CHAPTER 2

Kinabukasan ng umaga, ginampanan ni Criselda ang tungkulin bilang may-ari ng bahay. Inilibot niya si Fatima sa paligid ng mansiyon para ipakita ang mga bahagi ng bakuran at ipakilala ang bawat silid. Huminto sila sa huling bahagi, ang napakalaking living room.

Napatigil si Fatima at napatingin na parang natulala. Hindi dahil sa mamahaling muwebles o mamahaling dekorasyon. Ang dahilan ay ang malaking larawan ng pamilya na nakasabit sa dingding.

Tinitigan niya ang lalaki sa larawan na nakatayo katabi ni Harrison, ang asawa ni Criselda, na madalas naman niyang makita. Pero ang lalaking mestizo na iyon, hindi pa niya nakikita kahit kailan. Matangkad, maputi, at sobrang gwapo. Ang matang matalim at mapang-akit nito ang lalo pang humila sa kanyang pansin. Nanatili siya sa pagkakatulala hanggang marinig niya ang boses ng babaeng pinakamalapit sa puso niya.

“Ito ang mga anak ko. Lagi ko lang naikukuwento sa kanila na may matalik akong kaibigan at may anak na babae na kasing bait mo. Hindi pa kayo nagkikita kahit minsan. Ang nasa tabi ko, si Phillip, anak kong pangalawa. Ang katabi niya si Grace, ang bunso kong babae. At ang nasa tabi ni Uncle Harrison ay si Peyton, ang panganay. Lahat sila nag-aaral sa Amerika. Si Grace ay sophomore, si Phillip ay nagma-masteral, at si Peyton kakagraduate lang ng masteral. Babalik na siya dito kapag natapos niyang ipasyal ang girlfriend niya. Malay mo, hindi na magtagal, magkikita rin kayo.”

“Opo.”

Sumagot siya nang magalang. Pero sa loob-loob niya, parang may kumurot. Ang alam lang niyang dahilan ay ang simpleng katotohanan na may girlfriend na ang lalaking iyon. Hindi naman niya maintindihan kung bakit siya tinamaan ng ganoon. Wala naman siyang koneksyon dito at mukhang sobrang perpekto ng lalaki. Natural lang na may minamahal ito. At dahil anak siya ng tita Criselda niya, mula ngayon ay isa siya sa mga kuya niya.

“Tara, tingnan natin ang rose garden at ang vegetable garden ko. Siguradong magugustuhan mo. Hindi ko na ito masyadong natututukan kaya ang mga tao sa bahay ang nag-aalaga. Kung gusto mong magtanim ng kahit ano, pwede mo nang simulan. Huwag kang mahihiya. Isipin mong bahay mo rin ito.”

Alam ni Criselda na mahilig magtanim si Fatima kaya agad niya itong binigyan ng pagkakataong makahanap ng bagong libangan.

“Opo, Tita Criselda.”

“Bukas babalik na ako sa trabaho. Hindi na pwedeng lumiban pa kasi may meeting ako. Sa ibang araw na lang tayo bibili ng mga bagong halaman. Matagal na rin akong walang kasama kapag pumupunta sa plant shop. Simula nang nagpunta si Peyton sa Amerika para mag-masteral, mag-isa na lang ako lagi.”

May mataas na posisyon si Criselda bilang presidente ng malaking kumpanyang gumagawa ng mga subdibisyon at condo sa buong bansa kaya madalas siyang abala. Inaabangan niya na lang ang pagbabalik ng panganay niyang anak para tuluyang maipasa rito ang negosyo at makapagpahinga at maglibot kasama ang asawa niya.

“Opo, Tita Criselda.”

Buong umaga, naglagi ang dalawa sa rose garden, orchid house at vegetable patch. Nang malapit na ang tanghali, naghiwa-hiwalay muna sila para maligo at nagkita ulit sa dining room.

Sa hapon, nag-search sila tungkol sa pagtatanim ng hydrangea. Napagkasunduan nilang gumawa ng mga taniman sa paligid ng bakuran at sa ilang bahagi pa ng harap ng bahay.

“Mom, nandito na ako.”

Isang malalim at maamong boses ang umalingawngaw sa silid, dahilan para sabay na mapatingin ang dalawang babae mula sa hawak nilang mga cellphone.

“Peyton, anak. Nandito ka na pala.”

Si Peyton Johnson ay isang half Pinoy-American na lalaki na may mukhang parang hinulma ng isang artista. Makapal ang kilay, matalim ang mga mata na halos kulay itim, matangos ang ilong na namana sa ama, at mapulang labi na mukhang malusog. Matangkad at malaki ang katawan, sobrang puti ng balat, at naka undercut ang gupit na medyo magulo ang bahagi sa harap na bumabagsak sa noo. Lalong nagpapabata sa kanya ang ayos niya.

Lumapit siya at niyakap ang ina na nakatayo na at nakabukas ang mga braso. Siya naman ang panganay ng pamilya.

“Nasanay na ako na kasama mo ang girlfriend mo maglibot para magbakasyon. Bakit ang bilis mong umuwi?” tanong ng ina.

“Kahit kailan naman pwede kaming bumalik dito sa Pilipinas, Mom. Ang tagal ko nang nag-aaral doon sa Amerika. Harrisonit-ulit na rin kaming namasyal ni Atasha. Nakakasawa rin,” sagot niya.

Pagkatapos nilang magkahiwalay mula sa yakap, tumingin ang ina sa likuran ni Peyton kung saan nakatayo ang isang babaeng sexy ang ayos at litaw ang kurba. Nagmano ito sa kanya.

“Magandang araw po, Mommy,” bati ng babae.

“Magandang araw din, Atasha,” sagot ng ina. Tinanggap niya ang paggalang ng babaeng kinikilala bilang girlfriend ng anak niya. Kahit hindi niya gusto ang magiging manugang, siya at ang asawa ay may paniniwalang dapat hayaan ang mga anak pumili ng makakasama nila. Kahit hindi niya gusto ang taong iyon, iginagalang pa rin nila ang desisyon ng anak.

Napatingin si Peyton sa isang dalagang payat at sobrang puti na nakaupo sa likuran ng ina niya.

“Iyan ba ang batang sinasabi mong anak ng kaibigan mong namatay?” tanong niya.

“Oo anak. O siya Fatima! Ito nga pala ang panganay kong anak, si Peyton. At ito naman ang girlfriend niya, si Atasha. At ito si Fatima. Simula ngayon, dito na siya titira kasama natin bilang isa ko pang anak.”

“Magandang araw po,” bati ni Fatima habang tumayo at magalang na nagmano sa dalawa.

“Magandang araw, Fatima,” bati ni Atasha na may malambing na tono, kahit hindi siya komportable sa dalaga. Kahit payat si Fatima, napakaganda nito. Mukhang manika at sobrang puti, at natural ang kagandahan kahit walang makeup.

Tinitigan ni Peyton ang dalagita mula ulo hanggang paa. Payat pero maayos ang katawan, naka bestida na maikli at kulay pastel. Ang buhok niya ay mahaba at dark brown at may cute na bangs. Maliit ang mukha, may maayos na kilay, malalaki at mapupungay na mata, matangos na ilong, at mapulang labi. Napakasimple pero napakaganda, para talagang manika.

Pero nang magtama ang mga mata nila, mabilis na umiwas si Fatima. Hindi na siya muling tumingin kay Peyton. Para bang takot na takot sa kanya. Kumunot ang noo ng binata at hindi niya nagustuhan iyon kahit kaunti.

“Pagod kayo sa biyahe, gusto niyong magpahinga muna? Mamaya na kayo bumaba para sa hapunan. Ikaw naman, Atasha, dito ka ba matutulog o uuwi ka rin?” tanong ng ina.

“Pwede po bang dito muna ako magpahinga at makikikain po kami ng hapunan? Pagod pa po ako. Mamayang gabi po ako uuwi. Nasabihan ko na po sina Daddy at Mommy na late na ako makakarating,” sagot ni Atasha.

Sanay na rin ang ina ni Peyton na nagsasama ang dalawa sa Amerika, kaya hindi na siya naiilang kung dito muna magpapahinga ang babae.

“Mauna na po kaming umakyat, Mom. Mamaya po sa hapunan magkita tayo,” sabi ni Peyton.

“Sige anak,” sagot ng ina.

Bago umalis, tumingin ulit si Peyton kay Fatima. Mabilis ulit itong umiwas ng tingin. Lalo siyang nainis. Sanay siya na tinititigan ng mga tao at gustong makuha ang atensyon niya. Pero ang payat na dalagang ito lang ang umiiwas na parang isa siyang halimaw o masamang nilalang.