CHAPTER 4

Lihim na napangiti si Jacob nang makita ang reaksyon ni Anyah. Hindi nakaligtas sa kaniya ang ilang beses nitong paghagod ng tingin sa kaniyang katawan. Nagtagal pa ang mga mata nito sa maumbok niyang kayamanan, na lalo yatang nagalit dahil sa ginawa nito.

Ah, kung alam mo lang, bulong niya sa isip.

He was enjoying the view. He loved watching Anyah almost droll over his body. Alam naman niyang pinagpala siya kahit hindi siya nag-g-gym. At worth it ang ibinigay sa kaniyang mala-anghel na itsura. Iyon nga lang sa itsura lang iyon. Dahil sa totoong buhay, marami din siyang sungay na nakatago. Isa na roon ang pinagmamasdan ng kaniyang asawa.

“If you don’t want to be in trouble, stop staring at my godly body. Baka hindi mo alam kung ano ang kaya kong gawin . . .” babala niya.

Kagyat na lumipad sa kaniyang mukha ang mga mata nito. Napakurap-kurap ito pagkuwa’y mariing nagdikit ang mga labi.

“You and your naughtiness!” she hissed.

“What? Wala naman akong ginagawang masama, ah . . . Wala pa.” Ngumisi siya at ang kabuuan naman nito ang hinagod niya ng tingin.

“Pervert!”

Napataas ang isang kilay niya. “Who? Me?” Napataltak siya sabay iling. “Of all the people I know, ikaw ang mas nakakikilala sa totoong ako. At hindi pa rin ako nagbabago. I am exactly the same as you left me, dahil alam ko kung ano ang ibig sabihin ng salitang respeto at pagpapahalaga.”

Hindi ito nakaimik at nag-iwas na lang ng tingin. Naglakad naman siya patungo sa kinatatayuan nito.

“What are you doing? Stop right now, Jacob! Or else, sisigaw ako!” utos nito pero kulang naman sa conviction.

Napangiti siya, hindi ito pinakinggan.

“J-Jacob, please . . .” Umatras ito.

“Please, what?”

“S-stop . . .”

“Stop, what?”

“Oh, will you please stop repeating me?” inis nitong wika.

Tumaas ang sulok ng labi niya. Kapag ganoon ito, para bang bumabalik lang sila sa dati.

“Jacob, isa!”

“Dalawa . . . Dalawa’t kalahati . . . Tatlo,” tuloy niya sa pagbibilang nito hanggang sa mapatapat siya rito. Wala na rin itong mapuntahan dahil malamig na pader na ang nasa likuran nito.

“J-Jacob . . .” she whispered. Mas lalo nitong idinikit ang likuran sa pader nang umabante pa siya.

He was now towering her. Subalit, sinadya niyang lagyan ng isang sentimentrong pagitan ang mga katawan nila. That’s enough for them to feel each other's warmth.

Yumuko siya para magpantay ang mga mata nila dahil may kaliitan si Anyah. “You want me to stop?” he uttered, almost whispered. Alam niyang tumama sa mukha nito ang mabango niyang hininga dahil kagyat itong napapikit.

“P-please, Jacob . . . C-can you please stop doing this to me?” nanginginig ang mga labing wika nito na parang bang may gagawin siyang masama.

Pagak siyang natawa. “I am not doing anything to you, Anyah— not yet. Hindi mo pa naman nakukuha ang gigil ko. Hindi mo pa napupuno ang pasensya ko. Pero huwag mong susubukan dahil alam mo kung ano ang mga kaya kong gawin. Alam na alam mo iyan.”

Iyan lang at nilagpasan niya ito. Dinig na dinig niya ang malakas nitong pagsagap ng hangin. Kahit ang panlalambot nito ay dama niya.

“Sleep, little wife. Mas makabubuti iyan para sa ating dalawa.” Iyon lang at tuluyan na siyang pumasok sa banyo.

NAIWAN naman si Anyah na sapo-sapo ang kumakabog na dibdib. Daig pa niya ang sumakay sa ibabaw ng kabayo niyang si Rainbow— na para bang tinatangay sila ng malakas na hangin. Her heart was beating fast and uncontrollable— almost made her knees wobble.

Dahan-dahan siyang naglakad patungo sa ibabaw ng kama. Pagkatapos, tumingin siya sa banyo kung saan naroon si Jacob. She just stared at the bathroom door, then grabbed her head and scratched it really hard.

Gusto niyang pagsisihan ang ginawa niyang pag-uwi na iyon. Alam niyang malalaman at malalaman ni Jacob ang gagawin niya, pero hindi naman niya akalaing ito agad ang bubungad sa kaniya pagkalapag na pagkalapag ng eroplanong sinakyan. She wasn’t expecting to see anyone. But Jacob showed up. Parang kagaya noon sa tuwing naguguluhan siya— sa tuwing nagkakaproblema. Ito ang karamay niya mula noon pa man.

But things have changed.

Marami nang nagbago at kabilang na siya roon. Aminado naman siya. At aminado siyang marami talaga siyang pinagdadaanan. Ayaw na lang niyang idamay pa roon ang asawa. Alam kasi niya kung ano ang gusto at ayaw nito. Alam niya, hindi magugustuhan ni Jacob ang lahat ng ginawa at gagawin pa niya. Baka nga kamuhian pa siya nito.

Umayos siya ng upo pagkuwa’y tiningnan ang kabuuan ng silid. She could trace Jacob’s personality on every single thing and detail inside that house. Hindi mahilig sa magagarbong gamit si Jacob, pero sa mga bagay na weird— oo.

Kagaya na lamang ng isang babasaging bote na naka-display sa mini cabinet na nasa dingding. May laman iyong puting buhangin, bato at kung hindi siya nagkakamali ay mga seashells na pinulot lang sa kung saan. Mayroon ding driftwood na nakatulay sa isang sulok ng silid na iyon. Natural varnish ang inilagay kaya naging maganda naman ang itsura. Mayroon ding mga papel na nakatupi at pabastang iniipit sa isang frame. Tapos, mayroon din itong isang sculpture na para bang si Jacob mismo na pilyong tumatawa. Pero kapansin-pansin na wala namang saplot iyon.

Nahiga siya. Hindi na niya gusto pang alamin kung ano pa ang mga bagay na nasa silid na iyon, dahil ayaw niyang mapuno ng kalungkutan ang dibdib sa bandang huli. There’s no reason for her to stay there— to stay beside him. Ayaw niyang ma-attach sa lugar dahil sawa na siyang umiyak.

Iyon naman ang mangyayari— masasaktan siya at si Jacob. Kaya’t bago pa mangyari iyon, pipigilan na niya.

Jacob did nothing but love her with all his heart. Aminado siyang malaki ang pagkakamali niya kaya sana maintindihan pa rin iyon nito.

Ilang sandali pang siyang nag-isip, hanggang sa marinig niyang tumigil ang pagtulo ng tubig sa shower. Indikasyon iyon na tapos ng maligo si Jacob.

Madali niyang isiniksik ang sarili sa ilalim ng comforter. Pagkatapos, kagyat niyang ipinikit nang mariin ang mga mata nang maramdamang lumabas na si Jacob sa banyo.

Subalit, kahit anong pilit niyang kausap sa isip na matulog na, gising na gising naman ang kaniyang diwa— at kasalanan iyon ni Jacob. His minty and sweet scents were lingering on her nose. Nangangati tuloy siyang singhutin ito na kasalukuyan ng nasa tabi niya. She could feel his hot gaze at her back. At kahit sa mga titig nitong iyon na hindi naman niya nakikita, pakiramdam niya, tunaw na tunaw siya.

Gosh! What’s with this man ba? Bakit ayaw pa niyang matulog?! Sigaw niya sa isip.

Maya-maya, naramdaman niya ang pagkilos nito, sunod ay ang paglundo ng kama. Pagkatapos, nagbalot na rin ito ng comforter at tumabi sa kaniya.

She could feel the awkwardness forming in the air. Ni hindi kasi ito gumagalaw sa pagkakahiga. Para itong estatwa na tuwid na tuwid lang sa puwesto nito.

Ngunit, makalipas lang ang ilang sandali, bigla itong gumalaw. Nag-panic ang buong sistema niya. Kagyat din siyang napakagat sa ibabang labi nang maramdamang humarap ito sa likuran niya. Matagal siya nitong tinitigan na para bang nag-iisip pa ito sa susunod na gagawin, hangganv sa makita na lang niya ang sarili na bumalot sa malalaki at matitipunong bisig ng katabi.

Jacob was giving her a tight hug!

Napapikit siya, sandaling nawala sa katinuan. The warmth coming from his bare upper body was sending her sweet tingling sensation. It was driving her sanity to madness.

Gustong magprotesta ni Anyah. Gusto niyang sumigaw. Gusto niya itong murahin dahil sa ginagawa nito sa kaniya. He’s making her heart beats erratically, and she knew that Jacob could feel that also. Pero ang loko-loko, kinakapos na nga siya ng hininga tapos may gana pang singhutin ang batok niya na para bang manhid siya. Pakiramdam tuloy niya, gumapang ang milyong-milyong boltahe ng kuryente sa kaniyang buong katawan. It was a familiar feeling that she buried deep inside her heart. Pero ngayon, lahat iyon ay bumabalik dahil sa kalokohang tinataglay nito!

All she wanted to do was to sleep peacefully. Ngunit, paano ba niya gagawin iyon kung ganito si Jacob? She knew him well from the tip of his hair down to the sole of his feet. Makulit ito, maraming kapilyuhang alam sa buhay. But there were things that stood out about him, and one was that he knew her weaknesses— every bit of it.

Anyah tried to calm herself and just let him be. Kasi kung lalo niyang ipakikita rito kung gaano siya kaapektado, tiyak na magdiriwang ito at mas lalo lang hihirap para sa kaniya ang lahat. Mawawala ang tapang niya at muling lalamunin ng nadarama niya para dito.

And that’s the last thing she wanted to happen.

Hindi na niya alam kung anong oras siya nakatulog dahil sa kaiisip. Basta nagising na lamang siyang may humahagikhik sa kaniyang tabi.

Nangunot ang noo niya habang nananatiling nakipikit ang mga mata. That voice wasn’t Jacob. She could still feel his arm wrapping around her small waist. He was hugging her tight na para bang makakawala pa siya.

Muling naulit ang hagikhikan kaya mas lalo siyang naintriga.

Sino ba kasi iyon? Saka, bakit parang iba-iba? tanong niya sa isip hanggang sa maramdaman niya ang mainit na kung ano na dumadampi sa kaniyang pisngi.

Kagyat siyang nagmulat ng mga mata para lamang muling mapapikit nang tumama roon ang mainit na sinag ng araw.

“She’s awake! She’s awake!” anang isang tinig sa gilid niya.

“Lagdameo will gonna taste his own medicine,” sabi naman ng isa pang tinig na sinundan ng mahinang pagtawa.

“F*ckers, hold your cameras! I want to immortalize his reactions!” wika ng isa pa.

Naguguluhang tuluyang nagmulat ng mga mata si Anyah para lamang salubungin nang sampung pares niyon.

“Ahh . . . !” malakas niyang tili bago muling nagtalukbong ng comforter.