’s a no. Mahirap ba talaga akong intindihin, ha?” Sandali niya itong tiningnan bago pumasok sa loob ng kanilang kwarto. Dere-deretso siya hanggang sa mailapag ito sa ibabaw ng malaking kama na may kulay asul na cover. May tatlong tuwid na linya iyong nakadisenyo sa lahat ng gilid para hindi plain na blue lang ang kulay.

“You’ll stay here until you go back to America. Nagkakaintindihan ba tayong dalawa?” Kung kinakayan-kayanan siya nito noon kaya lalong naging matigas ang kalooban nito, baka kulang talaga siya sa pagpapakita ng otoridad dito. But this time, he will show her his true power. Para malaman nitong siya pa rin ang asawa nito at kailangan pa rin nitong sundin ang kagustuhan niya.

“You want me to be your prisoner here?” mapaklang tanong nito. Para iyong kut**iyong bumaon sa dibdib niya.

Mapait siyang napangiti. “Prisoner? Bakit? May nakita ka bang rehas dito?” Marahas siyang humugot ng hangin sa dibdib. “This is our home, Anyah. You’re supposed to be here— with me. You should be here, building the family we dreamed of together. Pero ano’ng ginawa mo? Nang sabihin mong saglit ka lang sa Amerika, naniwala ako. Pumayag ako kasi nagtiwala ako sa mga sinabi mo.

I trusted you, Anyah. I trust you with my whole life. Kaya lang, hindi ka na bumalik. At bumalik ka man, alam kong may dahilan. Pero hindi na kita hahayaan pang magtagumpay sa kung anuman ang pakay mo rito kung tungkol man iyan sa ating dalawa. Kaya mas mabuti pang kalimutan mo na lang ang plano mo dahil nag-aaksaya ka lang ng oras.” Pagkasabi niyon ay tinalikuran na niya ito. Tuloy-tuloy siya sa sala para kunin ang maleta ng asawa. At sa halip na dumaan sa hagdanan, sa elavator siya sumakay.

Naabutan niya itong nakaupo pa rin sa gilid ng kama at nakatulala sa kawalan. Gusto niya itong lapitan at yakapin, pero pinigilan niya ang sarili.

He wanted to help her, to ease the pain she was hiding— the pain he didn’t know the reason for or where it came from— and to lift all her burdens just to make her smile again. Gusto niyang ibalik ito sa dati dahil ramdam niyang ibang-iba na ito. She wasn’t the Anyah he used to know— the Anyah his heart chose. She wasn’t the same woman who used to laugh her heart out, who talked about nonsense stuff nonstop, who made bad jokes just to make him smile— the woman who had chosen him among her other suitors, and the woman who was as sweet as chocolate and as innocent as a child.

Everything about her was gone. Ang iniisip pa niya, baka isa sa mga dahilan kung bakit nagbago ito.

Alam niya, kahit pilitin niya, hindi ito magsasalita. That’s how hard-headed she was. Isa sa mga pinakaaayaw niyang ugali nito, mahilig itong magtago ng nararamdaman— mahilig itong sarilihin ang mga problema. Hindi baleng ito ang masaktan huwag lamang ang mga mahal nito sa buhay.

But the thing was, they were partners. They were married. They were husband and wife. Kaya dapat, kung ano ang problema nito, problema na rin niya.

Ganoon dapat.

Kaya lang, kahit anong pilit niya, wala ring mangyayari. Anyah will never open her doors to anyone, kahit siya na asawa nito. At iyon ang ikinasasama ng loob niya.

“Here are your things. Puwede ka ng maligo.”

Tumingin ito sa kaniya. Tila noon lang nito namalayang naroon na pala siya.

Walang imik itong tumayo. Pinanood lang naman niya ang bawat kilos nito.

“Wala ka na bang ibang gagawin kung hindi ang titigan ako?” prangkang tanong nito, sa hinahalwat pa rin nitong maleta ito nakatingin.

Napangiti siya. That’s one thing that hadn’t changed at all— ang pagiging mataray nito at prangka.

“Baka kasi maglaho ka na lang bigla kaya babantayan na lang kita,” sagot niya.

Napaangat ito ng tingin. “Jacob?!”

“What?”

“Get out, okay?”

“No. I won’t. Dito lang ako.” Nagtungo siya sa naroong sofa at kinuha ang remote ng TV. Ini-on niya iyon.

Narinig niya ang malakas na pagbuntonghininga ni Anyah. Nakita niya itong tumayo at nagtungo sa banyo. Nang makapasok ito, tumayo siyang muli. Hindi niya ugaling mag-usisa pero hindi niya mapigilan ang sarili. Kaso, wala rin naman siyang napala dahil mga gamit lang ni Anyah ang naroon sa maleta. Walang bakas na kahit anong puwedeng maging lead niya para malaman kung ano ang problema nito— kung ano ang mga pinagdadaanan nito.

Tumayo siya at sa walk-in closet naman dumeretso. Tumambad sa kaniya ang makulay niyang damitan. Dahil maputi siya, wala siyang pili sa kulay. Lahat, isinusuot niya. At ang mga iyon, naka-arrange base sa kulay, anong klaseng tela, at kung saan ginagamit— kung pambahay ba, pang-office, casual, pantulog, underwears, pang-summer, rainy season and so on.

Dumako siya sa hilera ng mga pantulog. Kinuha niya roon ang paborito niyang cotton pajama na kulay pink at may maliliit na print ng mukha ni Mickey Mouse.

Wala sa loob siyang napangiti. Kahit sa damit ang weird din ang taste niya.

Pero, wala namang masama kung pink at may mukha iyon ni Mickey Mouse. Hindi naman iyon ang magdedepina sa kung sino talaga siya.

Naghubad siya at tanging boxers lang ang itinirang saplot sa katawan. Pagkatapos, lumabas siya at naupong muli sa sofa habang hinihintay na matapos si Anyah.

May isang oras yata sa banyo ang kaniyang asawa, bago muling bumakas ang p***o ng banyo. Tumayo naman siya.

“What the f*ck?!”