CHAPTER 3

“Hmm… Peyton…”

Si Atasha, na pilit muling inaabot ang init ng katawan ng binata para ipasok sa pagitan ng mga hita niya sa pangalawang beses, ay halatang sabik pa. Kanina pa sila nagtalik bilang parang pamamaalam, dahil alam nilang hindi na sila madalas makakapagkasama o makakatira nang magkasama araw-araw.

Kailangan na nilang umuwi sa kani-kanilang bahay. Hindi na pwedeng iwan ni Peyton ang nanay niya kasama ang dalawang dalagita, at si Atasha mismo ay ayaw manatili sa bahay na alam niyang hindi siya gaanong gusto ng ina ng boyfriend niya.

“Enough, Atasha. Pagod na ako.”

“What’s wrong, Peyton? Hindi ka naman ganito dati.”

Tama siya. Hindi ganito si Peyton dati. Bilang lalaking sanay mag-ehersisyo at may matibay na pangangatawan, walang dahilan para mapagod agad. Pero ewan ba niya. Kanina habang umiindayog siya kay Atasha, bigla na lang may sumasagi sa isip niya. Lagi niyang nakikita ang mukha ng payat na dalaga na bagong dating sa bahay. Nakakainis at nakakawala ng gana.

“Galing pa ako sa biyahe at halos hindi natulog. Pagod ako. Gusto ko lang magpahinga. Pwede ba huwag kang makulit.”

Hinawakan niya ang bewang ng girlfriend niya at dahan-dahang inalis ito mula sa pagkakaupo sa ibabaw niya. Pagkatapos ay tumalikod siya at pumikit, at dahil sa pagod ay mabilis siyang nakatulog.

Tinitigan ni Atasha ang malapad na likod ni Peyton na tumaas-baba dahil sa paghinga, tanda na mahimbing na itong natutulog. Hindi siya natuwa. Habang tumatagal, parang binabalewala lang nito ang presensya niya. Para bang siya ay pampalipas-libog lang. Kapag ayaw niya, hindi siya papansinin, tulad ngayon na iniwan na lang siya at nakatulog.

Dahil mainit ang ulo niya, lumabas siya sa veranda para magpahangin. Pero lalo pa siyang nainis nang makita si Criselda at si Fatima na nakatayo sa labas kasama ang ilang hardinero. Parang ang saya-saya nilang naguusap at nag-uutos ng gagawin sa lupa malapit sa bakod.

Hindi siya mapalagay na si Peyton ay titira sa iisang bahay kasama ang isang magandang dalagitang halos nasa edad ng pamumukadkad. Hindi niya alam kung talagang gusto lang ba ni Criselda na gawing anak ang batang iyon, o ipinapasok para eventually maging manugang at para mapalitan siya sa tabi ni Peyton.

“Hmm. Huwag nilang isipin na basta-basta kong ibibigay ang boyfriend ko. Hangga’t wala pa akong nakikitang lalaking mas gwapo at mas perpekto kay Peyton, hindi ko siya pakakawalan.”

Alam niyang ang pinakamabilis na paraan para itali si Peyton sa kanya ay ang mabuntis siya. Pero hindi niya magawa dahil lagi itong nag-iingat at gumagamit ng proteksyon, kahit pa lasing. Dalawang taon na silang magkasama pero hindi man lang siya nabibigyan ng pagkakataon.

Kaya kailangan niya sigurong gumawa ng paraan.

Pagdating ng hapunan sa malaking hapag ng pamilya Johnson, mas masigla ang gabi dahil nandoon ang panganay na anak at naroon din si Atasha.

“Peyton, kumain ka nitong pritong isda. Sobrang sarap nito!”

Tulad ng nakagawian, inasikaso ni Atasha si Peyton at ganoon din ang ginawa ng binata sa kanya.

“Salamat, babe. Kumain ka rin nitong shrimp cake. Favorite mo ito.”

“Salamat, babe.”

“Mom, tikman mo itong pinakbet. Ang sarap. Bago ba ang cook natin? Parang mas sumarap ang pagkain dito sa bahay ah.” Sabi ni Peyton.

Nilagay ni Peyton ang gulay sa pinggan ng ina habang puro papuri ang sinasabi.

“Salamat. ‘Yung head cook pareho pa rin pero yung assistant cook bago. Siya ang nagluto ng pinakbet.”

“Talaga? Saan niyo siya kinuha? Ang galing. Baka tumaba ako pag lagi akong ganito pakainin.” Natatawang sabi ni Peyton.

“Katabi ko.”

Napatingin siya sa tabi ng ina kung saan nakaupo si Fatima. Umiwas ulit ang tingin ng dalagita at napakunot ang kilay niya. Naiinis siya sa paraan ng pag-iwas nito sa mukha niya.

“Ah, ikaw pala ang nagluto, Fatima. Masarap ang pagkakaluto mo. Ang galing mong magluto.”

Napilitan siyang magbigay ng papuri kahit medyo nawawalan siya ng gana sa batang ito.

“Ah… salamat po.” Sagot ni Fatima.

Hindi tumingin si Fatima sa kanya. Nakayuko lang. Takot yata bumalikwas ang dibdib niya. Sa unang tingin pa lang niya kanina, hindi niya makalimutan ang mga mata nito. Kaya siguro nanginginig siya ngayon.

Sa isip ni Fatima, ang panganay na anak ni Tita Criselda na dati niya lang nakikita sa larawan ay sobrang gwapo na. Pero iba pala ang actual. Nakakahilo sa gwapuhan to the point na hindi niya kayang tumingin.

Si Atasha naman ay palihim na pinagmamasdan ang boyfriend niya at ang reaksyon nito kay Fatima. Nakita niyang normal lang ang kilos ni Peyton. Hindi naman ito super interested sa dalagita at si Fatima ay tahimik lang. Kaya medyo gumaan ang pakiramdam niya. Kahit gaano pa kaganda at ka-cute ang dalagang iyon, baka hindi naman iyon ang type ni Peyton.

Pero kailangan pa rin niyang manigurado.

“Ang galing mo naman, Fatima. Ilang taon ka na ba? Mukha ka pang bata.” Tanong ni Atasha.

“Labing-walo po.”

Kahit nasa edad na, hindi sapat iyon para kay Peyton. Hindi niya gusto ang masyadong mas bata. Para sa kanya, mga dalagang bata pa ay madalas mga tanga. Buong buhay niya, kaedad niya lang ang naging girlfriend niya.

“Eighteen ka lang? Nasa Grade 12 ka pa ngayon?” Tanong pa ni Atasha.

“Magfi-first year na po ako.”

“Plano ko talagang ipag-aral si Fatima sa America,” sabi ni Criselda. “Humingi ako ng tulong kina Phillip at Grace para bantayan siya, pero tumanggi si Fatima. Mas gusto niyang kasama ako. Pero nakapasa siya sa international business administration program sa isang university at mataas ang score niya.”

Proud na proud si Criselda sa bago niyang anak. Matagal na magkaibigan ang pamilya kaya alam niya kung gaano kasipag at kagaling sa pag-aaral ang mga bata.

“Buti dito siya mag-aaral. May kasama siyang nanay niya. Pag pinadala ko siya roon sa dalawang malilikot na ‘yon, baka mapasama pa. Si Grace, matigas ang ulo, mahilig magparty at magbarkada. Kahit magkaedad sila, siguradong puro gala ang inuuna at hindi pag-aaral. At si Phillip naman babaero, palaging may kasamang ibang babae. Baka pati anak ko, subukan pang ligawan.”

“Heh, sumubok siyang galawin ang anak ko. Ipapakasal ko siya agad. Hindi basta kung sino-sinong tao pwedeng paglaruan ang anak ko. Bibigyan ko siya ng pasa sa ulo.”

“Hahaha ang sama mo. Hindi maglalakas-loob si Phillip na lapitan siya.” Natatawang sabi ni Peyton.

Saglit siyang tumingin sa maamong mukha ng dalaga, at bahagyang ngumiti na parang natuwa siya, pero ni siya mismo hindi alam kung ano ang ikinatuwa niya.

“Ang cute mo nga Fatima. May boyfriend ka na ba?” Tanong ni Atasha

“Umm, wala pa po. Ayoko munang pumasok sa ganyan. Gusto ko po munang mag-aral. Ayokong biguin si Tita Criselda.”

Ngumiti si Criselda, tuwang-tuwa sa pagiging mabait ng bago niyang anak.

“Pag nag-college na si Fatima, dalaga na siya. Bibigyan ko siya ng kalayaan pero mag-iingat ka ha. Pumili ka ng tama at ipakilala mo sa mga matatanda. Wala akong problema doon.”

“Opo, Tita Criselda.”

Nang hindi siya tumanggi, agad na napakunot ang noo ng nanay niya. Habang tiningnan ni Peyton ang dalaga nang matalim, halatang hindi natutuwa.

“Mas mabuti kung wala munang ganyan. Ang hirap pagkatiwalaan ng mga lalaki ngayon. Mag-aral ka lang muna. Dapat ipinapasa mo sa akin ang grades mo kada semester. Pag hindi maganda, kailangan kong higpitan ang kilos mo.” Seryoso niyang sabi.

Ito ang una at pinakamahabang sinabi niya sa dalaga, pero bakit ganoon ang tingin niya? Para bang galit siya agad sa kanya. Kahit bagong kilala pa lang niya ito, lalo siyang napatulala. Hindi na niya kayang tumingin sa mga mata nito.

“Ang sama mo naman, Peyton. Natatakot na si Fatima.” Suway ni Criselda.

“Mabuti nga ‘yan. Kailangan niyang mag-ingat. Hindi siya dapat magbigay ng sakit ng ulo kay Mom.”

“Managinip ka na lang, Peyton! Hindi magbibigay ng sakit ng ulo si Fatima sa’kin. Hindi mo lang siya kilala. Simula pagkasilang niya, kilala ko na siya. Alam ko kung ano ang ugali niya. Hindi siya katulad ninyo. Masyado kayong mga spoiled na parang taga-ibang bansa, sobrang malaya ang buhay kaya ako ang nai-stress.”

“Ano ba Mom, bakit napunta sa akin? At saka ha, bawal bang hawakan ko ang bago mong anak.”

“Oo. Huwag mong galawin ang anak ko.”

Tingnan na lang natin kung kaya niya talagang hawakan ang batang ito. Pag nagkamali siya ng kilos, ang ina mismo ang babanat sa kanya hanggang mapuruhan.