CHAPTER 4: HINDI NA AKO MAGHIHINTAY

Althea's POV

Kinabukasan ng gabing iyon, pagkatapos ng nakakapagod na hapunan kasama ang pamilya ni Adrian sa Monteverde estate, nagdesisyon akong hindi na patagalin pa ang lahat. Habang abala siya sa pag-aayos ng mga dokumento sa study room ng bahay namin, marahan kong binuksan ang p***o at pumasok. Suot ko pa rin ang pormal kong damit, pero mas mabigat pa sa suot ko ang pagod na nararamdaman ko.

Hinintay ko siyang lumingon bago ako nagsalita. "Adrian, kailangan na nating tapusin ang usapan tungkol sa divorce. Hindi puwedeng lagi mo na lang akong iiwasan tuwing sinusubukan kong pag-usapan ito."

Tumigil siya sa pagtype sa laptop at bahagyang yumuko bago ako tiningnan. Halatang naiirita siya sa paulit-ulit kong pagbanggit sa bagay na ayaw niyang pag-usapan.

"Althea, pagod ako. Huwag na nating pag-usapan ang walang kwentang bagay na 'yan ngayon. Dahil lang ba iyon sa nangyari kagabi sa pamilya? Alam mo namang kailangan lang nating makisama sa kanila."

"Walang kwenta sa iyo dahil hindi ikaw ang nakakulong sa isang kasunduang matagal nang hindi gumagana," sagot ko habang naglalakad palapit sa mesa niya. "Seryoso ako, Adrian. Ayoko na."

Tumayo siya mula sa upuan, halatang nauubos na ang pasensya niya sa akin. "Wala kang mapapala sa desisyon mong 'yan. Magpahinga ka na muna. Masyado ka lang nagiging emosyonal."

Sa sandaling iyon, lalo kong naintindihan na hindi niya kailanman seseryosohin ang nararamdaman ko hangga't patuloy akong nananatili sa tabi niya at umaasang magbabago pa siya. Pero sapat na ang lahat. Wala na akong pakialam kung ano ang isipin niya o ng pamilya niya.

Makalipas ang ilang araw, dumating ang gabi ng Grand Anniversary Gala ng Monteverde Enterprises. Isa itong malaking pagtitipon na dinaluhan ng mga kilalang pangalan sa mundo ng sining, negosyo, at pulitika. Suot ko ang isang simpleng gintong satin dress na bagay sa pormal at propesyonal kong imahe sa kumpanya. Tahimik akong nakatayo malapit sa glass balcony habang pinagmamasdan ang mga taong nag-uusap at naglalakad sa loob ng grand ballroom.

Habang umiinom ako ng sparkling water para pakalmahin ang sikmura ko, may narinig akong pamilyar at matinis na boses mula sa likuran ko.

"Ang ganda ng ngiti mo, ha, Althea. Akala ko ba matatag ka? Bakit hanggang ngayon, nakakapit ka pa rin sa asawa mo kahit alam mong wala ka namang puwang sa puso niya?"

Paglingon ko, nakita ko si Isabella na suot ang isang eleganteng pulang gown na talagang nakatawag ng pansin ng mga tao sa paligid. Mapanghamon ang tingin niya sa akin, na para bang sinasadya niyang ubusin ang natitira kong pasensya kahit nasa gitna kami ng maraming tao.

Sa halip na patulan siya o magpakita ng galit na inaasahan niya, mahinahon ko siyang nginitian. Iniabot ko ang baso sa dumaan na waiter bago ako humarap sa kanya.

"Kung talagang sa iyo na ang puso niya, Isabella, bakit kailangan mo pang magtago sa gilid-gilid at maghabol ng atensyon niya habang kasal pa kami? Hindi ko kinukuha ang mga bagay na itinapon na ng iba. Kung gusto mo siya, kunin mo na. Wala na akong pakialam."

Nawala ang kulay sa mukha ni Isabella nang marinig ang sagot ko. Hindi niya inaasahang hindi ako iiyak o gagawa ng eksena sa harap ng mga tao. Sa sobrang inis niya, bigla siyang umatras at nagpanggap na natapilok. Sumigaw siya nang malakas bago bumagsak sa sahig.

Sakto namang narinig ko ang mabilis na yabag ng sapatos sa marmol na sahig. Si Adrian.

Agad siyang lumapit kay Isabella at inalalayan itong tumayo. Halatang nag-aalala siya habang tinatanong kung ayos lang ba ito. Pero nang lumingon siya sa akin, biglang nagbago ang ekspresyon ng mukha niya. Nag-aapoy sa galit ang mga mata niya.

"Althea! Anong ginawa mo sa kanya?" bulyaw niya sa harap ng mga taong nagsisimula nang magtinginan sa amin.

"Wala akong ginawa, Adrian. Ikaw ang magtanong sa kanya kung bakit mahilig siyang gumawa ng eksena sa publiko," kalmado kong sagot habang diretso siyang tinitingnan.

"Tama na!" sigaw niya. Umalingawngaw ang boses niya sa paligid at napatingin sa amin ang mga taong malapit sa balcony. Dahil sa galit at hiya sa nangyari, tuluyan siyang nawalan ng kontrol sa sarili.

"Kung hindi mo kayang respetuhin ang mga taong kasama ko rito, wala kang karapatang manatili sa kumpanya ko. Tinatanggal na kita bilang senior executive, ngayon din!"

Biglang natahimik ang mga tao sa paligid. Rinig na rinig ko ang mga bulungan nila, pero wala na akong pakialam sa sasabihin nila. Limang taon kong pinaghirapan ang posisyong iyon. Ilang beses akong nagpuyat, nagsakripisyo, at nagbigay ng oras para sa kumpanya, pero sa isang iglap, tinanggal niya ako dahil lang sa babaeng iyon.

Sa halip na umiyak o makipagtalo pa sa gitna ng ballroom, ngumiti na lang ako nang mapait kay Adrian.

"Sige," mahinahon kong sagot bago ko siya tinalikuran at naglakad palabas ng building.

Kinaumagahan, maaga akong dumating sa opisina. Tahimik ang buong floor nang buksan ko ang p***o ng opisina na naging bahagi ng buhay ko sa loob ng maraming taon. Kumuha ako ng malaking karton sa gilid at sinimulang ilagay roon ang mga personal kong gamit—ang mga ballpen ko, mga litrato ng dati kong mga proyekto, at mga dokumentong nagpapatunay sa mga naiambag ko sa Monteverde Enterprises.

Habang nakatayo ako sa gitna ng opisinang wala nang laman ang mesa, biglang tumunog ang telepono sa ibabaw nito. Isang unknown number ang lumitaw sa screen. Saglit akong nag-atubili bago ko ito sinagot.

Pagkarinig ko pa lang sa boses ng taong nasa kabilang linya, alam kong may mahalaga siyang sasabihin.